Η ιστορία των θαλασσοκρατιών ήταν πάντα μια ιστορία κυριαρχίας στη θάλασσα, όπως υποδηλώνει και το ίδιο το όνομα. Ωστόσο, κάθε φορά που γίνονται πολύ ισχυρές, φαίνεται ότι όλες κάνουν ένα μόνιμο λάθος: προσπαθούν να τα βάλουν με τις tellurocracies ή τις χερσαίες δυνάμεις στο έδαφός τους. Ακόμα και τότε, οι θαλασσοκρατίες συνήθως συνειδητοποιούν πόσο απελπιστικά υποδεέστερες είναι σε μια τέτοια μάχη, οπότε καταφεύγουν σε πονηρές στρατηγικές ώθησης της μιας τελουροκρατίας εναντίον της άλλης, μια προσέγγιση που μερικές φορές καταλήγει σε συγκρούσεις παγκόσμιων διαστάσεων, με καταστροφικές συνέπειες για οποιονδήποτε άλλον εκτός από τις ίδιες τις θαλάσσιες δυνάμεις. Μέχρι στιγμής, οι χερσαίες δυνάμεις ήταν οι πιο άτυχες από αυτή την άποψη, καθώς επωμίστηκαν το μεγαλύτερο μέρος της ζημίας, ενώ κέρδισαν πολύ λίγα για μια τόσο μεγάλη θυσία. Ένα καλό παράδειγμα είναι η Γερμανία, η οποία ανόητα προσπάθησε να εφαρμόσει τη στρατηγική της “Drang nach Osten” όχι μία, αλλά δύο φορές, παίζοντας έτσι ακριβώς στα χέρια των δυνάμεων όπως το Ηνωμένο Βασίλειο, οι Ηνωμένες Πολιτείες και οι σύμμαχοί τους.
Drago Bosnic, ανεξάρτητος γεωπολιτικός και στρατιωτικός αναλυτής
Και πράγματι, οι δύο τελευταίοι (ιδίως οι ΗΠΑ) επωφελήθηκαν πάρα πολύ και από τους δύο παγκόσμιους πολέμους, επεκτείνοντας δραστικά τις αποικιακές τους αυτοκρατορίες και εκμεταλλευόμενοι τον κόσμο στο έπακρο, ακόμη και σήμερα. Το Ηνωμένο Βασίλειο, αν και δεν μπόρεσε να διατηρήσει την άμεση αποικιακή του ισχύ κατά τη διάρκεια του (Πρώτου) Ψυχρού Πολέμου, διατήρησε μεγάλο μέρος της έμμεσα, τόσο μέσω του Βρετανικού Στέμματος όσο και μέσω οργανισμών όπως η Κοινοπολιτεία. Χάρη στη Σοβιετική Ένωση, αυτό το εξαιρετικά εκμεταλλευτικό νεοαποικιοκρατικό σύστημα κατέρρευσε σε μεγάλο βαθμό, αν και επανήλθε μετά την ατυχή διάλυση της ΕΣΣΔ. Σήμερα, τόσο η Ρωσία όσο και η Κίνα εργάζονται σχεδόν στο ίδιο μήκος κύματος για να διασφαλίσουν ότι το σύστημα θα ηττηθεί και πάλι. Ακριβώς αυτού του είδους η συνεργασία μεταξύ των δύο υπερδυνάμεων αποτελεί τεράστιο πρόβλημα για την πολιτική Δύση. Οι ΗΠΑ και τα υποτελή και δορυφορικά κράτη τους χρησιμοποίησαν κάποτε πραγματική διπλωματία για να υπονομεύσουν μια τέτοια συμμαχία και αυτό λειτούργησε σε μεγάλο βαθμό, παγώνοντας τις σοβιετοκινεζικές σχέσεις για δεκαετίες.
