Το πρόγραμμα F-35 της Lockheed Martin ξεπέρασε το ορόσημο των 1000 μαχητικών αεροσκαφών που βρίσκονται σε υπηρεσία σε στόλους σε όλο τον κόσμο, εδραιώνοντας τη θέση του ως το μακράν πιο ευρέως παραγόμενο μαχητικό αεροσκάφος της μεταψυχροπολεμικής περιόδου στον κόσμο, καθώς το αεροσκάφος συνεχίζει να λαμβάνει νέες παραγγελίες τόσο από το Πεντάγωνο όσο και από στρατηγικούς εταίρους των Ηνωμένων Πολιτειών.
Παρά τον σημαντικό αριθμό παραγγελιών, το πρόγραμμα του μαχητικού παραμένει σημαντικά πίσω από το χρονοδιάγραμμα, με την έγκριση για πλήρη παραγωγή να έχει δοθεί μόλις τον Μάρτιο του 2024 μετά από επτά χρόνια καθυστερήσεων, ενώ τα αεροσκάφη εξακολουθούν να μην θεωρούνται πλήρως έτοιμα για μάχη υψηλής έντασης λόγω των πολυετών καθυστερήσεων με το πακέτο αναβάθμισης του λογισμικού Block 4, μεταξύ άλλων θεμάτων.
Μόλις επιλυθούν αυτά τα ζητήματα, ωστόσο, το μαχητικό υπόσχεται να φέρει επανάσταση στις δυνατότητες μάχης των αεροπορικών μονάδων μάχης πρώτης γραμμής σε μεγάλο μέρος του κόσμου, με τα πλεονεκτήματα των επιδόσεών του σε σχέση με τα μαχητικά F-15, F-16 και F-18 της εποχής του Ψυχρού Πολέμου, τα οποία πρωτίστως αντικαθιστούν τα θεωρούμενα ως επαναστατικά. Αναμένεται να παραχθούν πάνω από 3.000 F-35, γεγονός που θα το καταστήσει την πιο διαδεδομένη κατηγορία μαχητικών μετά τον πόλεμο του Βιετνάμ στον δυτικό κόσμο, εκτός από τον άμεσο προκάτοχό του, το F-16 Fighting Falcon.
Οι μεγαλύτεροι ξένοι πελάτες των μαχητικών περιλαμβάνουν την Ιαπωνία, η οποία έχει παραγγείλει 147 μαχητικά, και τον Καναδά που έχει παραγγείλει 88. Με το F-35 να θεωρείται ευρέως μαχητικό για τα κράτη του δυτικού μπλοκ, μόνο τέσσερις μη δυτικές χώρες έχουν παραγγείλει το αεροσκάφος, συμπεριλαμβανομένης της Ιαπωνίας, της Νότιας Κορέας, της Σιγκαπούρης και του Ισραήλ.
Το F-35 είναι ένα από τα δύο μόλις μαχητικά πέμπτης γενιάς που βρίσκονται σήμερα σε μεγάλης κλίμακας παραγωγή παγκοσμίως, μαζί με το κινεζικό J-20 , για το οποίο ο Λαϊκός Απελευθερωτικός Στρατός της Κίνας έχει παραγγείλει πάνω από 300 μαχητικά.
Τρεις βασικές διαφορές μεταξύ των ανταγωνιστικών προγραμμάτων επέτρεψαν στο F-35 να εγκατασταθεί σε πολύ μεγαλύτερους αριθμούς, συμπεριλαμβανομένης της επιδίωξής του ως κοινού προγράμματος και της επιθετικής προώθησης για εξαγωγές, ενώ το J-20 χρησιμοποιείται αποκλειστικά από την πολεμική αεροπορία της Κίνας, καθώς και της ανάπτυξης του F-35 σε τρεις ξεχωριστές παραλλαγές, το F-35A, το F-35B και το F-35C με πολύ διαφορετικές δυνατότητες απογείωσης και προσγείωσης για να καλύψει τις απαιτήσεις της Πολεμικής Αεροπορίας, των Πεζοναυτών και του Ναυτικού των ΗΠΑ.
Τρίτον, το F-35, σχεδιάστηκε ως ένα σχετικά ελαφρύ μονοκινητήριο μαχητικό με ελάχιστο κόστος παραγωγής και λειτουργίας, αν και αυτό είχε επίσης ως αποτέλεσμα το μικρό βεληνεκές, την κακή ευελιξία, την περιορισμένη ικανότητα μεταφοράς όπλων και το μέγεθος του ραντάρ σε σύγκριση με μεγαλύτερα δικινητήρια μαχητικά υψηλών επιδόσεων όπως το J-20. Αν και αριθμητικά υπεράριθμος, ο στόλος του J-20 φέρεται να διαθέτει πολύ υψηλότερα ποσοστά διαθεσιμότητας και πολύ χαμηλότερα ποσοστά ποιοτικών ελλείψεων από το F-35.
Παρόλο που πάνω από 1000 F-35 βρίσκονται σήμερα σε υπηρεσία, περίπου το 19% αυτών, ή 189 αεροσκάφη, είναι εξαιρετικά προβληματικά αεροσκάφη πρώιμης παραγωγής, τα οποία εξακολουθούν να υποφέρουν από ευρείας κλίμακας ελαττώματα επιδόσεων που έχουν θέσει υπό αμφισβήτηση τη βιωσιμότητά τους για μάχη.
Πολλά από αυτά αναμένεται να πετάξουν για ένα μικρό κλάσμα της προβλεπόμενης διάρκειας ζωής τους λόγω δομικών ελαττωμάτων. Κατά συνέπεια, τα αεροσκάφη αυτά υποβιβάζονται στην υπηρεσία ως εκπαιδευτικά επιθετικών αεροσκαφών και σε άλλους παρόμοιους ρόλους.
Η τεράστια αριθμητική υπεροχή του F-35 εντός της γενιάς του είναι σε μεγάλο βαθμό αποτέλεσμα του τέλους του Ψυχρού Πολέμου, με τα πολυπληθέστερα μαχητικά της Σοβιετικής Ένωσης από την πρώτη, τη δεύτερη και την τρίτη γενιά να έχουν παραχθεί όλα σε πολύ μεγαλύτερους αριθμούς από τους Αμερικανούς αντιπάλους τους.
Ο άμεσος προκάτοχος του F-35, το F-16, ήταν κατά συνέπεια το πρώτο δυτικό μαχητικό που ήταν το πολυπληθέστερο στη γενιά του, κυρίως λόγω της διάλυσης της ΕΣΣΔ, η οποία διέκοψε την παραγωγή του αντίπαλου MiG-29.
Με πολύ φτωχότερη οικονομική κατάσταση από την ΕΣΣΔ, πολύ μικρότερο αμυντικό προϋπολογισμό και στρατιωτικό δόγμα που δίνει πολύ μικρότερη έμφαση στην τακτική πολεμική αεροπορία, η μετασοβιετική Ρωσία δεν έχει ακόμη παρατάξει το πρώτο της σύνταγμα μαχητικών πέμπτης γενιάς, ενώ οι ρυθμοί παραγωγής του μαχητικού Su-57 αναμένεται να παραμείνουν κάτω από το ένα τέταρτο των ρυθμών παραγωγής του F-35.
Πηγή: militarywatchmagazine.com
