Η ιστορία του σπιτιού της μιας νύχτας, ή τὸ ἀννός, είναι κάτι που ακούστηκε από κάποιον φίλο ή συγγενή. Το ουαλικό έθιμο είναι μια γραφική παράδοση με ενδιαφέρουσες ρίζες. Η προφορική ιστορία διατηρεί την έννοια ζωντανή, αν και πλέον είναι περισσότερο θρύλος παρά πραγματικότητα.
Τι ακριβώς είναι το σπίτι μιας νύχτας; Είναι μια κατοικία που χτίστηκε από καταληψίες σε μια νύχτα. Οι εργασίες ξεκινούσαν το σούρουπο και με το ξημέρωμα το σπίτι στεκόταν σε ένα σημείο που προηγουμένως ήταν κενό. Υπάρχουν παραλληλισμοί στη λαογραφία άλλων χωρών που θα μπορούσαν να εξηγήσουν από πού προήλθε και πώς λειτουργούσε.
Μια ιστορία που περνάει από γενιά σε γενιά
Λαογραφία είναι κάθε έθιμο που διατηρείται μεταξύ των ανθρώπων με αφηγήσεις ή αναπαραστάσεις, και το σπίτι της μιας νύχτας σίγουρα ταιριάζει σε αυτή την περιγραφή. Υπάρχουν πολύ λίγα γραπτά ή καταγεγραμμένα για το tai unnos , τον πληθυντικό του tŷ unnos. Ωστόσο, χάρη στις ιστορίες που αφηγούνται οι γονείς και οι παππούδες στην επόμενη γενιά, επιβιώνουν κάποιες πληροφορίες για το έθιμο.
Τα τελευταία σπίτια μιας νύχτας πιστεύεται ότι χτίστηκαν από καταληψίες πριν από περισσότερα από 100 χρόνια. Τα στοιχεία που έχουν απομείνει σχετικά με την ουαλική παράδοση υποδηλώνουν ότι εφαρμόστηκε για πρώτη φορά τον 17ο αιώνα και συνεχίστηκε για τα επόμενα διακόσια χρόνια.
Κατά την περίοδο αυτή, πολλές από τις μικρές εκμεταλλεύσεις σε μεγαλύτερα κτήματα πιστεύεται ότι προέρχονταν από αυτή την παράδοση. Εκτός από την κληρονομιά των τῶν ἀννῶν, οἱ οἰκογένειες αναλάμβαναν την παράδοση. Το έργο μεταβιβαζόταν στην επόμενη γενιά, η οποία έβγαινε όταν το φως έσβηνε για να χτίσει το δικό της μονοκατοικία της νύχτας.
Δεδομένου ότι η κατασκευή σπιτιών μιας νύχτας δεν γίνεται πλέον, η ιδέα ξεθωριάζει. Οι λάτρεις της λαογραφίας και της ιστορίας ελπίζουν να κρατήσουν την ιστορία ζωντανή. Για να επιβιώσει η μνήμη του εθίμου ανάμεσα στους ανθρώπους του, πρέπει να ερευνηθεί, να συζητηθεί και να ειπωθεί ως μέρος των ιστοριών.
Μια βρετανική παράδοση
Παρόλο που το έθιμο συζητιέται κυρίως ως ουαλικό, υπάρχουν και άλλες ιστορίες για σπίτια μιας νύχτας από τα εδάφη που συνορεύουν με την Ουαλία και από άλλα μέρη των Βρετανικών Νήσων. Ήταν μια εποχή πληθυσμιακής επέκτασης σε εκείνα τα μέρη και πολλές οικογένειες είχαν ανάγκη από μια κατοικία.
Υπήρχαν πιο συμβατικές διαδρομές για να αποκτήσει κανείς ένα σπίτι, αν και πολλές οικογένειες το μοιράζονταν, με τις μεγαλύτερες και τις νεότερες γενιές κάτω από την ίδια στέγη. Πιστεύεται ότι η φτώχεια ήταν ένας κινητήριος παράγοντας για να χτίσει κάποιος ένα σπίτι μιας νύχτας.
Πολλοί γαιοκτήμονες είχαν περιφράξει την ιδιοκτησία τους για άλλους σκοπούς, ενώ ρόλο έπαιξε και η φορολογία. Δεν είναι τυχαίο ότι ο φόρος εστιών εισπράχθηκε το 1662 και αργότερα ακολούθησε ο φόρος γης, ο οποίος λειτουργούσε ως γενικός φόρος.
Η ιδιοκτησία γης ήταν ένα ευαίσθητο θέμα καθ’ όλη τη διάρκεια του 17ου, 18ου και 19ου αιώνα. Μεγάλο μέρος της γης που χρησιμοποιούσαν οι κοινοί θνητοί περιφράχθηκε από τους ευγενείς και την αριστοκρατία κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου. Με βάση τα στοιχεία στα αρχεία της Σκωτίας , πιστεύεται ότι μόνο το 3% του πληθυσμού κατείχε γη τον 18ο αιώνα.
