Η υπόθεση της Ειρήνης Μουρτζούκου μοιάζει να βγαίνει από το πιο σκοτεινό κεφάλαιο της ανθρώπινης φύσης. Στα 25 της χρόνια, η νεαρή γυναίκα κατέθεσε στην ανακρίτρια Πατρών την ομολογία της για τέσσερις φόνους ανηλίκων – δυο από τα οποία ήταν τα δικά της παιδιά, ένα παιδί φίλης της και η μικρή της αδερφή. Οι δολοφονίες ξεδιπλώνονται από το 2014 μέχρι και το 2023, με την πιο πρόσφατη υπόθεση να φέρνει ξανά την κοινή γνώμη αντιμέτωπη με ένα φαινόμενο που μέχρι πρόσφατα έμοιαζε αδιανόητο.
Ανάμεσα στις αποκαλύψεις της, όμως, περιλαμβάνεται και μία νέα καταγγελία που αλλάζει τα δεδομένα: ο θάνατος του 18 μηνών Παναγιώτη, που σημειώθηκε τον Αύγουστο του 2024. Παρόλο που η υπόθεση αυτή δεν είναι (ακόμη) μέρος της δικογραφίας, η Μουρτζούκου αφιέρωσε σημαντικό μέρος του απολογητικού της υπομνήματος για να αποδώσει ευθύνη στη μητέρα του παιδιού, Καλλιόπη.
Απολογία και Αντιφάσεις:
Η ομολογία της για τις τέσσερις δολοφονίες ήρθε χωρίς φανερή αντίσταση. Η ίδια περιέγραψε τα περιστατικά με έναν τρόπο που γεννά ανατριχίλα. Όμως στο θέμα του Παναγιωτάκη αρνείται κάθε ευθύνη και δηλώνει πως η μητέρα του παιδιού προσπαθεί να της φορτώσει τον θάνατό του. Σύμφωνα με την ίδια, η Καλλιόπη την φιλοξενούσε κρυφά έως και τον Ιούνιο του 2025 – σχεδόν έναν χρόνο μετά τον θάνατο του μικρού, κάτι που έρχεται σε ευθεία αντίθεση με την εικόνα της «εξοργισμένης μάνας» που προβλήθηκε δημόσια.
«Δεν μπορώ να χρεωθώ τον θάνατο του μοναδικού λόγου που υπήρχε για να ζήσω», γράφει η ίδια. Κι αυτό γεννά νέα ερωτήματα: αν λέει την αλήθεια, γιατί η μητέρα του Παναγιώτη δεν κατήγγειλε από την πρώτη στιγμή τη φιλοξενία και τη στενή σχέση της με μια καταδικασμένη παιδοκτόνο;
Το Προφίλ της 25χρονης – Σκοτεινό και Διαταραγμένο:
Η Μουρτζούκου αναφέρθηκε και στο φύλο των θυμάτων – σημειώνοντας ότι όλα ήταν κορίτσια, με μόνη εξαίρεση τον Παναγιώτη. Το γεγονός αυτό ίσως αποτελεί απόπειρα να δείξει διαφοροποίηση του συγκεκριμένου περιστατικού, αποσυνδέοντάς το από τα άλλα εγκλήματά της.
Παράλληλα, άφησε αιχμές για την ύπαρξη τρίτου προσώπου, που «διαδραμάτισε καταλυτικό ρόλο» και την απειλεί. Το εάν αυτή η αναφορά αποτελεί απόπειρα μετατόπισης ευθύνης ή στοιχείο με πραγματική βάση, μένει να διερευνηθεί.
Ο Ρόλος της Μητέρας και το Παρελθόν Κακοποίησης:
Ο συνήγορός της, Νίκος Αλεξανδρής, υποστήριξε ότι η ψυχολογική κατάσταση της κατηγορούμενης είναι τέτοια που απαιτεί ψυχιατρική αξιολόγηση. «Έχει βιαστεί στο σώμα, στην ψυχή και στην καρδιά της. Όταν μια μάνα εκδίδει το ίδιο της το παιδί, τι άλλο να περιμένουμε;», ανέφερε.
Η υπερασπιστική γραμμή χτίζεται γύρω από το παρελθόν της – τραυματικό, βίαιο, γεμάτο σκιές και ενοχές. Το ζήτημα είναι αν η κοινωνία – και η Δικαιοσύνη – πρέπει ή όχι να σταθμίσουν το ιστορικό κακοποίησης για να αποδώσουν ευθύνες. Γιατί, όπως είπε ο δικηγόρος της, «κανείς δεν προσπαθεί να την βγάλει τρελή – αλλά να είμαστε σίγουροι ότι αντιλαμβάνεται τι έκανε».
Η υπόθεση Μουρτζούκου εγείρει θεμελιώδη ερωτήματα για την πρόληψη του εγκλήματος, την κοινωνική πρόνοια και τη σιωπηλή συνενοχή ενός ολόκληρου περιβάλλοντος. Τι έκανε το σχολείο, οι κοινωνικές υπηρεσίες, οι γιατροί, όταν χάνονταν παιδιά; Πώς κατάφερε μία γυναίκα με βεβαρημένο ιστορικό, χωρίς σταθερό οικογενειακό πλαίσιο και με γνωστά ψυχολογικά προβλήματα, να έχει επαφή με τόσα ανήλικα χωρίς εποπτεία;
Το χειρότερο: για κάθε Μουρτζούκου που συλλαμβάνεται, πόσες άλλες περιπτώσεις μένουν στο σκοτάδι; Και ποιος προστατεύει τελικά τα παιδιά;
