Σε ένα πρώην ξενοδοχείο εδώ στο αγροτικό, δυτικό Οχάιο, υπάρχει ένα μουσείο που προσφέρει περισσότερους από δύο αιώνες ιστορίας του ποδηλάτου, από τα πρώτα ποδήλατα μέχρι τα Sting Rays της δεκαετίας του 1960.
Υπάρχει ένα παγωμένο ποδήλατο του 1901, ένα κιτς τεχνούργημα του Ντόναλντ Ντακ του 1949, ένα στρατιωτικό ποδήλατο με βάση πολυβόλου, ποδήλατα που εμφανίστηκαν σε ταινίες (του Pee Wee Herman) ή ανήκαν σε αστέρες (Robin Williams) και πολλά Schwinns. Ως μπόνους, υπάρχει ένα προσκοπικό καπέλο που φορούσε ο πρώτος άνθρωπος στο φεγγάρι, ο οποίος μεγάλωσε εδώ κοντά.
Τα εκθέματα γεμίζουν τρεις ορόφους και, φυσικά, εναλλάσσονται.
Το Μουσείο Ποδηλάτου της Αμερικής παρακολουθεί την επίδραση του ποδηλάτου στον πολιτισμό, τις μεταφορές και την απλή διασκέδαση, δείχνοντας πώς έγινε συνώνυμο της ευκολίας και της άνεσης (εξ ου και η φράση “Είναι σαν να οδηγείς ποδήλατο”).
Πάρτε, για παράδειγμα, το ποδήλατο Donald Duck που κατασκευάστηκε από την Shelby Cycle Company το 1949. Το κεφάλι του χαρακτήρα της Disney βρίσκεται στο μπροστινό μέρος του πλαισίου, με μάτια που αναβοσβήνουν και λειτουργούν με μπαταρία. Η κόρνα κροτάζει και το ποδήλατο είναι ζωηρό μπλε και κίτρινο.
Πάνω από τον Ντόναλντ στο έκθεμα κρέμεται το ποδήλατο πάγου, με έναν δρομέα έλκηθρο αντί για μπροστινό τροχό και έναν πίσω τροχό με 30 και πλέον καρφιά, ώστε οι αναβάτες να μπορούν να κάνουν πετάλι σε μια παγωμένη λίμνη. Ίσως.
Σε κοντινή απόσταση βρίσκεται ένα από τα τροποποιημένα ποδήλατα Schwinn DX του 1953 που χρησιμοποιήθηκαν στο “Pee-Wee’s Big Adventure”, την ταινία του 1985 για την αναζήτηση ενός παιδιού που ψάχνει να βρει το κλεμμένο ποδήλατό του
Το μουσείο οφείλει τη δημιουργία του στο τέλος μιας εποχής: της εποχής Schwinn. Ο άλλοτε κυρίαρχος αμερικανικός κατασκευαστής, που ιδρύθηκε το 1895 από τον Ignaz Schwinn, χρεοκόπησε το 1992. Η συλλογή εκατοντάδων ποδηλάτων της οικογένειας Schwinn πωλήθηκε σε δημοπρασία το 1997.
“Είναι δύσκολο να φροντίσεις αυτό το χάος πραγμάτων”, δήλωσε ο Richard Schwinn, δισέγγονος του ιδρυτή, στην εφημερίδα Chicago Tribune κατά την πώληση. “Θα μπορούσαμε να τα βάλουμε σε αποθήκη ή να τα πουλήσουμε και έχω κουραστεί να τα αποθηκεύω”.
Ο James Dicke II, επικεφαλής της οικογενειακής εταιρείας Crown Equipment Corp. της Νέας Βρέμης, η οποία κατασκευάζει περονοφόρα ανυψωτικά μηχανήματα, αγόρασε περισσότερα από 150 ποδήλατα και αναμνηστικά στη δημοπρασία για περίπου 500.000 δολάρια, σύμφωνα με δημοσιεύματα της εφημερίδας. Αυτό οδήγησε στη δημιουργία του Αμερικανικού Μουσείου Ποδηλάτων, το οποίο ο Dicke συνεχίζει να υποστηρίζει οικονομικά. Στεγάζεται στο πρώην, πολυτελές Hotel Central, που χτίστηκε το 1891.