Κοινοτική προσπάθεια
Το γεγονός ότι τα σπίτια μιας νύχτας προέρχονται από θρύλο δεν σημαίνει ότι δεν χτίστηκαν. Όπως μπορείτε να φανταστείτε, η κατασκευή ενός σπιτιού στο σκοτάδι και σε περιορισμένο χρονικό διάστημα δεν ήταν εύκολη υπόθεση. Οι καταληψίες δεν δούλευαν μόνοι τους- συχνά μάζευαν τους φίλους και τους συγγενείς τους για να τους βοηθήσουν να δουλέψουν μέσα στη νύχτα για να χτιστεί η ταπεινή κατοικία.
Οι ιστορίες συνήθως ξεκινούν με τον καταληψία και την κοινότητά του να συγκεντρώνουν υλικά. Τα έφερναν στο χώρο το σούρουπο, έτοιμοι να ξεκινήσουν τη δουλειά μόλις ο ήλιος βυθιζόταν κάτω από τον ορίζοντα. Σύμφωνα με την παράδοση, οι εργασίες συνεχίζονταν όλη τη νύχτα μέχρι να χτιστεί τελικά το σπίτι.
Με το ξημέρωμα, θα έπρεπε να ανάψουν φωτιά στην εστία, έτσι ώστε να φαίνεται ο καπνός που έβγαινε από την καμινάδα όταν έφτανε η αυγή. Μόνο ένα κτίσμα που ακολουθούσε αυτά τα έθιμα θεωρούνταν σπίτι μιας νύχτας.
Άγραφοι κανόνες
Δεν είναι σαφές γιατί το σπίτι έπρεπε να χτιστεί κατά τη διάρκεια της νύχτας, αν και, ως καταληψίες, η διαδικασία έπρεπε να είναι μυστική. Εξάλλου, ο κατασκευαστής του σπιτιού δεν είχε τεχνικά κανένα δικαίωμα στη γη. Ήταν ένα γενικά αποδεκτό έθιμο ότι η ολοκλήρωση των εργασιών σε αυτό το σύντομο χρονικό διάστημα και η φωτιά να καίει έδινε στους καταληψίες τα δικαιώματά τους.
Θα μπορούσε επίσης να θεωρηθεί ότι αν κανείς δεν αντιλαμβανόταν το σπίτι που εμφανίστηκε εν μια νυκτί, τότε ο νέος ιδιοκτήτης του σπιτιού θα μπορούσε να προσποιηθεί ότι ήταν εκεί από την αρχή. Η πολεοδομική νομοθεσία και η πολεοδομική άδεια δεν έφτασαν στη Βρετανία μέχρι τον 20ό αιώνα.
Ωστόσο, η κατασκευή ενός σπιτιού σε μια νύχτα δεν παρείχε στον καταληψία την άδεια να ζει στη γη- δεν υπάρχει καμία καταγραφή ότι η πρακτική αυτή επιτρεπόταν από το ουαλικό δίκαιο ή το αγγλικό κοινό δίκαιο , όπως ίσχυε εκείνη την εποχή. Λίγα είναι γνωστά για το αν οι καταληψίες πέτυχαν για πολύ καιρό και αν υπήρξαν οποιεσδήποτε νομικές συνέπειες.
Αρχιτεκτονικό στυλ
Δεδομένου ότι δεν έχουν απομείνει αυθεντικά παραδείγματα σπιτιών μιας νύχτας, δεν είναι δυνατόν να γνωρίζουμε πώς έμοιαζαν. Ωστόσο, υπάρχουν μερικά στοιχεία που μπορούν να σχηματίσουν μια πρόχειρη εικόνα. Στα παραμύθια, δεν υπήρχε ένα συγκεκριμένο σχέδιο για να δουλέψει κανείς, και δεν είναι γνωστό πόσοι άνθρωποι θα ζούσαν σε ένα σπίτι μιας νύχτας, αλλά πολλοί πιστεύουν ότι δεν ήταν μεγάλα κτίρια.
Τις περισσότερες φορές ήταν μονώροφες και μονόχωρες κατοικίες. Η τοποθεσία για την κατασκευή ήταν συνήθως μια ερημιά ή ένα μικρό οικόπεδο εκτός δρόμου. Ορισμένες ιστορίες περιλαμβάνουν επίσης το έθιμο ότι η γη γύρω από το σπίτι συμπεριλαμβανόταν στα δικαιώματα των καταληψιών. Ο θρύλος λέει ότι η ποσότητα της γης μετριόταν με το πόσο μακριά μπορούσε ο καταληψίας να πετάξει ένα τσεκούρι από το κατώφλι.
