Ο κόσμος της μουσικής και ιδιαίτερα του heavy metal πενθεί. Σε ηλικία 76 ετών, ο Όζι Όσμπορν άφησε την τελευταία του πνοή, αφήνοντας πίσω του μια παρακαταθήκη που δύσκολα θα επαναληφθεί. Ο άνθρωπος που έγινε παγκόσμιο σύμβολο του σκληρού ήχου – και συχνά υπήρξε και το σκοτεινό του alter ego – πέθανε λίγες εβδομάδες μετά την τελετουργική του επανένωση με τους Black Sabbath στο Villa Park του Μπέρμιγχαμ.
Η τελευταία του εμφάνιση επί σκηνής ήταν μια συγκλονιστική στιγμή, καθώς χιλιάδες θεατές τον είδαν καθηλωμένο σε θρόνο, αλλά πιο ζωντανό από ποτέ, να ευχαριστεί τον κόσμο που τον στήριξε για πάνω από μισό αιώνα:
«Δεν έχετε ιδέα πώς νιώθω – σας ευχαριστώ από τα βάθη της καρδιάς μου», είπε με σπασμένη αλλά περήφανη φωνή.
Black Sabbath: Η Ιδρυτική Πράξη του Heavy Metal
Το όνομα του Όζι Όσμπορν είναι αναπόσπαστο από το DNA του heavy metal. Με τους Black Sabbath, δεν δημιούργησε απλώς ένα μουσικό είδος· επανεφηύρε τον ήχο του 20ού αιώνα. Κομμάτια όπως το Iron Man, το Paranoid και το War Pigs δεν ήταν απλές επιτυχίες. Ήταν μανιφέστα αντικουλτούρας, ωδή στους αποκλεισμένους, στους οργισμένους, στους εξεγερμένους.
Ο Όζι, με τη χαρακτηριστική του φωνή – μία ανάσα ανάμεσα στο ουρλιαχτό και τον ψίθυρο της καταδίκης – υπήρξε κάτι περισσότερο από τραγουδιστής. Ήταν ιερέας σε έναν ναό θορύβου, ιδεών και σκοτεινού ρομαντισμού.
Η Σόλο Πορεία: Crazy Train και προσωπικοί δαίμονες
Όταν αποχώρησε από τους Sabbath, κανείς δεν φανταζόταν ότι ο Όζι θα κατάφερνε να μεγαλουργήσει σόλο, και όμως. Τραγούδια όπως το Crazy Train, το Mr. Crowley, το No More Tears και η συγκινητική μπαλάντα Changes, απέδειξαν ότι είχε πολλά ακόμα να δώσει.
Και όλα αυτά ενώ πάλευε – δημόσια και ανοιχτά – με εθισμούς, ψυχικά προβλήματα, οικογενειακές συγκρούσεις και ταυτόχρονα γινόταν… τηλεοπτική περσόνα μέσω του The Osbournes, της σειράς που έβαλε πρώτη τα ριάλιτι στα σπίτια των μεταλάδων.
Ήταν ανθρώπινος. Είχε πληγές. Κι όμως, η αυθεντικότητα του Όζι ήταν αυτό που τον ξεχώριζε.
Η τελευταία υπόκλιση: Metallica και Guns N’ Roses υποκλίθηκαν στον μύθο
Η συναυλία του αποχαιρετισμού ήταν μυθική. Με Metallica, Guns N’ Roses, Judas Priest και πολλούς άλλους να ανεβαίνουν στη σκηνή του Villa Park, δεν επρόκειτο για ένα απλό event. Ήταν μία τελετή αποχαιρετισμού στον Πρίγκιπα του Σκότους. Το κοινό φώναζε, έκλαιγε, χειροκροτούσε.
Ήταν ένας επιτάφιος χωρίς θρήνους, μια πανκ-μεταλλική λειτουργία με κιθάρες και δάκρυα.
Όταν οι θεοί του ήχου αποχωρούν, τι απομένει;
Ο θάνατος του Όζι Όσμπορν δεν είναι απλώς βιογραφική είδηση. Είναι ιστορικό γεγονός. Είναι σαν να φεύγει ένας από τους τελευταίους σαμάνους της μουσικής. Ένας άνθρωπος που έζησε τη ζωή του σαν σκηνή: υπερβολικός, αληθινός, ευάλωτος και πάντα επίκαιρος.
Όταν φεύγουν τέτοιες μορφές, δεν είναι απλώς μια θέση που αδειάζει. Είναι ένα σύστημα αξιών που χάνεται: η πίστη στην αντισυμβατικότητα, στο πάθος, στην ελευθερία να είσαι αυτός που θες, ακόμα κι αν η κοινωνία σε αποκαλεί τρελό.
Επίλογος:
Ο Όζι Όσμπορν δεν ήταν μόνο ο “Πρίγκιπας του Σκότους”. Ήταν ο αυθεντικός, σκοτεινός ποιητής μιας εποχής που φλέγεται, μιας γενιάς που ακόμα ακούει τις κραυγές του.
«I’m going off the rails on a crazy train…»
Κι εσύ, Όζι, ήσουν ο μηχανοδηγός.
Δείτε το Βίντεο…
Πηγή: sahiel.gr