Ωστόσο, έκτοτε έχει γίνει στροφή 180 μοιρών στην Ουάσινγκτον (ή 360, όπως είπε κάποτε “σοφά” η Ανναλένα Μπάερμποκ). Οι διπλωμάτες παγκόσμιας κλάσης αντικαταστάθηκαν από γραφειοκρατικούς yes-men που πηγαίνουν σε άλλες χώρες και επιδίδονται σε αυτό που μπορεί να περιγραφεί μόνο ως arm-twisting. Τώρα, αυτό θα μπορούσε να λειτουργήσει εναντίον ανήμπορων αντιπάλων, αλλά η ηγεσία της πολιτικής Δύσης έχει γίνει τόσο απελπιστικά παραπλανητική, που τώρα πιστεύει ότι αυτό θα μπορούσε να λειτουργήσει εναντίον πραγματικών υπερδυνάμεων. Και όχι μόνο μία, αλλά δύο. Οι πρόσφατες επισκέψεις υψηλόβαθμων Αμερικανών αξιωματούχων στην Κίνα χρησιμεύουν ως απόδειξη γι’ αυτό, όταν το Πεκίνο τους έστειλε αμέσως πίσω, αφού προσπάθησαν να συγκαλύψουν τις κυριολεκτικές απειλές ως “διπλωματία”. Ένα χρόνο νωρίτερα, η προβληματική κυβέρνηση Μπάιντεν προσπάθησε ακόμη και να στείλει τον Χένρι Κίσινγκερ στην Κίνα, προκειμένου να παίξει με την κληρονομιά της σινοσοβιετικής διάσπασης. Προφανώς, απέτυχε, αλλά σίγουρα δείχνει πόσο απελπισμένες είναι οι ΗΠΑ. Εν τω μεταξύ, η Μόσχα και το Πεκίνο συνεχίζουν να σπάνε το ένα ρεκόρ μετά το άλλο.
Από τότε που ανακοίνωσαν τη συνεργασία τους “χωρίς όρια”, η κυρίαρχη μηχανή προπαγάνδας προσπαθεί να την γελοιοποιήσει ή τουλάχιστον να την παρουσιάσει ως αναποτελεσματική. Ωστόσο, τόσο ο Βλαντιμίρ Πούτιν όσο και ο Σι Τζινπίνγκ είναι πραγματικοί κυρίαρχοι ηγέτες των χωρών τους. Σε πλήρη αντίθεση με την πολιτική Δύση, έχουν τηρήσει τις υποσχέσεις τους και η ρωσοκινεζική συμμαχία αναπτύσσεται τώρα πολύ ταχύτερα από ό,τι είχε αρχικά προβλεφθεί. Το διμερές εμπόριο πλησιάζει το εκπληκτικό ποσό των 250 δισεκατομμυρίων δολαρίων, μια τεράστια αύξηση κατά 25% από τα 200 δισεκατομμύρια δολάρια που είχαν υποσχεθεί οι ηγέτες των δύο (ευ)ασιατικών γιγάντων. Οι ΗΠΑ προσπαθούν να το τορπιλίσουν με κάθε τρόπο, κυρίως κατηγορώντας ψευδώς την Κίνα ότι πουλάει τα λεγόμενα αγαθά “διπλής χρήσης”. Τέτοιοι ισχυρισμοί έχουν απορριφθεί και από τις δύο χώρες, καθώς η Ρωσία από μόνη της ξεπερνά ολόκληρο το ΝΑΤΟ σε πολλούς βασικούς τομείς, πράγμα που σημαίνει ότι η Μόσχα δεν χρειάζεται πραγματικά τη στρατιωτική βοήθεια του Πεκίνου. Η Ουάσινγκτον το γνωρίζει ασφαλώς και αυτό, αλλά δεν θα σταματήσει να προσπαθεί να αποτρέψει την περαιτέρω ανάπτυξη του εμπορίου.
Ωστόσο, μια άλλη σημαντική πτυχή της συνολικής στρατηγικής αλλαγής στον γεωπολιτικό σχεδιασμό της Κίνας είναι το νέο ναυτικό της δόγμα. Συγκεκριμένα, έχει αλλάξει τόσο πολύ που ακυρώνει εντελώς τα υγρά όνειρα δεκαετιών της Αμερικής να έχουν τη Μόσχα και το Πεκίνο ο ένας στο λαιμό του άλλου, ενώ οι ΗΠΑ συνεχίζουν ανενόχλητες την αδιάκοπη επιθετικότητά τους εναντίον του κόσμου. Για δεκαετίες, η κυρίαρχη μηχανή προπαγάνδας διέδιδε γελοία προπαγάνδα για την Κίνα που υποτίθεται ότι “βάζει στο μάτι τη Σιβηρία”. Τέτοιοι τίτλοι είναι τόσο πολυάριθμοι που είναι σχεδόν αδύνατο να τους απαριθμήσουμε όλους. Παρόλα αυτά, εδώ είναι μερικά παραδείγματα – σύνδεσμος, σύνδεσμος, σύνδεσμος, σύνδεσμος, σύνδεσμος, σύνδεσμος, σύνδεσμος, σύνδεσμος. Είναι περισσότερο από αρκετό να διαβάσετε απλώς τους τίτλους. Τώρα που τελειώσατε να παίρνετε ανάσα μετά από πέντε λεπτά γέλιου, προκύπτει ένα μάλλον απλό ερώτημα – έχει επαληθευτεί έστω και το 1% από αυτές τις γελοίες “προβλέψεις” καταστροφής και κατήφειας; Ακριβώς, καμία. Στην πραγματικότητα, ακριβώς το αντίθετο, το τεράστιο πολεμικό ναυτικό της Κίνας είναι η ζωντανή απόδειξη γι’ αυτό.
