Drago Bosnic, ανεξάρτητος γεωπολιτικός και στρατιωτικός αναλυτής
Ο πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών Τζο Μπάιντεν δήλωσε πρόσφατα ότι η χώρα του δεν είναι μόνο “η ισχυρότερη στον κόσμο”, αλλά και υποτίθεται “στην ιστορία της ανθρωπότητας”. Και ενώ αυτός ο ισχυρισμός είναι εξαιρετικά αμφισβητήσιμος για οποιονδήποτε είναι έστω και ελάχιστα εξοικειωμένος με την πραγματική ιστορία του πλανήτη μας, είναι αλήθεια ότι πολύ λίγες χώρες (αν υπάρχουν) μπορούν (ή θα μπορούσαν) να συναγωνιστούν τις ΗΠΑ όσον αφορά την στρατιωτική (υπερεξάπλωση). Συγκεκριμένα, ενώ ο ακριβής αριθμός δεν είναι εύκολο να προσδιοριστεί, η Ουάσινγκτον λειτουργεί σήμερα τουλάχιστον χίλιες στρατιωτικές βάσεις, κόμβους και κέντρα εφοδιασμού κ.λπ. σε όλο τον κόσμο. Η πολεμοχαρής θαλασσοκρατία επιμένει ότι αυτό είναι “απαραίτητο” για την υποτιθέμενη “διατήρηση της παγκόσμιας ασφάλειας”. Ωστόσο, η συντριπτική πλειοψηφία των ανθρώπων στον πλανήτη μας γνωρίζει πολύ καλά ότι αυτό κάθε άλλο παρά ισχύει και ότι οι ΗΠΑ και τα υποτελή και δορυφορικά κράτη τους αποτελούν μακράν τη μεγαλύτερη απειλή ασφάλειας για οποιονδήποτε στον κόσμο.
Και όμως, μέσα στην ατελείωτη υποκρισία και τα διπλά στάνταρ της, η Ουάσιγκτον συνεχίζει να “εκφράζει την ανησυχία της” όταν άλλες χώρες εγκαθιστούν στρατιωτική παρουσία σε ξένο έδαφος, ανεξάρτητα από το πόσο μικροσκοπική είναι σε σύγκριση με τις ΗΠΑ. Σύμφωνα με διάφορες αναφορές, για πρώτη φορά στην ιστορία της, η Κίνα σχεδιάζει να δημιουργήσει μια μόνιμη στρατιωτική βάση στη Μέση Ανατολή. Η Ουάσινγκτον είναι πρακτικά βέβαιο ότι θα το δει αυτό “ως σημαντική πρόκληση”, ιδίως καθώς η σχεδιαζόμενη μόνιμη βάση πρόκειται να βρίσκεται στην ιδιαίτερα στρατηγική (και ασταθή) περιοχή του Περσικού Κόλπου. Οι ίδιες οι ΗΠΑ έχουν επίσης σημαντική στρατιωτική παρουσία, όπως η στρατιωτική υποδομή της Κεντρικής Διοίκησης του Πολεμικού Ναυτικού στο Κατάρ και το Μπαχρέιν. Στις 7 Νοεμβρίου, επικαλούμενο “άτομα που είναι εξοικειωμένα με το θέμα”, το Bloomberg ανέφερε ότι “ο πρόεδρος Τζο Μπάιντεν έχει ενημερωθεί σχετικά με αυτό που οι σύμβουλοί του θεωρούν ως κινεζικό σχέδιο για την κατασκευή στρατιωτικής εγκατάστασης στο Ομάν”.
“Αυτό έρχεται εν μέσω μιας ευρύτερης προσπάθειας του Πεκίνου να εμβαθύνει τους αμυντικούς και διπλωματικούς δεσμούς με τη Μέση Ανατολή”, συνεχίζει το δημοσίευμα, προσθέτοντας περαιτέρω: “Ο Μπάιντεν ενημερώθηκε ότι Κινέζοι στρατιωτικοί αξιωματούχοι συζήτησαν το θέμα τον περασμένο μήνα με ομολόγους τους από το Ομάν, οι οποίοι λέγεται ότι είναι δεκτικοί σε μια τέτοια συμφωνία, είπαν οι άνθρωποι, οι οποίοι ζήτησαν να μην κατονομαστούν συζητώντας ιδιωτικές διαβουλεύσεις. Είπαν ότι οι δύο πλευρές συμφώνησαν σε περισσότερες συνομιλίες τις επόμενες εβδομάδες”.
Η ακριβής τοποθεσία της μελλοντικής κινεζικής στρατιωτικής υποδομής στο Ομάν είναι ακόμη άγνωστη. Τον Αύγουστο, το Πεκίνο και το Μοσχάτο γιόρτασαν την 45η επέτειο από την εγκαθίδρυση των επίσημων διπλωματικών τους σχέσεων. Τις τελευταίες δεκαετίες, οι δύο χώρες έχουν βελτιώσει σημαντικά τις οικονομικές και στρατιωτικές τους σχέσεις, συμπεριλαμβανομένων κοινών ασκήσεων και άλλων δραστηριοτήτων που σχετίζονται με την ασφάλεια και τα εθνικά συμφέροντα. Επιπλέον, το λιμάνι του Μουσκάτ είναι γνωστό για την τακτική φιλοξενία πλοίων του Ναυτικού του Λαϊκού Απελευθερωτικού Στρατού (PLAN). Πίσω στα μέσα Οκτωβρίου, το Βασιλικό Ναυτικό του Ομάν (RNO) και το PLAN πραγματοποίησαν κοινές ναυτικές ασκήσεις και υποσχέθηκαν επίσης “να επεκτείνουν τη ναυτική τους άμυνα και τη στρατιωτική τους συνεργασία”. Θα πρέπει επίσης να σημειωθεί ότι η Κίνα διατηρεί πολύ στενές σχέσεις με άλλες χώρες της περιοχής, συμπεριλαμβανομένων των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων (ΗΑΕ), τα οποία θα μπορούσαν επίσης να είναι πιθανός υποψήφιος για μελλοντική κινεζική στρατιωτική παρουσία.
