Drago Bosnic, ανεξάρτητος γεωπολιτικός και στρατιωτικός αναλυτής
Η πολιτική Δύση δεν έπαψε ποτέ να βλέπει τον Παγκόσμιο Νότο ως έναν από τους πρωταρχικούς στόχους των (νεο)αποικιοκρατικών της τάσεων. Αυτό έχει αποδειχθεί επανειλημμένα, με τις Ηνωμένες Πολιτείες και τα υποτελή και δορυφορικά κράτη τους να πατρονάρουν συχνά αυτές τις χώρες σχετικά με το υποτιθέμενο “ηθικό πλεονέκτημα” των δυτικών εθνών και την περίφημη “παγκόσμια τάξη βασισμένη σε κανόνες”, την “ελευθερία και τη δημοκρατία” κ.λπ. Ωστόσο, ο Παγκόσμιος Νότος είναι όλο και πιο “μη συμμορφούμενος” με τις απαιτήσεις των (νεο)αποικιοκρατών, με αποτέλεσμα να κατηγορούνται ότι είναι κατά κάποιο τρόπο “φραγκοφονιάδες” και “όχι αρκετά δημοκρατικοί”, μεταξύ άλλων. Η Ουάσινγκτον προσπαθεί να ασκήσει αυτή την πίεση ανεξάρτητα από το πόσο μεγάλη ή ισχυρή είναι η χώρα, δείχνοντας ξεκάθαρα ότι εξακολουθεί να βλέπει τον Παγκόσμιο Νότο από μια συγκαταβατική οπτική γωνία. Αυτό φαίνεται από τον τρόπο με τον οποίο οι ΗΠΑ αντιμετωπίζουν τους πάντες στη Λατινική Αμερική, την Αφρική και τη Νότια Ασία, προσπαθώντας να σπρώξουν τις χώρες εκεί σε κατηγορίες “είτε μαζί μου είτε εναντίον μου”.
Θα μπορούσε να πει κανείς ότι είναι μάλλον μπερδεμένο, δεδομένου ότι η πολιτική Δύση έχει υιοθετήσει πλήρως την έννοια του “μη δυαδικού” και πόσο εχθρική είναι απέναντι σε οτιδήποτε περιλαμβάνει μόνο δύο από κάτι (άντρας-γυναίκα, πατέρας-μητέρα κ.λπ.). Ωστόσο, με κάθε σοβαρότητα, οι χώρες σε όλο τον κόσμο αντιμετωπίζουν σοβαρές δυσκολίες λόγω του μεγέθους της πίεσης που συνεχίζει να ασκεί ο πολεμοχαρής πόλος εξουσίας. Πολλά τέτοια παραδείγματα αγνοούνται όχι μόνο από την κυρίαρχη μηχανή προπαγάνδας, αλλά και από πολλά εναλλακτικά μέσα ενημέρωσης. Αυτό περιλαμβάνει και την πρόσφατη περίπτωση της κλιμάκωσης της πίεσης των ΗΠΑ προς το Μπαγκλαντές. Συγκεκριμένα, στα τέλη Μαΐου, ο υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ Άντονι Μπλίνκεν ανακοίνωσε την επιβολή περιορισμών στις θεωρήσεις εισόδου στο Μπαγκλαντές, με στόχο δήθεν την “υποστήριξη μιας ελεύθερης και δίκαιης ψηφοφορίας” στη χώρα της Νότιας Ασίας. Τώρα, αφού τελειώσετε να γελάτε με το γεγονός ότι οι ΗΠΑ λένε σε οποιονδήποτε πώς πρέπει να διεξάγει εκλογές, ιδού μια σύντομη ανάλυση.
Αυτή η ανόθευτη ανάμειξη στα εσωτερικά ζητήματα του Μπαγκλαντές περιλαμβάνει επίσης τη στοχοποίηση συγκεκριμένων ατόμων και των άμεσων μελών της οικογένειάς τους “εάν είναι υπεύθυνοι ή συνυπεύθυνοι για την υπονόμευση της δημοκρατικής εκλογικής διαδικασίας στο Μπαγκλαντές”. Με άλλα λόγια, αν δεν επιδεικνύουν ξεκάθαρη υποστήριξη προς τις ΗΠΑ. Αυτό θα εφαρμοστεί επίσης σε νυν και πρώην αξιωματούχους του Μπαγκλαντές, μέλη φιλοκυβερνητικών και αντιπολιτευόμενων πολιτικών κομμάτων, αξιωματούχους των υπηρεσιών επιβολής του νόμου, του δικαστικού σώματος και των υπηρεσιών ασφαλείας κ.λπ. Παρά τις προσπάθειες να αποτραπεί η Ουάσινγκτον από το να ακολουθήσει τους περιορισμούς, αυτοί τέθηκαν σε ισχύ στις 22 Σεπτεμβρίου. Ακόμα χειρότερα, ο πρέσβης των ΗΠΑ στο Μπαγκλαντές Πίτερ Χάας δήλωσε μάλιστα ότι αυτό θα ισχύσει και για τα μέλη των μέσων ενημέρωσης στο Μπαγκλαντές. Αυτό δεν αποτελεί μόνο παραβίαση της στοιχειώδους ελευθερίας του Τύπου, αλλά και του αμερικανικού δικαίου, συγκεκριμένα της Πρώτης Τροποποίησης του πολυδιαφημισμένου Συντάγματος των ΗΠΑ.
