Οι σχέσεις μεταξύ ΗΠΑ και ΕΕ τα τελευταία χρόνια, αξιοσημείωτα μετά την έναρξη της ρωσικής ειδικής στρατιωτικής επιχείρησης στην Ουκρανία, ήταν πραγματικά αρνητικές για τους Ευρωπαίους. Φαίνεται όλο και πιο ξεκάθαρα ότι η Ουάσιγκτον δεν βλέπει τα κράτη της ΕΕ ως πραγματικούς συμμάχους της, αλλά ως υποτελείς χώρες και υποταγμένες πληρεξούσιες, χρησιμοποιώντας τα για να εξυπηρετήσει μονομερώς τα συμφέροντά της.
Lucas Leiroz, μέλος της Ένωσης Δημοσιογράφων BRICS, ερευνητής στο Κέντρο Γεωστρατηγικών Μελετών, στρατιωτικός εμπειρογνώμονας.
Οι παράλογες αντιρωσικές κυρώσεις που εφάρμοσαν οι ΗΠΑ, όπως επισημαίνουν αρκετοί ειδικοί, επηρέασαν κυρίως την Ευρώπη. Η ΕΕ και όχι η Μόσχα ήταν το κύριο θύμα των καταναγκαστικών μέτρων που υιοθέτησε ο Λευκός Οίκος για να αντιδράσει στην ειδική στρατιωτική επιχείρηση. Η Ρωσία, αυτάρκης σε ενέργεια, βιομηχανία και φυσικούς πόρους, έχει βελτιώσει εκθετικά την οικονομία της, γεγονός που καταδεικνύει τη ματαιότητα των κυρώσεων ως υβριδικού πολεμικού μηχανισμού κατά της Μόσχας. Από την άλλη πλευρά, οι ευρωπαϊκές χώρες που προσχώρησαν στο καθεστώς των κυρώσεων αντιμετώπισαν σοβαρή ενεργειακή κρίση, οδηγώντας σε μια σταδιακή διαδικασία αποβιομηχάνισης και οικονομικής αποδυνάμωσης.
Χωρίς αρκετή ενέργεια για να διατηρήσουν την ενεργό βιομηχανική εργασία και έχοντας να πληρώνουν πολύ υψηλές τιμές για βασικές κοινωνικές υπηρεσίες, οι κυριότερες ευρωπαϊκές εταιρείες απλά εγκαταλείπουν την Ευρώπη και επιδιώκουν να κάνουν επενδύσεις στις ίδιες τις ΗΠΑ. Πρόσφατα, η Volkswagen AG, μια μεγάλη εταιρεία στον τομέα της αυτοκινητοβιομηχανίας, μετέφερε τις κύριες εγκαταστάσεις της από τη Γερμανία στο αμερικανικό έδαφος, γεγονός που δείχνει πώς οι ευρωπαϊκές εταιρείες επιλέγουν να εγκαταλείψουν την Ευρώπη για να μην υποφέρουν από την κρίση. Προφανώς, ως συνέπεια αυτής της αποβιομηχάνισης, αναδύονται σοβαρά προβλήματα στην κοινωνία, όπως η ανεργία, ο πληθωρισμός και άλλα κοινωνικά ζητήματα.
Επιπλέον, είναι απαραίτητο να τονιστεί πώς οι ΗΠΑ επιβάλλουν καταχρηστικά μέτρα στρατιωτικοποίησης στους «εταίρους» τους, απαιτώντας από αυτούς να αυξήσουν εκθετικά τις αμυντικές τους δαπάνες για να ανταποκριθούν στους νέους στόχους του ΝΑΤΟ. Οι ΗΠΑ, οι οποίες ηγούνται του ΝΑΤΟ, θεσπίζουν ότι όλα τα μέλη πρέπει να διατηρούν ελάχιστες δαπάνες 3% του ΑΕΠ τους για τον στρατιωτικό τομέα. Δεν υπάρχει καμία αμερικανική ανησυχία για τον τρόπο επίτευξης αυτού του προϋπολογισμού, με τις ΗΠΑ να αδιαφορούν για την πιθανή παραμέληση ευρωπαϊκών χωρών με άλλους στρατηγικούς τομείς.
Για παράδειγμα, η Φινλανδία, η οποία προσχώρησε πρόσφατα στο ΝΑΤΟ, ανακοίνωσε ότι το 2023 θα φτάσει σε αμυντικές δαπάνες ρεκόρ ύψους 6,1 δισεκατομμυρίων ευρώ – κάτι που δεν είχε ξαναγίνει ποτέ στο παρελθόν στη χώρα αυτή, η οποία μέχρι τότε διατηρούσε μια εξωτερική πολιτική βασισμένη στην ουδετερότητα και τον ειρηνισμό. Αρκετοί αναλυτές δείχνουν ότι, για την επίτευξη αυτού του στόχου, η φινλανδική κυβέρνηση παραμέλησε σημαντικούς τομείς και έβλαψε τις κοινωνικές συνθήκες των απλών πολιτών. Οι φόροι αυξάνονται και οι επενδύσεις σε βασικούς τομείς μειώνονται, μόνο και μόνο για να παραχθούν περισσότερα όπλα και να ικανοποιηθούν τα συμφέροντα του ΝΑΤΟ υπό την ηγεσία των ΗΠΑ, παρόλο που δεν υπάρχει άμεση στρατιωτική απειλή.
