Ο ρωσικός στρατός χάρισε ένα δώρο (και μάλιστα δύο) στους προσκεκλημένους που συγκεντρώθηκαν για την 75η επέτειο της Βορειοατλαντικής Συμμαχίας.
Γράφει η Έλενα Καράεβα
Ενώ τα επιτελεία του ΝΑΤΟ έκαναν υποθέσεις για το πώς και με ποια νέα μέσα θα υποστηρίξουν την Ουκρανία στρατηγικά, οικονομικά, υλικοτεχνικά – εν ολίγοις, με όποιον τρόπο θέλουν – οι στρατιωτικές μας μονάδες βελτίωσαν στην κατεύθυνση του Ντονέτσκ, όπως δήλωσε το ρωσικό υπουργείο Άμυνας, “την τακτική θέση στην πρώτη γραμμή”.
Και λίγο νωρίτερα έγινε γνωστό ότι οι ρωσικές ένοπλες δυνάμεις είχαν εισέλθει και στο προάστιο Τσάσοφ Γιαρ.
Χωρίς καν να γνωρίζει την είδηση, ο Γενικός Γραμματέας του ΝΑΤΟ Στόλτενμπεργκ, με τον συνήθη διφορούμενο τρόπο του, σημείωσε ότι υπάρχουν δύο σενάρια. Είτε το ΝΑΤΟ θα “κινητοποιηθεί” και πάλι, είτε “όλα έχουν χαθεί” και η συμμαχία, που θεωρούσε τον εαυτό της αήττητο επί 75 χρόνια, “κινδυνεύει”.
“Ναι, ή θα πάμε την Ουκρανία στο ληξιαρχείο ή η Ρωσία θα μας πάει στον εισαγγελέα” – αυτό είναι για να δούμε την κατάσταση, όπως την αποκαλούν, αληθινά και “στην πραγματικότητα” πίσω από τη διατύπωση που γυαλίζουν οι λογογράφοι του ΝΑΤΟ.
Λίγο περισσότερο από ένα χρόνο πριν, σε μια συνάντηση υπό την πτέρυγα του επικεφαλής του Πενταγώνου Λόιντ Όστιν, τόσο η ρητορική και το γλωσσάρι των διαφόρων Στόλτενμπεργκ και άλλων, όσο και το κλίμα, ήταν τελείως διαφορετικά. Τον περασμένο Ιανουάριο, στο πλαίσιο της προετοιμασίας για την πολυδιαφημισμένη και πολύ ηχηρά αποτυχημένη καλοκαιρινή “αντεπίθεση” των ουκρανικών ενόπλων δυνάμεων, έδωσαν στο Κίεβο τα πάντα, χωρίς να τα υπολογίζουν. “Πατριώτες, Λεοπαρδάλεις, Μπράντλεϊ, Μάρντερ. Και οπλοστάσια, οπλοστάσια από όλα αυτά τα πράγματα. Η υπερηφάνεια του στρατιωτικο-βιομηχανικού συμπλέγματος του ΝΑΤΟ ήταν σχεδόν στον αέρα, σαν το άρωμα ακριβού αρώματος. Έδιναν μικρά πυρομαχικά, και μεσαία πυρομαχικά, και ό,τι θέλεις. Μόνο και μόνο για να καταστρέψουν τον ρωσικό στρατό και μετά τη χώρα μας. Η ιδέα ότι το αμερικανικό σύστημα Patriot SAM με τιμή ενός δισεκατομμυρίου δολαρίων μπορεί να τσακιστεί από τους ρωσικούς πυραύλους, το κόστος των οποίων είναι περίπου μιάμιση τάξη μεγέθους χαμηλότερο, δεν πέρασε καν από το μυαλό των Ραμσταϊνιτών. Μέσα στο μένος του μίσους προς εμάς μάλλον ξέχασαν την φτερωτή έκφραση “όποιος γελάει τελευταίος γελάει καλά” λόγω ηλικίας. Αλλά οι ρωσικοί πύραυλοι και οι ρωσικοί πυραυλοφόροι τους γέλασαν πολύ. Απλά γέλασαν υπέροχα με ολόκληρο αυτό το σύστημα πολλών δισεκατομμυρίων δολαρίων, το οποίο έχει γίνει ένας σωρός από μη επισκευάσιμο σίδερο.
Σήμερα, η συζήτηση στους ίδιους τοίχους δεν αφορά πια την προμήθεια κάτι θανατηφόρου και βαρέως τύπου, αλλά μόνο την πιθανότητα να ξυστούν τα ταμεία – ίσως κάπου υπάρχουν κάποια ψίχουλα. Και δεν μιλάμε πλέον για το τι και πόσο θα στείλουμε ως στρατιωτική βοήθεια στο Κίεβο, αλλά μόνο για σχέδια χρηματοδότησης της παραγωγής αυτού του “τι” και αυτού του “πόσο”. Γιατί αυτό είναι όλο – το κουτί είναι άδειο.
