Σήμερα, γινόμαστε μάρτυρες της παρακίνησης (χειραγώγησης) του πληθυσμού να αποδεχτεί μια “νέα κανονικότητα” που βασίζεται σε μια αφήγηση περί κλιματικής έκτακτης ανάγκης, περιορισμούς στις μετακινήσεις και τα ταξίδια, προγραμματιζόμενο ψηφιακό χρήμα, “ετοιμότητα για πανδημία”, ευγενική χορηγία της τυραννικής συνθήκης για την πανδημία του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας, μη ελεγχόμενη τεχνητή νοημοσύνη και συνθετική “τροφή”.
Είτε πρόκειται για μια “διατροφική μετάβαση”, είτε για μια “ενεργειακή μετάβαση”, είτε για πόλεις των 15 λεπτών, είτε για κάποιον άλλο καλοπροαίρετο όρο, όλα αυτά θα καθοριστούν από μια υπερεθνική ελίτ “ενδιαφερομένων” με τους απλούς ανθρώπους να παραγκωνίζονται στη διαδικασία. Μια αντιδημοκρατική ατζέντα σχεδιασμένη να θέτει περιορισμούς στην ατομική ελευθερία, σηματοδοτώντας μια δραματική στροφή προς τον αυταρχισμό.
Στη δεκαετία του 1980, για να νομιμοποιήσουν τη νεοφιλελεύθερη ατζέντα της παγκοσμιοποίησης, η κυβέρνηση και τα μέσα ενημέρωσης υποκίνησαν μια ιδεολογική επίθεση, προωθώντας την υπεροχή της “ελεύθερης επιχείρησης”, των ατομικών δικαιωμάτων και της ευθύνης και δίνοντας έμφαση στην απομάκρυνση από το ρόλο του κράτους, των συνδικάτων και της συλλογικότητας στην κοινωνία.
Σήμερα βλέπουμε μια άλλη ιδεολογική μετατόπιση:
Τα ατομικά δικαιώματα και ελευθερίες λέγεται ότι υπονομεύουν τις ευρύτερες ανάγκες της κοινωνίας και του πλανήτη – σε μια έντονη στροφή – η προσωπική ελευθερία λέγεται τώρα ότι αποτελεί απειλή για την εθνική ασφάλεια, τη δημόσια υγεία ή το κλίμα.
Όπως και στη δεκαετία του 1980, αυτή η διακίνηση μηνυμάτων καθοδηγείται από μια οικονομική ώθηση. Αυτή τη φορά, το καταρρέον νεοφιλελεύθερο σχέδιο.
Στο Ηνωμένο Βασίλειο, η φτώχεια αυξάνεται στα δύο τρίτα των κοινοτήτων, οι τράπεζες τροφίμων αποτελούν πλέον απαραίτητο μέρος της ζωής εκατομμυρίων ανθρώπων και το βιοτικό επίπεδο πέφτει κατακόρυφα. Πράγματι, οι φτωχότερες οικογένειες υφίστανται μια “τρομακτική” κατάρρευση του βιοτικού επιπέδου, με αποτέλεσμα την αλλαγή της ζωής και τη φτώχεια που περιορίζει τη ζωή).
Στις ΗΠΑ, περίπου 30 εκατομμύρια άνθρωποι με χαμηλό εισόδημα βρίσκονται στο χείλος του “γκρεμού της πείνας”, καθώς τους αφαιρείται μέρος της ομοσπονδιακής επισιτιστικής βοήθειας.
Το 2021, εκτιμήθηκε ότι ένα στα οκτώ παιδιά πεινούσε στις ΗΠΑ. Οι μικρές επιχειρήσεις καταθέτουν αίτηση πτώχευσης στις ΗΠΑ με ρυθμό ρεκόρ.
