Ο φιλοευρωπαϊσμός που επιδεικνύει ο πρωθυπουργός, καθώς και οι ολοένα και πιο σταθεροί δεσμοί με τις Ηνωμένες Πολιτείες, σηματοδοτούν μια αλλαγή πορείας που δεν θεωρείται δεδομένη δεδομένης της πολιτικής κουλτούρας από την οποία προέρχεται η Τζόρτζια Μελόνι. Αυτή η νέα φάση δημιουργεί κάποια διχόνοια στη δεξιά. Γι’ αυτό θα ήταν σκόπιμο να συνοδεύσει την αντικειμενική αλλαγή πολιτικής γραμμής με ένα συνεκτικό αφήγημα πολιτισμού και ταυτότητας.
Γράφει ο Andrea Cangini
Ο ευρωπαϊσμός είναι πλέον δεδομένος. Όχι λιγότερο από την κυβέρνηση Ντράγκι, η κυβέρνηση Μελόνι έχει προσχωρήσει στους ευρωπαϊκούς κανόνες και όταν αισθάνθηκε την ανάγκη να επαναδιαπραγματευτεί κάποιους από τους στόχους του Ε.Μ.Π. το έκανε χωρίς δημαγωγικούς τόνους, αλλά επιδεικνύοντας μια υγιή ρεαλιστική προσέγγιση. Όσο παράδοξο κι αν φαίνεται, η καλύτερη απόδειξη ότι η Τζόρτζια Μελόνι έχει ενταχθεί πλήρως στο ευρωπαϊκό κλαμπ και σέβεται το καταστατικό και την ετικέτα του βρίσκεται στην ιδιαίτερη σχέση που κατάφερε να δημιουργήσει με την Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν. Δεν θεωρήθηκε δεδομένη.
Δεν ήταν δεδομένη επειδή το Fratelli d’Italia προέρχεται από μια δεκαετία αντιευρωπαϊκής ρητορικής και επειδή τον Ιούλιο του 2019 το κόμμα δεν βοήθησε να εκλεγεί η φον ντερ Λάιεν πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Αντιθέτως, οι ηγέτες του κόμματος της Τζόρτζια Μελόνι πυροβόλησαν άγρια κατά αυτής της εκλογής και στη λεγόμενη “πλειοψηφία της Ούρσουλα” είδαν ένα απαράδεκτο “inciucio” μεταξύ λαϊκών και σοσιαλδημοκρατών.
Ακόμα περισσότερο νερό έχει περάσει κάτω από τις γέφυρες του αντιαμερικανισμού του χθες. Η γρανιτένια υποστήριξη των λόγων του ΝΑΤΟ στην Ουκρανία προηγήθηκε των τελευταίων εκλογών και η Τζόρτζια Μελόνι δεν έχει υποχωρήσει ούτε εκατοστό από τότε που έγινε πρωθυπουργός. Η επίσκεψη στην Ουάσινγκτον ήταν επομένως η επισφράγιση μιας κυβερνητικής πολιτικής που έχει πλέον εδραιωθεί. “Μετά τις αγκαλιές με τον Μπάιντεν μπορούμε να πούμε ότι γεννήθηκε μια ατλαντική Μελόνι, ως τέτοια έτοιμη να αναγνωριστεί ως ηγέτης μιας συντηρητικής δεξιάς, αλλά όχι πλέον μιας ακραίας και διφορούμενης δεξιάς στις επιλογές της εξωτερικής πολιτικής”, έγραψε ο Stefano Folli. Και δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι αυτό ισχύει.
Τον περασμένο Ιανουάριο, στο Formiche.net προειδοποιήσαμε την Τζόρτζια Μελόνι για τον κίνδυνο η νέα της γραμμή στη διεθνή πολιτική να τροφοδοτήσει την εμφάνιση, για να χρησιμοποιήσουμε μια έκφραση που ισχύει στην αριστερά, “ενός εχθρού στα δεξιά”. Τότε, τη δυσαρέσκειά του εξέφρασε ο διανοούμενος Μαρτσέλο Βενετσιάνι, ο οποίος στο Panorama αναρωτήθηκε ρητορικά “πότε η Τζόρτζια Μελόνι θα κάνει κάτι δεξιό;”. ‘Με επιδέξια σλάλομ’, έγραψε ο Βενετσιάνι, ‘η Μελόνι άλλαξε τη πολιτική τροχιά από την οποία ξεκίνησε όταν ήταν στην αντιπολίτευση και ένωσε μια σειρά από σλάλομ που την οδήγησαν στον προορισμό της, ατλαντικά και στρατιωτικά διακυβεύματα που έγιναν στο ΝΑΤΟ, ευρωπαϊκά διακυβεύματα που πρέπει να τηρηθούν, οικονομικά διακυβεύματα που κληρονόμησε από τον Ντράγκι. Αυτό δεν το εννοούσε ως κομπλιμέντο.
Τις τελευταίες ημέρες ήταν η σειρά του πρώην υπουργού και δημάρχου της Ρώμης Τζιάνι Αλεμάνο, ο οποίος ξεσκόνισε έναν αντιαμερικανισμό (και αντιφιλελευθερισμό) της δεκαετίας του 1970 για την περίσταση. Η απειλή που συνιστούν αυτές οι αρχικές διαμαρτυρίες είναι περιορισμένη. Αλλά η Τζόρτζια Μελόνι γνωρίζει καλά ότι τέτοια επιχειρήματα χρησιμοποιούνται και από ορισμένους εκλεγμένους εκπροσώπους της. Προς το παρόν, οι διαφωνούντες σιωπούν, εν μέρει χάρη στα αντικείμενα της επιτυχίας που αποκομίζει ο πρόεδρος του FdI ως πρωθυπουργός. Αλλά η τύχη είναι μια άστατη θεά, αργά ή γρήγορα πάντα αλλάζει πορεία. Και γι’ αυτό η Τζόρτζια Μελόνι καλά θα κάνει να συνοδεύσει την αντικειμενική αλλαγή πολιτικής γραμμής της με ένα συνεκτικό αφήγημα πολιτισμού και ταυτότητας. Καλύτερα να το κάνει σήμερα, όταν ο άνεμος είναι με το μέρος της, παρά να διακινδυνεύσει να το κάνει όταν είναι σε νηνεμία.
Με πληροφορίες από formiche.net