Οι ηγέτες των ΗΠΑ έχουν συγκεντρώσει ένα μακρύ ιστορικό εξαπάτησης σχετικά με τους διεθνείς στόχους της Ουάσιγκτον και τη φύση των ξένων πελατών των ΗΠΑ. Μέτριες ή ακόμα και μικρές απειλές και διαταραχές έγιναν υποτιθέμενες υπαρξιακές απειλές για την ασφάλεια της Αμερικής, καθώς και απειλές για την περιφερειακή ή την παγκόσμια τάξη, στις υπερβολικές προπαγανδιστικές αφηγήσεις της Ουάσιγκτον. Επιπρόσθετα, πολλές διοικήσεις ασπρίζουν τακτικά το ιστορικό αυταρχικών ξένων πελατών. Έτσι, αυταρχικοί όπως ο Anastasio Somoza Debayle της Νικαράγουας, ο Χόσνι Μουμπάρακ της Αιγύπτου και άσχημοι εξτρεμιστές, όπως οι Σουνίτες Τζιχαντιστές της Συρίας, έγιναν όλοι επίτιμα μέλη του «Ελεύθερου Κόσμου».
Και οι δύο συνιστώσες είναι παρόντες στην τρέχουσα εκστρατεία παραπληροφόρησης της Ουάσιγκτον σχετικά με τον πόλεμο της Ουκρανίας. Δύο παραπλανητικά επιχειρήματα στην αμερικανική προπαγάνδα είναι τόσο εξωφρενικά που ξεχωρίζουν ως γιγάντιοι λάτρεις.
Το πρώτο απίστευτο είναι ότι:
Ο πόλεμος της Ρωσίας εναντίον της Ουκρανίας ήταν εντελώς απρόκλητος . Τίποτα δεν έκανε η Ουκρανία, οι Ηνωμένες Πολιτείες ή το ΝΑΤΟ, λέει αυτή η ιστορία, απείλησε τη Ρωσία ή συνέβαλε το παραμικρό στην τρέχουσα αιματηρή τραγωδία.
Το δεύτερο κρούσμα είναι αυτό:
Η Ουκρανία είναι μια φιλελεύθερη δημοκρατική χώρα της οποίας η απλή ύπαρξη ως πρότυπο στη γειτονιά της Ρωσίας τρομοκρατεί τον Βλαντιμίρ Πούτιν και τον στενό κύκλο των αυταρχικών ολιγαρχών του.
Στην αρχική του δήλωση από τον Λευκό Οίκο, ο Πρόεδρος Μπάιντεν δήλωσε κατηγορηματικά ότι η εισβολή της Ρωσίας ήταν « απρόκλητη και αδικαιολόγητη ».
Την επόμενη μέρα, περιέγραψε την επίθεση ως «βίαιη επίθεση στον λαό της Ουκρανίας χωρίς πρόκληση , χωρίς δικαιολογία, χωρίς ανάγκη».
Το «απρόκλητο» μάντρα σύντομα έγινε βασικό στοιχείο της αφήγησης που δημοσίευσε η κυβέρνηση και οι σύμμαχοί της στα μέσα ενημέρωσης και στην εξωτερική πολιτική.
Οι επικρίσεις για τη στρατιωτική δράση της Ρωσίας ως βάναυσες και υπερβολικές είναι απολύτως δικαιολογημένες. Το επιχείρημα ότι ήταν εντελώς απρόκλητο, ωστόσο, είναι παραπλανητικό στην καλύτερη περίπτωση και καθαρό ψέμα στη χειρότερη.
Έγκυτοι αναλυτές είχαν προειδοποιήσει για περισσότερο από ένα τέταρτο του αιώνα ότι η επέκταση του ΝΑΤΟ προς τα ανατολικά μέχρι τα σύνορα της Ρωσίας θα αποδεικνυόταν άσχημα, ανεξάρτητα από το ποιος κυβερνούσε στη Μόσχα, καθώς η κίνηση ήταν εγγενώς απειλητική και παρείσφρησε σημαντικά ρωσικά συμφέροντα.
Ωστόσο, πολλές κυβερνήσεις των ΗΠΑ απέρριψαν επιπόλαια αυτές τις συστάσεις για προσοχή. Πράγματι, οι υπεύθυνοι χάραξης πολιτικής της κυβέρνησης Μπους, Ομπάμα, Τραμπ και Μπάιντεν συνέχισαν να πιέζουν για την ένταξη της Ουκρανίας στο ΝΑΤΟ, παρά τις επανειλημμένες και σταθερά κλιμακούμενες προειδοποιήσεις του Κρεμλίνου ότι ένα τέτοιο βήμα θα ξεπερνούσε την κόκκινη γραμμή και θα πυροδοτούσε κρίση.