Ο επικεφαλής οικονομολόγος της Τράπεζας της Αγγλίας, Huw Pill, λέει ότι οι άνθρωποι πρέπει να «δεχτούν» να είναι φτωχότεροι. Αυτή είναι παρόμοια με την απάντηση του Rob Kapito, συνιδρυτή της μεγαλύτερης εταιρείας διαχείρισης περιουσιακών στοιχείων στον κόσμο, BlackRock. Το 2022, ο αφάνταστα πλούσιος και δικαιούχος Kapito είπε ότι μια «πολύ δικαιωμένη» γενιά (απλών εργαζομένων) ανθρώπων που δεν χρειάστηκε ποτέ να θυσιαστούν θα έπρεπε σύντομα να αντιμετωπίσουν ελλείψεις για πρώτη φορά στη ζωή τους.
Ενώ το business as usual επικρατεί στον κόσμο των προνομίων του Kapito και στον κόσμο των μεγάλων εταιρειών όπλων, ενέργειας, φαρμακευτικών προϊόντων και τροφίμων, των οποίων οι μεγαλόπνοοι ιδιοκτήτες συνεχίζουν να αποκομίζουν τεράστια κέρδη, οι Kapito και Pill λένε στους απλούς ανθρώπους να συνηθίσουν τη φτώχεια και το «νέο κανονικό». σαν να είμαστε «όλοι μαζί» – δισεκατομμυριούχοι και εργατική τάξη. Χρησιμοποιούν άνετα τον COVID και την κατάσταση στην Ουκρανία ως κάλυμμα για τον νεοφιλελευθερισμό που καταρρέει.
Αλλά αυτό είναι μέρος της ηγεμονικής ατζέντας που επιδιώκει να διασφαλίσει ότι η κοσμοθεωρία του κατεστημένου είναι ο αποδεκτός πολιτισμικός κανόνας. Και οποιοσδήποτε αμφισβητεί αυτή την κοσμοθεωρία – είτε περιλαμβάνει, για παράδειγμα, αμφισβήτηση του συναγερμού για το κλίμα, του «νέου κανονικού», της φύσης της οικονομικής κρίσης, της κύριας αφήγησης για τον COVID ή της επίσημης στάσης για την Ουκρανία και τη Ρωσία – θεωρείται ως διασποράς της παραπληροφόρησης και του «εσωτερικού εχθρού».
Αν και ο όρος «εχθρός μέσα» διαδόθηκε από τη Μάργκαρετ Θάτσερ κατά την απεργία των ανθρακωρύχων το 1984-85 για να περιγράψει τους απεργούς ανθρακωρύχους, είναι μια αντίληψη με την οποία οι ηγέτες της Βρετανίας αντιμετώπιζαν τα κινήματα διαμαρτυρίας και τις εξεγέρσεις ανά τους αιώνες. Από την εξέγερση των χωρικών το 1381 έως τους ισοπεδωτές και τους εκσκαφείς τον 17ο αιώνα, είναι μια έννοια που συνδέεται με οποιονδήποτε ή οποιαδήποτε ομάδα που αμφισβητεί την υπάρχουσα κοινωνική τάξη και τα συμφέροντα της άρχουσας τάξης.
Ο John Ball, ένας ριζοσπάστης ιερέας, απευθύνθηκε στους αντάρτες της Εξέγερσης των Χωρικών με τα ακόλουθα λόγια:
«Καλοί φίλοι, τα πράγματα δεν μπορούν να πάνε καλά στην Αγγλία μέχρι να γίνουν όλα κοινά. όταν δεν θα υπάρχουν ούτε υποτελείς ούτε άρχοντες. όταν οι άρχοντες δεν θα είναι περισσότερο κύριοι από εμάς».
Η εξέγερση κατεστάλη. Ο John Ball συνελήφθη και κρεμάστηκε, τραβήχτηκε και κόπηκε στα τέταρτα. Μέρος της αιματοβαμμένης ιστορίας της βρετανικής άρχουσας τάξης.
Αργότερα, το κίνημα των Diggers του 17ου αιώνα ήθελε να δημιουργήσει μικρές, ισότιμες αγροτικές κοινότητες και να εκμεταλλευτούν σε κοινή γη που είχε ιδιωτικοποιηθεί από περιβόλια.
Το τραγούδι του 1975 «The world Turned Upside Down» του Leon Rosselson τιμά τη μνήμη των Diggers. Οι στίχοι του περιγράφουν τους στόχους και τα δεινά του κινήματος. Σύμφωνα με τα λόγια του Rosselson, οι Diggers απομακρύνθηκαν από την ιδιοκτησία μέσω κλοπής και δολοφονίας, αλλά διεκδίκησαν ό,τι ήταν δικό τους μόνο για να καταρριφθούν βίαια.
