Πριν από την επαναλειτουργία του καθεδρικού ναού της Παναγίας των Παρισίων, οκτώ από τις καμπάνες του καθεδρικού ναού ανακαινίστηκαν και ευλογήθηκαν πριν από την επανατοποθέτησή τους στον βόρειο πύργο.
Ο Philippe Jost, ο οποίος έχει επιβλέψει την αποκατάσταση του καθεδρικού ναού μετά την καταστροφική πυρκαγιά του 2019, χαρακτήρισε την επανεγκατάσταση των καμπάνων ως ένα «όμορφο, σημαντικό και συμβολικό βήμα». Τις χαρακτήρισε ως τη «φωνή του καθεδρικού ναού».
Ο ήχος των καμπανών των εκκλησιών γεμίζει τα ευρωπαϊκά τοπία για περισσότερα από 800 χρόνια. Και κατά τη διάρκεια αυτού του χρόνου, πολλές πυρκαγιές σε καθεδρικούς ναούς έχουν απαιτήσει την επανεγκατάσταση των καμπανών.
Το 1320, για παράδειγμα, κάηκε το κωδωνοστάσιο του καθεδρικού ναού του Μπάνγκορ στη βόρεια Ουαλία. Ως αποτέλεσμα, ο επίσκοπός του ζήτησε χάρη από τον ετήσιο εκκλησιαστικό φόρο.
Περίπου την ίδια εποχή δημιουργήθηκε το Bangor Pontifical, ένα θρησκευτικό έγγραφο με οδηγίες και παρατηρήσεις για τον επίσκοπο. Περιέχει τις μόνες γνωστές μεσαιωνικές οδηγίες για την ευλογία των καμπάνων στο Ηνωμένο Βασίλειο.
Οι ευλογίες των καμπανών, γνωστές και ως «βάπτιση των καμπανών», διαφέρουν ελαφρώς μεταξύ των θρησκευτικών δογμάτων και των χωρών. Συνήθως, όμως , περιλαμβάνουν το άλειμμα του εξωτερικού και του εσωτερικού των καμπανών με λάδι και, στη συνέχεια, το άναμμα θυμιάματος κάτω από τις καμπάνες.
Κατά τη διάρκεια των ευλογιών των καμπανών, οι ίδιες οι καμπάνες μπορούν να πάρουν το όνομά τους -συνήθως από κάποιον άγιο- και μερικές φορές να τους δοθεί μια αντίστοιχη επιγραφή. Τα ονόματα που επιλέγονται συνήθως εξαρτώνται από το ποιος πλήρωσε για την καμπάνα: αν ήταν η τοπική κοινότητα, η καμπάνα συνήθως έπαιρνε το όνομα του αγίου στον οποίο ήταν αφιερωμένη η εκκλησία, ή ενός αγίου που συνδέεται με την περιοχή.
Αυτό συνέβη στο Saint Bartholomew’s Priory στο West Smithfield του Λονδίνου. Η τρίφωνη, η μικρότερη καμπάνα, έφερε γύρω στο 1510 την επιγραφή Sancte Bartholemeo Ora Pro Nobis, που σημαίνει «Ο Άγιος Βαρθολομαίος προσεύχεται για εμάς».
Ένα άτομο ή μια συντεχνία που πληρώνει για μια καμπάνα μπορεί να επιλέξει έναν άγιο που αντικατοπτρίζει την καριέρα, τη ζωή ή τις προσωπικές λατρευτικές πρακτικές του. Για παράδειγμα, ένας κωδωνοκρουστής μπορεί να αφιερώσει μια καμπάνα στον Άγιο Ντάνσταν, ο οποίος είναι ο προστάτης άγιος των κωδωνοκρουστών λόγω του πρώιμου πειραματισμού του στη σφυρηλάτηση καμπάνων στις αρχές του 10ου αιώνα.
Κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα, πίστευαν ότι η θεία παρέμβαση μπορούσε να ζητηθεί με το χτύπημα μιας καμπάνας της εκκλησίας, η οποία θα ωφελούσε όλους όσοι την άκουγαν. Ονομάζοντας μια καμπάνα, οι άνθρωποι ζητούσαν την παρέμβαση του συγκεκριμένου αγίου. Στο θάνατο, οι καμπάνες των εκκλησιών χτυπούσαν για να προστατεύσουν την ψυχή του αποθανόντος από τους δαίμονες, ενώ η ψυχή του ταξίδευε στο Καθαρτήριο.
Κατά τη διάρκεια καταιγίδων, οι καμπάνες που συνδέονταν με την Αγία Αγάθη πίστευαν ότι προστάτευαν το ηχοτοπίο (την περιοχή στην οποία ακούγονται οι καμπάνες) από τα κακά πνεύματα που πίστευαν ότι προκαλούσαν κακοκαιρία και αναταραχή.
Ο Ιταλός χρονογράφος και αρχιεπίσκοπος της Γένοβας, Jacobus de Voragine, το περιέγραψε αυτό το 1230 στο βιβλίο του με τις βιογραφίες αγίων, Ο χρυσός μύθος:
Τα κακά πνεύματα που βρίσκονται στην περιοχή του αέρα, αμφιβάλλουν πολύ όταν ακούν τις σάλπιγγες του Θεού, που είναι οι καμπάνες που χτυπούν, και όταν βλέπουν τα λάβαρα να φέρονται ψηλά. Και αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο οι καμπάνες χτυπούν όταν βροντάει και όταν συμβαίνουν μεγάλες καταιγίδες και κακοκαιρίες, για να τρομάξουν και να φύγουν οι δαίμονες και τα κακά πνεύματα και να πάψουν να κινούνται οι καταιγίδες.
Χάρη στην υπόσχεσή τους για θεϊκή παρέμβαση, υπερφυσική προστασία από τα κακά πνεύματα και ζωτικής σημασίας χρήση για την επικοινωνία, οι καμπάνες των εκκλησιών κατέστησαν κεντρικό στοιχείο της ζωής κατά τον Μεσαίωνα.
Το 1552, ο επίσκοπος του Worcester, Hugh Latimer, ισχυρίστηκε ότι «αν όλες οι καμπάνες στην Αγγλία χτυπούσαν μαζί σε μια συγκεκριμένη ώρα, νομίζω ότι δεν θα υπήρχε σχεδόν κανένα μέρος, αλλά κάποιες καμπάνες θα μπορούσαν να ακουστούν εκεί».
Αν και δεν θα μπορούσε να καλυφθεί κάθε σπιθαμή της υπαίθρου από τον ήχο των καμπάνων, μια μελέτη περίπτωσης του 2015 για ένα μεσαιωνικό χωριό στο Οξφορντσάιρ διαπίστωσε ότι τα όρια του χωριού συνέπιπταν σχεδόν ακριβώς με τα όρια του ήχου των καμπάνων της εκκλησίας. Αυτό υπογραμμίζει τόσο τη σημασία που έδιναν οι μεσαιωνικοί άνθρωποι στην ακουστική προστασία των καμπάνων των εκκλησιών όσο και τη σημασία των καμπάνων για την επικοινωνία.
Δεν αποτελεί έκπληξη το γεγονός ότι οι καμπάνες της Παναγίας των Παρισίων έχουν χαθεί. Με τις δυνάμεις τους για προστασία και επικοινωνία, το βήμα αυτό αποτελεί μια πλούσια συμβολική στιγμή στην αποκατάσταση του καθεδρικού ναού.
Επάνω εικόνα: Νέες καμπάνες εν αναμονή της εγκατάστασης στον καθεδρικό ναό Notre-Dame de Paris το 2013. Πηγή: Δρ: Myrabella/CC BY-SA 3.0.
Αυτό το άρθρο δημοσιεύθηκε αρχικά με τον τίτλο ‘Notre-Dame’s Bells Have Been Blessed As the Cathedral Reopens – A Tradition That Dates Back to the Middle Ages’ της Madeleine Burgess στο The Conversation, και έχει αναδημοσιευθεί με άδεια Creative Commons.
Πηγή: ancient-origins.net