Οι επικριτές που τολμούν να υποστηρίξουν ότι τέτοιες δυτικές ενέργειες αποτελούσαν άσοφες προκλήσεις και αποτελούσαν σημαντικό παράγοντα για την κατάρρευση των σχέσεων Ανατολής-Δύσης, έχουν υποστεί ένα μπαράζ ύβρεων , υπό την ηγεσία της κυβέρνησης Μπάιντεν. Ο αγαπημένος ισχυρισμός είναι ότι απηχούν «τα σημεία συζήτησης του Πούτιν». Το ιστορικό αρχείο, ωστόσο, περιέχει άφθονα στοιχεία ενάντια σε μια τέτοια απλοϊκή κηλίδωση.
Κάπως πιο εξελιγμένοι υποστηρικτές της θέσης ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες και το ΝΑΤΟ δεν έκαναν τίποτα για να προκαλέσουν τη Ρωσία, υποστηρίζουν ότι δεν υπήρχε ρεαλιστική προοπτική ότι η Ουκρανία θα μπορούσε να ενταχθεί στη Συμμαχία για πολλά χρόνια, αν ποτέ, οπότε ο Πούτιν δεν είχε λόγο να ανησυχεί. Αυτά τα επιχειρήματα αποφεύγουν βολικά το σημείο ότι η Μόσχα δεν είχε απλώς αντίρρηση στο να λάβει η Ουκρανία κάρτα μέλους του ΝΑΤΟ. Πιο ουσιαστικά, οι Ρώσοι ηγέτες αντιτάχθηκαν στο να γίνει η Ουκρανία στρατιωτικό πλεονέκτημα του ΝΑΤΟ, είτε η επίσημη ένταξη ήταν χαρακτηριστικό είτε όχι.
Είναι μια σημαντική διάκριση, επειδή τα δυτικά όπλα ξεχύθηκαν στη χώρα, το αμερικανικό προσωπικό εκπαίδευσε ουκρανικές στρατιωτικές δυνάμεις και δυνάμεις πληροφοριών και οι αμερικανικές δυνάμεις διεξήγαγαν κοινούς πολεμικούς αγώνες (στρατιωτικές ασκήσεις) με ουκρανικές στρατιωτικές μονάδες, όπως και δυνάμεις από άλλες χώρες του ΝΑΤΟ. Υπάρχουν ακόμη και αξιόπιστες αποδείξεις ότι πράκτορες πληροφοριών των ΗΠΑ και της Ουκρανίας διεξήγαγαν κοινές κυβερνοεπιθέσεις σε ρωσικούς στόχους . Το να ισχυρίζεται κανείς ότι τέτοιες ενέργειες δεν συνιστούσαν μεγάλη πρόκληση είναι βαθύτατα ανέντιμο.
Τόσα πολλά για τον πρώτο γρίφο.
Πάμε τώρα στα δύο μεγάλα. Ένα συντονισμένο μπαράζ προπαγάνδας από την κυβέρνηση και τους ιδεολογικούς της συμμάχους επιμένει ότι η Ουκρανία είναι ένα προπύργιο ελευθερίας και δημοκρατίας που δέχεται τώρα επίθεση από έναν βάναυσο αυταρχικό γείτονα.
Ο πρώην επικεφαλής του σταθμού της CIA, Νταν Χόφμαν , υποστήριξε ότι «αυτό που φοβίζει τον Βλαντιμίρ Πούτιν στην καρδιά αυτής της σύγκρουσης είναι η δημοκρατία». Πρόσθεσε ότι «ο Πούτιν δεν μπορούσε να απολαύσει μια δημοκρατία στα σύνορά του με έναν ρωσόφωνο πληθυσμό και εμπορικούς δεσμούς με την Ευρώπη».
Στην καλύτερη περίπτωση, αυτό το επιχείρημα είναι μόνο το μισό σωστό. Η Ρωσία είναι ο επιτιθέμενος στον τρέχοντα πόλεμο και δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η Ρωσία είναι ένα άσχημο, αυταρχικό κράτος. Η δημοκρατία σε αυτή τη χώρα πεθαίνει αργά για δύο δεκαετίες στα χέρια του Πούτιν.
Ωστόσο, η αντίληψη ότι η Ουκρανία είναι δημοκρατία – πολύ λιγότερο φιλελεύθερη δημοκρατία – διαψεύδεται από εκτεταμένα γεγονότα. Ακόμη και κατά τα πρώτα χρόνια μετά την «Επανάσταση του Μαϊντάν» του 2014, υπήρχαν πολλά ανησυχητικά χαρακτηριστικά στη συμπεριφορά του Κιέβου . Η νέα κυβέρνηση υπό τον Πρόεδρο Πέτρο Ποροσένκο εφάρμοσε επαχθή μέτρα λογοκρισίας, παρενόχλησε, ακόμη και φυλάκισε επικριτές του καθεστώτος, βομβάρδισε πολίτες στις αποσχιστικές περιοχές του Ντόνετσκ και του Λουχάνσκ και συνέχισε τη συστηματική διαφθορά που μαστίζει την Ουκρανία από τότε που έγινε ανεξάρτητη το 1991. Αυτές οι τάσεις επιμένουν νυν Πρόεδρος Volodymyr Zelensky .