Μικρή έκπληξη τότε που, τη δεκαετία του 1980, η Μάργκαρετ Θάτσερ χρησιμοποίησε τον κρατικό μηχανισμό για να νικήσει το πιο ισχυρό και συνδικαλιστικό σωματείο της χώρας και τα στρατεύματα σοκ του εργατικού κινήματος, την Εθνική Ένωση Μεταλλείων – «τον εχθρό μέσα». Χρειαζόταν να το κάνει αυτό για να ανοίξει τις πύλες στο κεφάλαιο για να επωφεληθεί από την επακόλουθη αποβιομηχάνιση μεγάλου μέρους του Ηνωμένου Βασιλείου και τη διάλυση μεγάλων τμημάτων του κράτους πρόνοιας.
Και το αποτέλεσμα;
Μια κούφια, φουσκωμένη από χρέη οικονομία, η καταστροφή του κοινωνικού ιστού ολόκληρων κοινοτήτων και το μεγάλο χρηματοπιστωτικό σχήμα Ponzi – το «θαύμα» της απορρύθμισης των οικονομικών – που τώρα πλησιάζει στο χείλος της κατάρρευσης, οδηγώντας ανθρώπους όπως οι Kapito και Pill να πει στο κοινό να ετοιμαστεί να γίνει φτωχός.
Και τώρα, το 2023, η πιο πρόσφατη έκδοση του «εχθρού μέσα» διαδίδει «παραπληροφόρηση» – οτιδήποτε αμφισβητεί την επίσημη αφήγηση του κράτους-εταιρειών. Έτσι, αυτή τη φορά, ένας στόχος είναι να έχουμε ένα πλήρως ελεγχόμενο (λογοκριμένο) διαδίκτυο.
Για παράδειγμα, η Διοίκηση Ειδικών Επιχειρήσεων των ΗΠΑ (USSOCOM) ανέθεσε πρόσφατα στην Accrete μια σύμβαση στην Argus για τον εντοπισμό απειλών παραπληροφόρησης από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Το Argus είναι λογισμικό τεχνητής νοημοσύνης που αναλύει δεδομένα μέσων κοινωνικής δικτύωσης για να προβλέψει αναδυόμενες αφηγήσεις και να δημιουργήσει αναφορές πληροφοριών σε ταχύτητα και κλίμακα για να βοηθήσει στην εξουδετέρωση των απειλών ιογενούς παραπληροφόρησης.
Η Accrete AI είναι μια κορυφαία εταιρεία επιχειρηματικής τεχνητής νοημοσύνης διπλής χρήσης. Ανέπτυξε το λογισμικό AI Argus για ανίχνευση απειλών ανοιχτού κώδικα με το Υπουργείο Άμυνας των ΗΠΑ το 2022.
Σε πρόσφατο δελτίο τύπου, ο Prashant Bhuyan, ιδρυτής και Διευθύνων Σύμβουλος της Accrete, καυχιέται:
«Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης αναγνωρίζονται ευρέως ως ένα μη ρυθμιζόμενο περιβάλλον όπου οι αντίπαλοι εκμεταλλεύονται τακτικά τις ευπάθειες της λογικής και χειραγωγούν τη συμπεριφορά μέσω της σκόπιμης διάδοσης παραπληροφόρησης. Η USSOCOM βρίσκεται στην κορυφή του δόρατος για την αναγνώριση της κρίσιμης ανάγκης για τον εντοπισμό και την αναλυτική πρόβλεψη των αφηγήσεων των μέσων κοινωνικής δικτύωσης σε εμβρυακό στάδιο, προτού αυτές οι αφηγήσεις εξελιχθούν και αποκτήσουν έλξη. Η Accrete είναι περήφανη που υποστηρίζει την αποστολή της USSOCOM».
Πρόκειται για την πρόβλεψη λανθασμένης σκέψης στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Αλλά ο έλεγχος στο Διαδίκτυο είναι μόνο μέρος ενός ευρύτερου προγράμματος κυριαρχίας, επιτήρησης και αντιμετώπισης διαμαρτυριών και διαφωνιών.