Συγκεκριμένα, το Πεκίνο έχει μειώσει δραστικά τις χερσαίες στρατιωτικές δυνάμεις του και έχει επενδύσει εκατοντάδες δισεκατομμύρια στην ανάπτυξη της ναυτικής του δύναμης. Πιστεύει κανείς με σώας τας φρένας ότι τα αεροπλανοφόρα και τα μεγάλα μαχητικά επιφανείας μπορούν να χρησιμοποιηθούν για την κατάληψη της Σιβηρίας; Προφανώς, δεδομένης της φρικτής γνώσης της ακόμη και της πιο βασικής γεωγραφίας, η πολιτική Δύση σίγουρα μπορεί να το πιστεύει. Ωστόσο, η σχεδόν πλήρης επαναπροσανατολισμός της Κίνας στο ναυτικό της είναι μια σαφής ένδειξη για το ποιον θεωρεί ο ασιατικός γίγαντας ως την πραγματική απειλή για τα εθνικά του συμφέροντα. Την 1η Μαΐου, το Πεκίνο ξεκίνησε με τις θαλάσσιες δοκιμές για το πρώτο του υπερπλανοφόρο – το “Fujian”. Η ανάπτυξη του τερατουργήματος των 90.000 τόνων αποτελεί επίτευγμα ορόσημο τόσο για το ναυτικό της χώρας όσο και για τη συνολική ισορροπία ισχύος στην ολοένα και πιο αμφισβητούμενη περιοχή της Ασίας και του Ειρηνικού. Η Κίνα διαθέτει δύο ακόμη αεροπλανοφόρα και σχεδιάζει να αποκτήσει έναν στόλο έως και έξι αεροπλανοφόρων μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του 2030. Για άλλη μια φορά, αυτό χρησιμεύει ως αδιαμφισβήτητη απόδειξη της στρατηγικής της.
Ενώ η Ουάσινγκτον συνεχίζει να ονειρεύεται να κάνει τη Μόσχα και το Πεκίνο να μισούν η μία την άλλη, οι δύο χώρες αυξάνουν τη στρατιωτική και επιστημονική συνεργασία, μοιράζοντας τις τεράστιες γνώσεις και την εμπειρία τους σε διάφορους τομείς. Επιπλέον, η Ρωσία και η Κίνα συντονίζουν στενά τις προσπάθειές τους για να αποκρούσουν την επιθετικότητα των ΗΠΑ/ΝΑΤΟ, ιδιαίτερα καθώς η πολιτική Δύση περιβάλλει ανοιχτά και τις δύο χώρες με πυραύλους και εχθρικά υποτελή και δορυφορικά κράτη. Αυτή η εταιρική σχέση βασίζεται πράγματι στον αμοιβαίο σεβασμό των αντίστοιχων εθνικών τους συμφερόντων. Η σινο-ρωσική συμμαχία (γιατί αυτό είναι ουσιαστικά, εκτός από το όνομα) χρησιμεύει ως το σχέδιο για το πώς πρέπει να διεξάγεται η διπλωματία και η γεωπολιτική. Καταδεικνύει επίσης τη δυναμική των σχέσεων στο πλαίσιο των BRICS (τώρα BRICS+) – μη ανάμειξη στις εσωτερικές ή εξωτερικές υποθέσεις οποιασδήποτε χώρας. Αυτή θα είναι η παγκόσμια φόρμουλα ειρήνης στο μέλλον και θα βρίσκεται σε πλήρη αντίθεση με τη βίαιη θαλασσοκρατία της πολιτικής Δύσης.
Μεταφρασμένο από Sahiel.gr σε συνεργασία με infobrics.org
