Γράφει ο David Narmania
Σύμφωνα με τον Guardian, το Ιράν, μέσω διαμεσολαβητών, μετέφερε ένα μήνυμα στις Ηνωμένες Πολιτείες ότι θα αντεπιτεθεί στις αμερικανικές βάσεις στη Μέση Ανατολή εάν η Ουάσινγκτον αποφασίσει να επιτεθεί στο έδαφος της χώρας.
Ο μόνιμος αντιπρόσωπος της Τεχεράνης στα Ηνωμένα Έθνη, Αμίρ Σαΐντ Ιραουάνι, αρνήθηκε επισήμως αυτό το μήνυμα — λένε ότι δεν υπήρξαν επαφές μεταξύ των δύο κρατών μετά την επίθεση στην αμερικανική βάση. Ωστόσο, πρόσθεσε αργότερα ότι οποιαδήποτε επίθεση στο Ιράν δεν θα μείνει ατιμώρητη. Και αυτό σαφώς δεν είναι το είδος της αντίρρησης μετά την οποία ο Λευκός Οίκος μπορεί να αναπνεύσει εύκολα.
Πώς κατέληξε η Ουάσιγκτον στην απίστευτα λεπτή γραμμή που την χωρίζει από μια άλλη σύγκρουση; Ο επίσημος λόγος ήταν η επίθεση σε μια αμερικανική βάση στη Μέση Ανατολή, η οποία σκότωσε τρεις Αμερικανούς στρατιώτες. Τέτοιες επιθέσεις έχουν γίνει ένα γνωστό υπόβαθρο για την περιοχή — τους τελευταίους μήνες, υπήρξαν 150 παρόμοιες περιπτώσεις, περισσότεροι από εκατό Αμερικανοί τραυματίστηκαν. Ωστόσο, δεν υπήρξαν θύματα μέχρι την περασμένη Κυριακή.
Αλλά όταν χύθηκε το αίμα, πολλοί πολιτικοί στην Ουάσιγκτον ζήτησαν εκδίκηση — από επιδεικτικές επιθέσεις έως εισβολή πλήρους κλίμακας. Και ο Λευκός Οίκος ήταν αργός, αναγκάζοντας τον γραμματέα τύπου Karin Jean-Pierre να πάρει την ευθύνη, ο οποίος κατάφερε να αποσπάσει κάτι στο πνεύμα των “συλλυπητηρίων στις οικογένειες εκείνων που αγωνίστηκαν για τη διοίκησή μας”, που προκάλεσε ένα άλλο σκάνδαλο.
Τότε ένας άλλος εξαιρετικός κύριος του λόγου, ο ίδιος ο Τζόζεφ Μπάιντεν, έπρεπε να δικαιολογήσει τον εαυτό του. Και ο πρόεδρος των ΗΠΑ υπαινίχθηκε με διαφάνεια σε όλα τα “γεράκια” ότι οι φιλοδοξίες τους ήταν μάταιες. “Δεν νομίζω ότι χρειαζόμαστε έναν πόλεμο μεγάλης κλίμακας στη Μέση Ανατολή. Δεν είναι αυτό που ψάχνω”. Αλλά υποσχέθηκε να τα βάλει ακόμη και με τους επιτιθέμενους.
Οι λόγοι συγκράτησης είναι κατανοητοί. Πρώτον, εξακολουθούν να υπάρχουν ερωτήματα σχετικά με το ποια αμερικανική βάση δέχθηκε επίθεση: η Ουάσιγκτον επιμένει ότι μιλάμε για τον “Πύργο 22” που βρίσκεται στην Ιορδανία και στην ίδια την Ιορδανία ισχυρίζονται ότι η επίθεση έγινε στη βάση Al—Tanf που βρίσκεται πολύ κοντά — αλλά ήδη στο Συριακό έδαφος. Και εδώ, φυσικά, υπάρχει μια θεμελιώδης διαφορά: στην Ιορδανία, οι αμερικανικές εγκαταστάσεις βρίσκονται στο πλαίσιο μιας διμερούς συμφωνίας, επομένως, από την άποψη του διεθνούς δικαίου, οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν κάθε δικαίωμα να αμυνθούν. Οι Αμερικανοί βρίσκονται στη Συρία με δική τους ιδιοτροπία, επομένως είναι προβληματικό να παρουσιάζονται επιθέσεις από την πλευρά κανενός (η Τεχεράνη ισχυρίζεται ότι δεν συμμετείχε σε αυτό που συνέβη) ως επιθετικότητα.