Το πρόσφατο διαδικτυακό άρθρο «Πώς η κυβέρνηση οπλίζει την επιτήρηση για να φιμώσει τους επικριτές της» σημειώνει ότι, κάθε μέρα, ο μέσος άνθρωπος στις ΗΠΑ παρακολουθείται, κατασκοπεύεται και παρακολουθείται με περισσότερους από 20 διαφορετικούς τρόπους.
Οι συντάκτες του άρθρου μάς ζητούν να εξετάσουμε μερικούς από τους τρόπους με τους οποίους η κυβέρνηση των ΗΠΑ οπλίζει τις τεχνολογίες επιτήρησής της για να επισημάνει τους πολίτες ως απειλή για την εθνική ασφάλεια, είτε έχουν κάνει κάτι λάθος είτε όχι – από την επισήμανση πολιτών ως κινδύνου με βάση τα συναισθήματά τους , τηλέφωνο και κινήσεις για τις δαπάνες τους, τις δραστηριότητες των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, τις πολιτικές απόψεις και την αλληλογραφία τους.
Η ελίτ έχει καθορίσει ότι η υπαρξιακή απειλή είσαι εσύ. Το άρθρο «Costs of War: Peterloo», που γράφτηκε από το μέλος του UK Veterans for Peace, Aly Renwick, περιγράφει λεπτομερώς την ιστορία της βίαιης καταστολής των διαδηλωτών από τους ηγεμόνες της Βρετανίας. Επίσης, αφαιρεί κάθε ιδέα που μπορεί να έχουν κάποιοι για μια καλοήθη, σημερινή άρχουσα ελίτ με δημοκρατικές τάσεις. Η λεοπάρδαλη δεν έχει αλλάξει σημεία.
Όπως είδαμε κατά τη διάρκεια του COVID, η σκέψη είναι ότι τα δικαιώματα που κατακτήθηκαν με κόπο πρέπει να περιοριστούν, η ελευθερία του συνεταιρίζεσθαι είναι απερίσκεπτη, η ελεύθερη σκέψη είναι επικίνδυνη, η διαφωνία πρέπει να σφραγιστεί, η αμερόληπτη επιστήμη είναι μια απειλή και η ελευθερία του λόγου είναι θανατηφόρος. Η κυβέρνηση είναι «η αλήθεια», ο Fauci (ή κάποια παρόμοια φιγούρα) είναι «η επιστήμη» και η λογοκρισία είναι για το καλό σας.
Τίποτα από αυτά δεν δικαιολογήθηκε. Αρχίζει να έχει νόημα μόνο αν θεωρήσουμε τους περιορισμούς του COVID από την άποψη της προσπάθειας αντιμετώπισης μιας οικονομικής κρίσης με το κλείσιμο της παγκόσμιας οικονομίας υπό την κάλυψη μιας κρίσης δημόσιας υγείας (βλ. τα διαδικτυακά άρθρα «Τι ήταν πραγματικά ο Covid; -Παγκόσμια κρίση χρέους τρισεκατομμυρίων δολαρίων» και «Ιταλία 2020: Inside Covid’s Ground Zero» που περιγράφουν πώς οι πολιτικές για τον COVID μπορούν να εξηγηθούν από οικονομικούς παράγοντες και όχι από ανησυχίες για την υγεία).
Η οικονομική κρίση κάνει πολλούς ανθρώπους φτωχότερους, επομένως πρέπει να ελέγχονται, να παρακολουθούνται και να υποτάσσονται.
Οι μεταβάσεις που αναφέρονται στην αρχή αυτού του άρθρου μαζί με την ατζέντα επιτήρησης (μαζί γνωστές ως «Μεγάλη Επαναφορά») επιταχύνονται αυτή τη στιγμή της οικονομικής κρίσης όταν αμέτρητα εκατομμύρια σε όλη τη Δύση φτωχοποιούνται. Το χρηματοπιστωτικό σύστημα που καταρρέει έχει ως αποτέλεσμα ένα αλληλένδετο παγκόσμιο χρέος, πληθωρισμό και κρίση «λιτότητας» και τη μεγαλύτερη μεταφορά πλούτου στους πλούσιους στην ιστορία.
