Γλοιώδεις βιομεμβράνες που αποτελούνται από βακτηριακές και ευκαρυωτικές μορφές ζωής έχουν καταλάβει ένα εγκαταλελειμμένο, πλημμυρισμένο ορυχείο ουρανίου στη Γερμανία.
Ένα εντυπωσιακό μεσαιωνικό φρούριο βρίσκεται κατά μήκος του ποταμού Έλβα στη νοτιοανατολικής Γερμανίας. Τα βουνά της περιοχής κρύβουν μια πρώτη ύλη εξαιρετική δύναμη: το ουράνιο.
Στη δεκαετία του 1960, εντοπίστηκε ένας θύλακας ουρανίου που ήταν κρυμμένος μέσα στα βουνά. Δημιουργήθηκε ένα ορυχείο και το ουράνιο που εξωρυχθηκε χρησιμοποιήθηκε ως καύσιμο για την πυρηνική σχάση.
Αλλά μέχρι το 1990, η παραγωγή του ορυχείου Κένιγκσταϊν είχε μειωθεί και μεγάλο μέρος του ορυχείου πλημμύρισε καθώς είχε γίνει μια προσπάθεια να καθαριστούν τα όξινα χημικά που ειχαν χρησιμοποιηθεί για την εξορρυξη του ουρανίου.
Στη συνέχεια άρχισαν να γενιούνται παράξενες μορφές ζωής, κάνοντας τους φύλακες του ορυχείου να καλέσουν επιστήμονες για να αναλύσουν τους «παρεμβολείς».
Σχηματίζεται ένα πολύπλοκο οικοσύστημα.
Αυτό που βρήκαν θα φαινόταν ξένο στους περισσότερους από εμάς. Στο υγρό, σκοτεινό, όξινο, γεμάτο με ουράνιο περιβάλλον, είχαν κυριαρχήσει βιομεμβράνες που αποτελούνταν από μικρόβια.
Πορτοκαλί όξινες «σερπαντίνες» που μοιάζουν με μακριά, λεπτά σκουλήκια που ταλαντεύονται νωχελικά στα κανάλια αποστράγγισης υγρών. Καφέ και λευκές ποσότητες λάσπης που έμοιαζαν με σταλακτίτη ξεχύθηκαν από τις οροφές, δημιουργώντας την εντύπωση ότι οι τοίχοι έλιωναν.
Τα μικρόβια που βρέθηκαν στις λάσπες περιελάμβαναν όχι μόνο μονοκύτταρα βακτήρια αλλά και πολυκύτταρους ευκαρυώτες.
Ερευνητές από γειτονικά πανεπιστήμια στη Δρέσδη ανακάλυψαν αμοιβάδες που αλλάζουν το σχήμα, ετερολοβόζια που μοιάζουν με καλαμάρια, στρεμνοπόλες που μοιάζουν με μίσχο, μαστιγωτές με πολλαπλά εξαρτήματα, πολυσχηματισμένα βλεφαροειδή και έρποντες μύκητες.
Οι βδελλοειδής στροφείς πλάτους 50 μικρομέτρων και μήκους 200 μικρομέτρων ήταν οι μεγαλύτεροι μικροοργανισμοί που παρατηρήθηκαν.
Η ποικιλόμορφη συλλογή μικροσκοπικής ζωής είχε σχηματίσει το δικό της οικοσύστημα στο σκοτεινό υπόγειο. Σε αυτό το μέρος – τόσο όξινο όσο η σόδα ή ο χυμός γκρέιπφρουτ – τα οξέα βακτήρια αποκτούν ενέργεια από τη μείωση του σιδήρου και του θείου, σχηματίζοντας τους γλοιώδεις σταλακτίτες καθώς πολλαπλασιάζονται.
Στη συνέχεια, μικροσκοπικοί ευκαρυώτες όπως τα μαστίγια τρέφονται με αυτά τα βακτήρια, τα οποία με τη σειρά τους τρώγονται από μεγαλύτερα βλεφαροειδή.
Ακολουθούν αμοιβάδες και μύκητες, καταναλώνοντας τους μικρότερους μικροοργανισμούς ή αποσυνθέτοντας τα νεκρά υπολείμματά τους. Πολύ μεγαλύτερα rotifers είναι οι κορυφοφάγοι, που καταναλώνουν τόσο οργανικά υπολείμματα όσο και θηράματα πρωτόζωων.
Το ορυχείο ουρανίου Κένιγκσταϊν δεν είναι το μόνο ακραίο ραδιενεργό περιβάλλον όπου έχει ανθίσει πιο προηγμένη μικροσκοπική ζωή.
Το 1991, οι επιστήμονες ανακάλυψαν μαύρους μύκητες που αναπτύσσονται στους τοίχους του αποδεκατισμένου #4 πυρηνικού αντιδραστήρα στο Τσερνόμπιλ.
Η μεταγενέστερη ανάλυση αυτών των μυκήτων έδειξε ότι πιθανότατα απορροφούσαν ακτινοβολία και τη μετέτρεπαν σε χημική ενέργεια για ανάπτυξη.
Η ζωή μπορεί να ευδοκιμήσει σε μερικά από τα πιο συναρπαστικά μέρη.
Με πληροφορίες από corfiatiko.blogspot.com
Ακολουθήστε το Sahiel.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.