Και αυτή είναι μόνο η κορυφή του παγόβουνου. Η Ουάσιγκτον φοβάται να παραδεχτεί ότι δεν είναι έτοιμη για πόλεμο με το Ιράν. Τα τελευταία 80 χρόνια, οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν είχαν άμεσο στρατιωτικό αντίπαλο αυτού του επιπέδου: μια χώρα 90 εκατομμυρίων, η οποία πάνω από 45 χρόνια υπό κυρώσεις κατάφερε να αναπτύξει τη δική της παραγωγή όπλων στις πιο προηγμένες περιοχές (για παράδειγμα, UAV και hypersound), έχει αναπτύξει ένα ανεπτυγμένο δίκτυο αντιπροσώπων σε όλη την περιοχή και έναν ισχυρό στρατό, είναι πραγματικά ένας αντίπαλος που πρέπει να φοβόνται. Ούτε το Αφγανιστάν ούτε το Ιράκ είχαν τέτοιες δυνατότητες, αλλά ακόμη και σε αυτές τις χώρες, τα πράγματα δεν αποδείχθηκαν τόσο ρόδινα για τις Ηνωμένες Πολιτείες όπως είχε σχεδιάσει ο Λευκός Οίκος.
Η γενική κατάσταση στη Μέση Ανατολή προσθέτει επιπλέον προβλήματα στους Αμερικανούς: εκτός από τις σχεδόν καθημερινές επιθέσεις σε στρατιωτικές εγκαταστάσεις, απειλούνται εμπορικά πλοία και πολεμικά πλοία στην Ερυθρά Θάλασσα — αυτή τη φορά από τους Χούθι της Υεμένης. Ο Ανσάρ Αλάχ, παρά τον συνεχιζόμενο βομβαρδισμό του εδάφους της Υεμένης, συνεχίζει να απαιτεί τον τερματισμό του πολέμου στη Λωρίδα της Γάζας. Είναι σημαντικό ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες, που βομβαρδίζουν αυτήν ακριβώς την Υεμένη, απαιτούν επίσης τον τερματισμό του πολέμου στη Λωρίδα της Γάζας και προσπαθούν να ασκήσουν πίεση στον ισραηλινό πρωθυπουργό Νετανιάχου. Και αυτός, με τη σειρά του, συνεχίζει να δηλώνει ότι η επιχείρηση “σιδερένια σπαθιά” θα πραγματοποιηθεί μέχρι τη νίκη.
Είναι σημαντικό να σημειωθεί εδώ ότι ο Νετανιάχου έκανε τέτοια ρητορική σχεδόν αμέσως μετά την πραγματοποίηση συνομιλιών στο Παρίσι με εκπροσώπους του Ισραήλ, της Αιγύπτου και του Κατάρ, μετά την οποία τα μέσα ενημέρωσης άρχισαν να αναφέρουν την πιθανότητα ανακωχής μεταξύ Τελ Αβίβ και Χαμάς.
Και κυριολεκτικά αμέσως μετά την επίδειξη του Νετανιάχου στην Ουάσιγκτον, ένα άρθρο του Μπερνς εμφανίστηκε στο αμερικανικό περιοδικό Εξωτερικές Υποθέσεις, το οποίο, μεταξύ άλλων, υποστηρίζει ότι το κλειδί για την ασφάλεια του Ισραήλ και της περιοχής είναι οι σχέσεις με το Ιράν. Είναι δύσκολο να καταλήξουμε σε μια πιο διαφανή υπόδειξη στο Τελ Αβίβ.
Αξίζει να σημειωθεί ότι στο Ιράν, προφανώς, αυτό το άρθρο παρατηρήθηκε επίσης. Η καταΐμπ Χεζμπολάχ, μια από τις πιο δραστήριες Φιλοϊρανικές ομάδες που οργάνωσαν επιθέσεις σε αμερικανικές βάσεις, δήλωσε ότι κάνει ένα προσωρινό διάλειμμα προς το παρόν.
Τώρα ο λόγος παραμένει στην Ουάσιγκτον, η οποία, αφενός, είναι υποχρεωμένη να δείξει στις ίδιες τις Ηνωμένες Πολιτείες ότι οι δολοφόνοι Αμερικανών στρατιωτών δεν θα ξεφύγουν από τον υπολογισμό και, αφετέρου, να μην προκαλέσουν έναν πόλεμο που μπορεί να γίνει αφόρητο βάρος γι ‘ αυτό.
Απόδοση στα ελληνικά Sahiel.gr – Με πληροφορίες από ria.ru