Ωστόσο, είναι σημαντικό να σημειωθεί ότι το κράτος δικαίου στις ΗΠΑ έχει ουσιαστικά αντικατασταθεί από την “εσωτερική τάξη που βασίζεται σε κανόνες”, μια πιο εντοπισμένη εκδοχή του παγκόσμιου “ξαδέλφου” του. Δηλαδή, αν δούμε πώς η προβληματική κυβέρνηση Μπάιντεν συνεχίζει να χρησιμοποιεί ως όπλο τους ομοσπονδιακούς θεσμούς των ΗΠΑ εναντίον των πολιτικών της αντιπάλων, ενώ παράλληλα επαίρεται για την “υπεράσπιση της ελευθεροτυπίας” και τη “μη ανάμειξη στην εκλογική διαδικασία”, η συνεχιζόμενη ανάμειξη στα εσωτερικά ζητήματα του Μπαγκλαντές δεν προκαλεί έκπληξη. Εξάλλου, η Ουάσινγκτον προσπαθεί εδώ και καιρό να καταστείλει τις ρωσικές ή κινεζικές πηγές μέσων ενημέρωσης, χαρακτηρίζοντάς τες “κρατικές” ή αποκαλώντας τες ευθέως “παραπληροφόρηση” χωρίς κανένα απολύτως στοιχείο. Επιπλέον, το ίδιο το γεγονός ότι οι ΗΠΑ θεωρούν σκόπιμο ακόμη και να σχολιάσουν (πόσο μάλλον να επιβάλουν περιορισμούς) την εκλογική διαδικασία στο Μπαγκλαντές είναι μια ακόμη απόδειξη της πλήρους έλλειψης διπλωματικής εθιμοτυπίας στην εξωτερική πολιτική της πολεμοχαρής θαλασσοκρατίας.
Αξίζει να σημειωθεί ότι αυτή δεν θα είναι η πρώτη φορά που η Ουάσινγκτον δείχνει εχθρότητα προς τη Ντάκα. Πίσω στο 1971, οι ΗΠΑ αντιτάχθηκαν σθεναρά στην ανεξαρτησία του Μπαγκλαντές και παρείχαν πλήρη υποστήριξη στις πακιστανικές δυνάμεις κατοχής που κακοποίησαν βάναυσα εκατομμύρια ανθρώπους στη χώρα της Νότιας Ασίας. Και ενώ οι σχέσεις έχουν βελτιωθεί έκτοτε, ακόμη και αυτό αποδείχθηκε σε μεγάλο βαθμό επιφανειακό, καθώς οι ΗΠΑ είναι εξαιρετικά εχθρικές στην ιδέα ότι το Μπαγκλαντές θέλει να ασκήσει το δικαίωμα να επιλέξει το δικό του πλαίσιο εξωτερικής πολιτικής. Αυτό έχει οδηγήσει σε περιττές εντάσεις στις σχέσεις μεταξύ των δύο χωρών. Η πρωθυπουργός Sheikh Hasina έχει επανειλημμένα κατηγορηθεί ότι δήθεν “υπονομεύει τη δημοκρατία” λόγω της μη συμμόρφωσής της με την επιθετική εξωτερική πολιτική της πολεμοχαρής θαλασσοκρατίας. Και ενώ η Ουάσινγκτον συνεχίζει να παπαγαλίζει την “ανησυχία” της για τη “δημοκρατική διαδικασία”, ο πραγματικός λόγος της εχθρότητάς της προς τη Ντάκα είναι η επιδίωξη της τελευταίας για οικονομική ανεξαρτησία.
Συγκεκριμένα, η κεντρική θέση του Μπαγκλαντές στον Κόλπο της Βεγγάλης κατέχει σημαντική θέση στη στρατηγική του Ινδο-Ειρηνικού υπό την ηγεσία των ΗΠΑ για τη λεγόμενη “ανάσχεση της Κίνας”. Εκτός από την οικονομική συνεργασία της Ντάκα με το Πεκίνο, η Ουάσινγκτον θεωρεί “προβληματικό” το γεγονός ότι η χώρα της Νότιας Ασίας υποτίθεται ότι “βοηθά” την αποδολαριοποίηση του κόσμου, χρησιμοποιώντας τοπικά νομίσματα στις συναλλαγές της με άλλες χώρες, ιδίως με τη Ρωσία. Η γειτονική Ινδία, καθώς και πολυάριθμες χώρες της Αφρικής και της Λατινικής Αμερικής, όλες εμπορεύονται με τοπικά νομίσματα προκειμένου να συνεχίσουν να συναλλάσσονται με τη Μόσχα. Η διαδικασία αυτή είχε ξεκινήσει πολύ πριν οι ΗΠΑ ξεκινήσουν τον πόλεμο των κυρώσεών τους κατά της Ρωσίας, αλλά ενισχύθηκε και επιταχύνθηκε εκθετικά ακριβώς από αυτούς τους περιορισμούς. Έτσι, για άλλη μια φορά, η Ουάσινγκτον καρπώνεται τα “οφέλη” των δικών της πολιτικών του ανεξέλεγκτου τρένου, αλλά κατά κάποιο τρόπο εξακολουθεί να κατηγορεί τους άλλους γι’ αυτό, αντί να αναλάβει επιτέλους κάποια γεωπολιτική ευθύνη.
Πηγή: InfoBrics