Ως αποτέλεσμα, οι δυνάμεις φοβούνται ότι οι μάζες μπορεί να ξανασηκώσουν τα πιρούνια τους και να επαναστατήσουν. Είναι ανένδοτοι ότι οι αγρότες πρέπει να ξέρουν τη θέση τους.
Αλλά η φλόγα της διαμαρτυρίας και της διαφωνίας από τους προηγούμενους αιώνες εξακολουθεί να εμπνέει και να καίει. Λοιπόν, έχοντας αυτό κατά νου, ας τελειώσουμε με τους στίχους του Leon Rosselson σε σχέση με το κίνημα των Diggers (η έκδοση του τραγουδιού του Billy Bragg βρίσκεται στο YouTube):
Στα δεκαέξι σαράντα εννέα
Στο Λόφο του Αγίου Γεωργίου
Ένα ρακένδυτο συγκρότημα που αποκαλούσαν Diggers
Ήρθε για να δείξει τη «λαϊκή θέληση».
Αψήφησαν τους ιδιοκτήτες
Αψήφησαν τους νόμους
Ήταν οι αποστερημένοι διεκδικώντας ό,τι ήταν δικό τους
Ερχόμαστε με την ησυχία μας είπαν
Να σκάβω και να σπέρνω
Ερχόμαστε να δουλέψουμε τα εδάφη από κοινού
Και για να μεγαλώσουν οι χώροι των απορριμμάτων
Αυτή η γη χωρίστηκε
Θα κάνουμε ολόκληρο
Έτσι θα είναι
Ένα κοινό ταμείο για όλους
Το αμάρτημα της ιδιοκτησίας
Εμείς περιφρονούμε
Κανένας άνθρωπος δεν έχει δικαίωμα να αγοράζει και να πουλάει
Η γη για ιδιωτικό κέρδος
Με κλοπή και φόνο
Πήραν τη γη
Τώρα παντού οι τοίχοι
Άνοιξε με εντολή τους
Αυτοί φτιάχνουν τους νόμους
Να μας αλυσοδέσουν καλά
Ο κλήρος μας θαμπώνει με τον παράδεισο
Ή μας καταρρέουν στην κόλαση
Δεν θα προσκυνήσουμε
Ο Θεός που υπηρετούν
Ο Θεός της απληστίας που ταΐζει τους πλούσιους
Ενώ ο φτωχός λιμοκτονεί
Δουλεύουμε τρώμε μαζί
Δεν χρειαζόμαστε σπαθιά
Δεν θα υποκύψουμε στους αφέντες
Ή να πληρώσει ενοίκιο στους άρχοντες
Είμαστε ελεύθεροι άνθρωποι
Αν και είμαστε φτωχοί
Εσείς οι Diggers όλοι υπερασπίζεστε τη δόξα
Σηκωθείτε τώρα
Από τους άντρες της περιουσίας
Ήρθαν οι παραγγελίες
Έστειλαν τους μισθωτούς και τους στρατιώτες
Για να εξαλειφθεί ο ισχυρισμός των Diggers
Γκρεμίστε τα εξοχικά τους
Καταστρέψτε το καλαμπόκι τους
Διασκορπίστηκαν
Μόνο το όραμα παραμένει
Καημένοι, κουράγιο
Εσείς πλούσιοι να προσέχετε
Η γη έγινε κοινό θησαυροφυλάκιο
Για να μοιραστούν όλοι
Όλα τα κοινά
Όλοι οι άνθρωποι ένα
Ερχόμαστε εν ειρήνη
Ήρθε η εντολή να τα κόψουν
Ερχόμαστε εν ειρήνη
Ήρθε η εντολή να τα κόψουν
Ο διάσημος συγγραφέας Colin Todhunter ειδικεύεται στην ανάπτυξη, τα τρόφιμα και τη γεωργία. Είναι Επιστημονικός Συνεργάτης του Κέντρου Έρευνας για την Παγκοσμιοποίηση (CRG).
Με πληροφορίες από globalresearch.ca