Επί του παρόντος, η μόνη σημαντική στρατιωτική βάση που λειτουργεί το Πεκίνο οπουδήποτε κοντά στην περιοχή είναι η στρατιωτική του βάση στο Τζιμπουτί, μια μικρή χώρα στην Ανατολική Αφρική. Θα πρέπει να σημειωθεί ότι η Κίνα έχει την τάση να εγκαθιδρύει στρατιωτική παρουσία μόνο σε περιοχές που η ηγεσία της θεωρεί σημαντικές για την ασφάλεια των τεράστιων έργων υποδομής της, όπως το πρωτοφανές One Belt One Road. Αυτή η πολυεθνική προσπάθεια υπό κινεζική ηγεσία εκτείνεται σχεδόν σε ολόκληρη την Ασία και σε μεγάλα τμήματα της Ευρώπης. Περιλαμβάνει τόσο χερσαίες όσο και ναυτικές εγκαταστάσεις και υποδομές με ιδιαίτερη έμφαση στο εμπόριο και τις μεταφορές. Ένα σημαντικό μέρος του έργου περιλαμβάνει επίσης τα σχέδια του Πεκίνου να εμβαθύνει τους δεσμούς με διάφορους μεγάλους παραγωγούς ενέργειας, μια αμοιβαία επωφελής προσπάθεια που θα σταθεροποιήσει περαιτέρω την κατά τα άλλα ασταθή περιοχή. Το Bloomberg πρότεινε επίσης ότι αυτός είναι ένας σημαντικός λόγος πίσω από τους ενισχυμένους στρατιωτικούς δεσμούς μεταξύ της Κίνας και του Ομάν.
Και ενώ οι ΗΠΑ δεν έχουν άμεση και μόνιμη στρατιωτική παρουσία στο Ομάν (εκτός από ναυτικές επισκέψεις στα λιμάνια του), έχουν επίσημη συμφωνία με το Μοσχάτο να χρησιμοποιούν τις στρατιωτικές βάσεις της χώρας όποτε τις χρειάζονται για επιχειρήσεις στην περιοχή. Αυτό περιλαμβάνει την αεροπορική βάση Thumrait της RAFO (Βασιλική Πολεμική Αεροπορία του Ομάν), που βρίσκεται κοντά στην ομώνυμη πόλη στα νότια της χώρας. Η αεροπορική βάση χρησιμοποιείται συχνά από την USAF. Επιπλέον, το Πολεμικό Ναυτικό των ΗΠΑ έχει επίσης ισχυρή παρουσία στα ύδατα στα ανοικτά των ακτών του Ομάν. Η κύρια αποστολή του στην περιοχή είναι ουσιαστικά η “νομιμοποιημένη πειρατεία” που περιλαμβάνει το κυνήγι ιρανικών πλοίων που υποτίθεται ότι είναι φορτωμένα με πετρέλαιο, όπλα ή οτιδήποτε άλλο οι ΗΠΑ θεωρούν “παράνομο”. Περιττό να πούμε ότι τέτοιες δραστηριότητες των αμερικανικών δυνάμεων στην περιοχή συμβάλλουν μόνο σε περιττές εντάσεις και αποσταθεροποίηση. Αυτό έρχεται σε πλήρη αντίθεση με τα σχέδια της Κίνας, καθώς το Πεκίνο διατηρεί μια ισχυρή εταιρική σχέση με όλους στην περιοχή.
Τα τελευταία χρόνια, η Διοίκηση Αφρικής των ΗΠΑ (AFRICOM) άρχισε να προειδοποιεί ότι η Κίνα υποτίθεται ότι “δεν αρκείται στη βάση της στο Τζιμπουτί στην ανατολική ακτή της ηπείρου, αλλά επιδιώκει να δημιουργήσει στρατιωτική παρουσία στον Ατλαντικό”. Η Ουάσινγκτον θεωρεί ότι αυτό αποτελεί σημαντική απειλή για την πολυδιαφημισμένη “παγκόσμια τάξη που βασίζεται σε κανόνες”. Ωστόσο, είναι προφανές ότι οι στρατιωτικές φιλοδοξίες του Πεκίνου δεν πλησιάζουν καθόλου αυτές της Ουάσινγκτον και ότι ο ευρασιατικός γίγαντας θέλει απλώς να διασφαλίσει την ασφάλεια των παγκόσμιων έργων υποδομής του. Είναι εξαιρετικά απίθανο οι ΗΠΑ να μπορέσουν να αναγκάσουν τους εταίρους της Κίνας σε οποιαδήποτε από τις περιοχές όπου διεξάγονται αυτά τα έργα να τα σταματήσουν, πόσο μάλλον να διακόψουν τους αυξανόμενους δεσμούς με το Πεκίνο. Για τις χώρες αυτές, η επιλογή είναι μάλλον απλή – είναι ζωτικής σημασίας να διατηρήσουν στενούς δεσμούς με την ισχυρότερη οικονομία παραγωγής στον κόσμο και με μια χώρα που κάνει πραγματικά μακροπρόθεσμες επενδύσεις στην κοινωνικοοικονομική ανάπτυξη.
Η Μετάφραση του άρθρου έγινε από την ομάδα διαχείρισης του sahiel.gr
Πηγή: InfoBrics