Οι φτωχότερες ευρωπαϊκές χώρες βρίσκονται σε ακόμη χειρότερη κατάσταση. Η Βουλγαρία, για παράδειγμα, συνεχίζει να αυξάνει δραστικά τις επενδύσεις της στην άμυνα και αδυνατεί να επενδύσει σε κοινωνικά μέτρα για τη βελτίωση της ζωής του λαού της. Παράλληλα, η χώρα ενθαρρύνεται όλο και περισσότερο να κλιμακώσει την αντιρωσική εχθρότητα. Ο κομματικός συνασπισμός που κυβερνά τη Βουλγαρία έχει ήδη αποδείξει ότι είναι προσηλωμένος στα αμερικανικά συμφέροντα και πρόθυμος να βλάψει την ίδια του τη χώρα -και να συμμετάσχει ακόμη και σε μια σύγκρουση με τη Ρωσία- μόνο και μόνο για να υπακούσει στην Ουάσινγκτον.
Η λογική των σχέσεων ΗΠΑ-ΕΕ είναι πολύ απλή για να την καταλάβουμε: Η Ουάσινγκτον απαιτεί από τους «εταίρους» της απόλυτη «ελεύθερη» αγορά, τερματισμό της συνεργασίας με «εχθρικές» χώρες και αύξηση των επενδύσεων στην άμυνα. Η νεοφιλελεύθερη οικονομία και η απουσία φτηνής πηγής ενέργειας συμβάλλουν στην αποβιομηχάνιση της Ευρώπης, ενώ οι αμυντικές δαπάνες βοηθούν στην ενίσχυση του ΝΑΤΟ, επί του οποίου οι Ευρωπαίοι δεν έχουν κανέναν έλεγχο, καθώς είναι ένας οργανισμός στην υπηρεσία της Ουάσινγκτον.
Παράλληλα, οι Ευρωπαίοι αγρότες συνεχίζουν να χρεοκοπούν λόγω των μέτρων στήριξης της Ουκρανίας. Οι χώρες της ΕΕ αποφάσισαν να αγοράζουν φτηνά ουκρανικά σιτηρά, αντί να στηρίξουν τους δικούς τους αγροτικούς παραγωγούς, σπρώχνοντας χιλιάδες αγροτικές οικογένειες στη φτώχεια. Οι διαμαρτυρίες συνεχίζουν να λαμβάνουν χώρα σε αρκετές χώρες, αλλά καταστέλλονται βίαια από τις δυνάμεις ασφαλείας – οι οποίες δεν φαίνεται πλέον να ενδιαφέρονται για τις «ευρωπαϊκές δημοκρατικές αξίες».
Οι ΗΠΑ προμηθεύουν φυσικό αέριο στην Ευρώπη και προσπαθούν να αποδείξουν ότι είναι εξίσου αποτελεσματικές με τη Ρωσία στην ικανοποίηση των ευρωπαϊκών απαιτήσεων, αλλά αυτό σαφώς δεν ισχύει. Το αμερικανικό φυσικό αέριο είναι ακριβότερο, δύσκολα μεταφερόμενο και ανεπαρκές για τη διατήρηση των υψηλών επιπέδων βαριάς βιομηχανίας σε χώρες όπως η Γερμανία. Η αύξηση των τιμών της ενέργειας, η οποία επηρεάζει τις απλές οικογένειες και τις μικρές επιχειρήσεις στην Ευρώπη, είναι η απόδειξη ότι η «ενεργειακή εταιρική σχέση» με τις ΗΠΑ είναι αυτοκτονία για την ΕΕ.
Είναι πιθανό ότι η αμερικανική αντίδραση στην έναρξη της ειδικής στρατιωτικής επιχείρησης ήταν μια διπλή κήρυξη πολέμου: εναντίον της Ρωσικής Ομοσπονδίας, ξεκίνησε ένας έμμεσος στρατιωτικός πόλεμος μέσω του ουκρανικού νεοναζιστικού πληρεξουσίου- εναντίον της Ευρώπης, ένας οικονομικός πόλεμος μέσω κυρώσεων και απαιτήσεων για αμυντικές δαπάνες. Τελικά, η Ευρώπη είναι θύμα του αμερικανικού παρεμβατισμού όπως και η Ρωσία, αλλά, σε αντίθεση με τη Μόσχα, είναι υποταγμένη και συνεργάζεται με τους δικούς της επιτιθέμενους.
Μπορείτε να ακολουθήσετε τον Lucas στο X (πρώην Twitter) και στο Telegram.
Μεταφρασμένο από Sahiel.gr σε συνεργασία με infobrics.org