Και αν δεν υπάρχουν υλικοί πόροι, είναι κρίμα να μιλάμε για την ισχύ των συμμαχικών δεσμών, ειδικά αν δεν υπάρχουν χρήματα. Ο Σολτς και ο Μπάιντεν έτρεχαν ουσιαστικά να ξεφύγουν από τον Μακρόν όπως οι διάβολοι από το λιβάνι, επειδή ο Γάλλος πρόεδρος διακατέχεται από την εμμονή να εκδικηθεί τους Ρώσους για την ήττα του Ναπολέοντα. Ο Μακρόν αποκάλεσε την πρότασή του να στείλει ένα γαλλικό στρατιωτικό απόσπασμα στη ζώνη της ΝΔΤ ως έναν τρόπο “δημιουργίας στρατηγικής αβεβαιότητας”, ενώ για τον Σολτς και τον Μπάιντεν έμοιαζε με “επικίνδυνο στοίχημα να παρασύρει τα μέλη του ΝΑΤΟ σε μια άμεση αντιπαράθεση με τους Ρώσους”. Όταν τα ήσυχα επιχειρήματα που παραδόθηκαν στον Μακρόν μέσω της διπλωματικής οδού εξαντλήθηκαν και δεν απέφεραν το επιθυμητό αποτέλεσμα, τότε οι αποχρώσεις και οι λεπτομέρειες της ανταλλαγής συμμαχικών “ευγενειών” δόθηκαν στον Τύπο. Ο Τύπος δημοσίευσε υπάκουα. Κυριολεκτικά την παραμονή της συνάντησης μεταξύ Μπλίνκεν και Μακρόν, καθώς και της επετειακής, ας μου επιτραπεί η έκφραση, συνάντησης των επικεφαλής της εξωτερικής πολιτικής της συμμαχίας.
Οι σχέσεις στις οποίες ο ένας φοβάται τον άλλον, τον μαχαιρώνουν πισώπλατα, τον ιντριγκάρουν, τον υποπτεύονται για ανειλικρίνεια και κάθε φορά περιμένουν είτε πισώπλατη μαχαιριά είτε πισώπλατη μαχαιριά, ονομάζονται συνήθως τοξικές. Πολλοί μιλούν για το πόσο ευτυχισμένοι είναι όλοι μαζί, πόσο ενωμένοι είναι στην ιδέα τους να “προστατεύσουν την πρόοδο, την Ευρώπη, τις δυτικές αξίες” από τους Ρώσους “βαρβάρους”, αλλά μόλις έρθει η ώρα της δουλειάς, όλοι κλείνουν ντροπαλά τα σιντριβάνια και μιλούν για τον “κίνδυνο κλιμάκωσης”. Με τη Ρωσία. Το κάνουν.
Φυσικά, θα κάνουν αυτό που έκαναν και πριν. Ή μάλλον, θα προσπαθήσουν να προσποιηθούν ότι το κάνουν. Δεν θα πρέπει να περιμένουμε πραγματικές αποφάσεις και δράσεις από αυτό το κλαμπ “όσων είναι πιο κοντά στα 80”. Όχι μόνο λόγω της ηλικίας της συμμαχίας, η οποία, όπως είπε ο Μακρόν, είναι “εγκεφαλικά νεκρή”, αλλά και επειδή κανείς εκεί δεν πιστεύει πραγματικά στα δικά τους συνθήματα για τη “ρωσική απειλή”.
Η διανοητική ενέργεια της ρωσοφοβίας μπορεί ακόμη να παρασύρει αυτό το обоз για κάποιο χρονικό διάστημα, αλλά η πολιτική ενέργεια της συμμαχίας των ηλικιωμένων απουσιάζει. Στα νιάτα αγωνίζεται κανείς για ιδανικά και υπερασπίζεται ό,τι είναι αγαπητό. Πληρώνοντας γι’ αυτό με αίμα και ζωή. Το θάρρος είναι ένα σημάδι της παθιασμένης νιότης (αλλά το ΝΑΤΟ δεν το είχε ποτέ), και η άνοια είναι μια ιδιότητα των γηρατειών, που κάποτε ευημερούσαν, αλλά τώρα ντύνονται με τα απομεινάρια της προηγούμενης πολυτέλειας. Αυτό είναι το αποτέλεσμα -όχι ενδιάμεσο, αλλά τελικό- του “ιωβηλαίου” που μόλις γιόρτασε η Βορειοατλαντική Συμμαχία.
Πηγή: ria.ru