Οι κανόνες ανέφεραν ότι τέσσερις τοίχοι, ένα τζάκι, μια στέγη και μια πόρτα ήταν απαραίτητα, ενώ πρόσθετα χαρακτηριστικά, όπως παράθυρα, προστίθεντο αργότερα, όπου ήταν δυνατόν. Τα οικοδομικά υλικά δεν ήταν φτηνά, αλλά ούτε και σπάνια.
Πολλά σπίτια μιας νύχτας πιστεύεται ότι χτίστηκαν με υλικά που βρέθηκαν, συνήθως πέτρα και ξύλο, από την περιοχή. Δεδομένου ότι επρόκειτο για την εργασία πολλών ανθρώπων με πέτρες και κορμούς διαφόρων μεγεθών, λέγεται ότι το τελικό αντικείμενο είχε συχνά ακανόνιστη και ασυνήθιστη εμφάνιση.
Στην πραγματικότητα, ήταν η έλλειψη ομοιομορφίας στο αρχιτεκτονικό ύφος και η παράξενη εμφάνιση αυτών των σπιτιών που τα έκαναν αναγνωρίσιμα στους άλλους. Χάρη στα έθιμα και τις ιστορίες, οι γονείς υποδείκνυαν τὰ ἀνώμαλα στὰ παιδιά τους, κι έτσι η παράδοση ζούσε.
Λαογραφική αναβίωση του One Night Houses
Το 2017, ένας Ουαλός σχεδιαστής του Συμβουλίου Τεχνών της Ουαλίας συνεργάστηκε με την κοινότητα γύρω από τον Εθνικό Βοτανικό Κήπο για να κατασκευάσει ένα σπίτι της μιας νύχτας. Το έργο ανατέθηκε από το Common Ground για το Woodland Trust.
Στόχος του ήταν να διατηρήσει ζωντανές τις ιστορίες και τη γνώση των τῶν ἀνθρώπων. Το έργο σχεδιάστηκε επίσης για να συνδέσει την τέχνη με την κοινότητα και να τα συνδέσει όλα με το τοπικό περιβάλλον και τη λαογραφία. Ωστόσο, δεν διεκδίκησε τα δικαιώματα της κατάληψης και ο χώρος χρησιμοποιείται από την κοινότητα.
Η πράξη αποτύπωσε το στοιχείο του one night house που είναι πιο σχετικό. Πιστεύεται ότι προήλθε από τις παραδόσεις των τόλμων και των στοιχημάτων, όπου οι άνθρωποι έκαναν κάτι σε μια νύχτα μόνο και μόνο για να αποδείξουν ότι μπορούσαν.
Υπάρχουν μερικές από τις αναπαραγωγές του tai unnos που μπορεί να δει κανείς σήμερα. Το Εθνικό Μουσείο Ιστορίας St. Fagans κοντά στο Κάρντιφ διαθέτει το Llainfadyn Cottage, το οποίο χτίστηκε το 1962 με βάση ένα παράδειγμα του 1762 στο Gwynedd. Εναλλακτικά, μια επίσκεψη στη Snowdonia θα αποκαλύψει το Ugly House (Tŷ Hyll), ένα γραφικό εξοχικό σπίτι του 19ου αιώνα εμπνευσμένο από την παράδοση.
Εμπνευσμένες ιστορίες
Εκτός από τις αναπαραγωγές και τα πρόσφατα σχέδια για το σπίτι μιας νύχτας, η λαογραφία έχει εμπνεύσει και άλλες δημιουργικές προσπάθειες. Υπάρχουν καταγραφές που υποδηλώνουν ότι το τελευταίο γνωστό τὸύννο χτίστηκε το 1882 στο Flintshire. Υπάρχει μια μυθιστορηματική γραπτή περιγραφή της περιπέτειας στο μυθιστόρημα Mushroom Town του Oliver Onions, που γράφτηκε το 1914. Στο βιβλίο, η πρακτική αναφέρεται ως hafod unos , που σημαίνει καλοκαιρινή κατοικία μιας νύχτας.
Όπως και με το κοινοτικό πρόγραμμα, είναι σαφές ότι η έλξη έγκειται στις συνδέσεις και τα συναισθήματα που φέρνει ένα σπίτι μιας νύχτας. Η λαογραφία είναι κάτι περισσότερο από απλή νοσταλγία- είναι οι αλληλεπιδράσεις των ανθρώπων με το περιβάλλον τους, ειδικά αν ήταν νυχτοπούλια!
(Η Μετάφραση του άρθρου έγινε από την ομάδα διαχείρισης του sahiel.gr)
Πηγή: ancient-origins.net
Ακολουθήστε το Sahiel.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.