Υπάρχουν και άλλα ποδηλατικά αντικείμενα σε μουσεία σε όλο τον κόσμο. Το Σμιθσόνιαν και το Μουσείο Καινοτομίας Χένρι Φορντ έχουν το καθένα μεγάλες συλλογές ποδηλάτων. Υπάρχουν μια χούφτα άλλα ειδικά μουσεία ποδηλάτων διάσπαρτα σε όλη τη χώρα, όπως το Bicycle Heaven Museum στο Πίτσμπουργκ, το Μουσείο Ποδηλάτων του Χιούστον και το Marin Museum of Bicycling στο Φέρφαξ της Καλιφόρνια.
Το Μουσείο Ποδηλάτων της Αμερικής διαθέτει μια από τις μεγαλύτερες και πιο ενδιαφέρουσες συλλογές, με περισσότερα από 700 ποδήλατα, από τα οποία τα 173 εκτίθενται αυτή τη στιγμή. Διαθέτει επίσης περισσότερα από 10.000 άλλα αντικείμενα που σχετίζονται με το ποδήλατο, από καταλόγους και διαφημίσεις μέχρι σχέδια και αλληλογραφία, δήλωσε ο Ryan Long, συντονιστής του μουσείου.
Ο πρώτος όροφος περιλαμβάνει τα παλαιότερα μοντέλα της συλλογής, ξεκινώντας με ένα αντίγραφο αυτού που πολλοί θεωρούν το πρώτο ποδήλατο στον κόσμο: το Draisine του 1816, που εφευρέθηκε από τον Karl von Drais. Η “μηχανή για περπάτημα” του Γερμανού έχει δύο τροχούς παρόμοιου μεγέθους, ο ένας πίσω από τον άλλο, και μια συσκευή διεύθυνσης, αλλά όχι πεντάλ. Οι αναβάτες κινούσαν το ακατέργαστο, ξύλινο όχημα με τα πόδια τους, αλά Fred Flintstone.
Η επόμενη σημαντική εξέλιξη ήταν το γαλλικό velocipede, το πρώτο ποδήλατο με πεντάλ. Τα πεντάλ ήταν προσαρτημένα στον μπροστινό τροχό, και τα ποδήλατα έλαβαν το παρατσούκλι “boneshakers” για την αναπηδητική τους οδήγηση.
Το boneshaker οδήγησε στο ποδήλατο με τους ψηλούς τροχούς, ή αλλιώς το penny farthing. Υπάρχουν πολλά από αυτά στην έκθεση, συμπεριλαμβανομένου ενός ποδηλάτου που οι επισκέπτες μπορούν να οδηγήσουν. Ευτυχώς, είναι στερεωμένο σταθερά στο έδαφος με σκαλοπάτια που κάνουν την ανάβαση στη σέλα λιγότερο επικίνδυνη.
Ο όρος “παίρνοντας κεφάλι” λέγεται ότι προήλθε από αυτά τα ψηλά, ασταθή ποδήλατα, καθώς πολλοί αναβάτες πετούσαν με το πρόσωπο πάνω από το τιμόνι.
Η εφεύρεση του ποδηλάτου ασφαλείας το 1885 από τον Βρετανό John Kemp Starley έκανε την ποδηλασία ευκολότερη. Έχει τον ίδιο βασικό σχεδιασμό που χρησιμοποιείται ακόμη και σήμερα: δύο τροχούς ίδιου μεγέθους, πλαίσιο σε σχήμα διαμαντιού και πεντάλ ανάμεσα στους τροχούς που περιστρέφουν τον πίσω τροχό. Προσθέστε την εφεύρεση των πνευματικών ελαστικών και στα μέσα της δεκαετίας του 1890, ο κόσμος είχε τρελαθεί με το ποδήλατο.
“Η δεκαετία του 1890 ήταν η μεγαλύτερη άνθηση του ποδηλάτου μέχρι σήμερα”, δήλωσε ο Long. “Όλοι ήθελαν ένα ποδήλατο και η παραγωγή διογκώθηκε καθ’ όλη τη δεκαετία του 1890 μέχρι που το αυτοκίνητο κατέλαβε την αγορά”.