Μόνο με τα πρότυπα της διαφθοράς και της πολιτικής ελευθερίας, η Ουκρανία δεν ήταν φιλελεύθερη δημοκρατία ακόμη και πριν ξεκινήσει ο πόλεμος με τη Ρωσία. Η ετήσια έκθεση για τη διαφθορά που εκπόνησε η Διεθνής Διαφάνεια, που δημοσιεύθηκε στις αρχές του 2022, θα έπρεπε να ήταν εξαιρετικά αποθαρρυντική για τους υπερασπιστές της Ουκρανίας. Η Διαφάνεια αξιολόγησε 180 χώρες και σε κλίμακα από το 1 έως το 180, με τη 1 να είναι η χώρα με τη λιγότερη διαφθορά. Η Ουκρανία κατατάχθηκε στην 122η θέση , μόλις 14 βαθμούς καλύτερη από τη διαβόητη διεφθαρμένη Ρωσία.
Στην ετήσια έκθεσή του για τις πολιτικές ελευθερίες για το 2022, το Freedom House βαθμολόγησε την Ουκρανία απλώς «εν μέρει ελεύθερη», ένα καθεστώς παρόμοιο με αυτό που δίνεται σε χώρες που διοικούνται από τέτοια πρόχειρα καθεστώτα όπως του Ροντρίγκο Ντουτέρτε στις Φιλιππίνες. Ακόμη και αυτή ήταν μια γενναιόδωρη βαθμολογία εκείνη την εποχή, και σύμφωνα με πολλαπλές μαρτυρίες, οι εξελίξεις σε όλους τους τομείς έχουν δείξει σοβαρή επιδείνωση από την έναρξη του πολέμου. Ο Ζελένσκι έχει θέσει εκτός νόμου τα πολιτικά κόμματα της αντιπολίτευσης , έχει κλείσει σχεδόν όλα τα ειδησεογραφικά πρακτορεία της αντιπολίτευσης και έχει φυλακίσει πολλούς επικριτές, ακόμη και αξιωματούχους της κυβέρνησής του, κατηγορώντας τους ότι είναι φιλορώσοι προδότες . Υπάρχουν ακόμη και αξιόπιστες αναφορέςβασανιστήρια που χρησιμοποιούνται σε πολιτικές φυλακές και ομάδες θανάτου υπέρ του καθεστώτος που δρουν ατιμώρητα σε ολόκληρη τη χώρα.
Ο Ζελένσκι και οι συνάδελφοί του δεν έχουν καμία ανοχή στους επικριτές, εγχώριους ή ξένους. Η προθυμία να στοχοποιήσει και να προσπαθήσει να εκφοβίσει ξένους επικριτές έγινε ξεκάθαρη αυτό το καλοκαίρι όταν το Κέντρο Αντιμετώπισης Παραπληροφόρησης της κυβέρνησής του (εν μέρει χρηματοδοτούμενο από τους φορολογούμενους των ΗΠΑ, όχι λιγότερο) δημοσίευσε μια «μαύρη λίστα»τέτοιων αντιπάλων. Πολλοί επιφανείς Αμερικανοί ήταν σε αυτή τη λίστα, όπως ο καθηγητής του Πανεπιστημίου του Σικάγο (και ο πρύτανης των ρεαλιστών εξωτερικής πολιτικής), ο John Mearsheimer, ο παρουσιαστής του Fox News, Tucker Carlson, η πρώην βουλευτής Tulsi Gabbard και ο Senior Fellow του Ινστιτούτου Cato, Doug Bandow. Ο δυσοίωνος, απειλητικός χαρακτήρας της μαύρης λίστας έγινε ακόμη πιο ξεκάθαρος στα τέλη Σεπτεμβρίου, όταν η CCD εξέδωσε έναν αναθεωρημένο κατάλογο (συμπεριλαμβανομένων των διευθύνσεων) των κορυφαίων 35 στόχων στις αρχές Οκτωβρίου. Αυτή η στενότερη λίστα υψηλής προτεραιότητας κατήγγειλε αυτούς τους επικριτές ως «τρομοκράτες παραπληροφόρησης» και «εγκληματίες πολέμου». Μια τέτοια συμπεριφορά σίγουρα δεν συνάδει με τη συμπεριφορά μιας φιλελεύθερης δημοκρατίας . Ωστόσο, η επίσημη Ουάσιγκτον και η αίθουσα της ηχώ των μέσων ενημέρωσης επιμένουν στην προσπάθειά τους να πλασάρουν αυτό το μεγαλείο.
Η διάχυτη, ανέντιμη προπαγανδιστική εκστρατεία της Ουάσιγκτον είναι βέβαιο ότι θα συνεχιστεί, με τη βοήθεια και την υποβοήθηση ενός ξεδιάντροπα φιλοπολεμικού ειδησεογραφικού μέσου . Το πιο σχετικό ερώτημα είναι αν ο αμερικανικός λαός θα ξυπνήσει και θα συνειδητοποιήσει ότι εξαπατήθηκε για άλλη μια φορά σχετικά με μια αμφίβολη επέμβαση στο εξωτερικό για λογαριασμό ενός ακόμη πιο αμφίβολου ξένου πελάτη.
Πηγή: globalresearch.ca
Ακολουθήστε το Sahiel.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.