Οι γυναίκες υιοθέτησαν το ποδήλατο σε τεράστιους αριθμούς, και η σήμανση του μουσείου αναφέρει τη σουφραζίστρια Susan B. Anthony που λέει ότι το ποδήλατο ασφαλείας “έχει κάνει περισσότερα για τη χειραφέτηση των γυναικών από οτιδήποτε άλλο στον κόσμο”. Βοήθησε επίσης στη διάδοση των παντελονιών.
Η Annie Oakley ισχυρίστηκε ότι ήταν η πρώτη γυναίκα που οδήγησε ποδήλατο στο Λονδίνο, και έκανε μερικά φανταχτερά κόλπα με σκοποβολή ενώ έκανε πετάλι.
Ο στρατός προχώρησε ακόμη περισσότερο, τοποθετώντας ένα πολυβόλο Colt σε ένα Columbia Model 40 του 1896. Το μοντέλο του μουσείου έχει μια θήκη αποθήκευσης πυρομαχικών και διαφόρων προμηθειών τοποθετημένη στην πίσω σχάρα.
Ο Ρόμπιν Γουίλιαμς, ο οποίος πέθανε το 2014, αγαπούσε την ποδηλασία και συγκέντρωσε περισσότερα από 100 ποδήλατα. Το μουσείο διαθέτει δύο από αυτά: ένα ποδήλατο υψηλής τεχνολογίας Zipp από το 1992 και ένα La Carrera Futura 2000, ένα ιταλικό μοντέλο, ολόλευκο, καλυμμένο με πουά που αποδεικνύει ότι τα ποδήλατα μπορούν να είναι έργα τέχνης.
Τα tandems ήταν η μόδα τη δεκαετία του 1890, και ο Ignaz Schwinn κατασκεύασε ένα για τη γυναίκα του και τον εαυτό του το 1897. Διέθετε ένα κάθισμα ανάμεσα στους δύο αναβάτες για να κρατάει ένα από τα μικρά παιδιά τους. Το μουσείο διαθέτει το μοναδικό γνωστό μοντέλο.
Ίσως το πιο δημοφιλές μοντέλο Schwinn ήταν το Sting Ray, που κατασκευάστηκε από το 1968 έως το 1973. Διέθετε το περίφημο κάθισμα σε σχήμα μπανάνας και έναν επιλογέα πέντε ταχυτήτων στον σωλήνα που περνούσε από τη σέλα στο τιμόνι. Τα Sting Ray κυκλοφορούσαν σε ζωηρά χρώματα με ονόματα μοντέλων όπως Lemon Peeler, Grape Krate και Orange Krate.
Κοντά στο Sting Ray υπάρχουν δύο ακόμη μοναδικά ποδήλατα: Ένα Huffy Radiobike του 1955 έχει ένα λειτουργικό ραδιόφωνο ενσωματωμένο στον σκελετό με ρυθμιστή έντασης και επιλογείς συντονισμού. Και η Harley Davidson πουλούσε ποδήλατα από το 1917 έως το 1922, ένας ελιγμός μάρκετινγκ για να προσελκύσει νέους αναβάτες στη μάρκα- το μουσείο διαθέτει ένα με καρότσα.
Ο Νιλ Άρμστρονγκ, ο οποίος μεγάλωσε στην κοντινή Γουαπακονέτα, πέταξε προς τη φήμη με ένα διαφορετικό τύπο οχήματος, αλλά στο μουσείο υπάρχει μια συλλογή από αναμνηστικά του. Η συλλογή Armstrong περιλαμβάνει δύο στολές πτήσης του αστροναύτη, ένα δερμάτινο μπουφάν, το πιστοποιητικό εκπαίδευσης της Πολεμικής Αεροπορίας και το καπέλο των προσκόπων που μπορεί να φορούσε καθώς έκανε πετάλι στις εβδομαδιαίες συναντήσεις της ομάδας.
Πηγή: bicyclemuseum.com
Ακολουθήστε το Sahiel.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.
