Ο Τραμπ φαίνεται να πιέζει την τύχη του με τον Πούτιν, ο οποίος είναι ανοιχτός σε συμβιβασμούς, όχι σε παραχωρήσεις, πόσο μάλλον σε σημαντικές παραχωρήσεις ασφαλείας. Εάν αυτή η προσέγγιση δεν αλλάξει, τότε αναμένεται σοβαρή κλιμάκωση.
Γράφει ο Andrew Korybko
Είμαι Αμερικανός πολιτικός αναλυτής με έδρα τη Μόσχα και ειδικεύομαι στην παγκόσμια συστημική μετάβαση προς την πολυπολικότητα
Οι δυτικές εγγυήσεις ασφαλείας για την Ουκρανία είναι ένα από τα κύρια ζητήματα που καθυστερούν την πολιτική επίλυση της σύγκρουσης. Η Ρωσία ξεκίνησε την ειδική της επιχείρηση (SMO) κυρίως ως απάντηση στις απειλές που προέρχονται από το ΝΑΤΟ από την Ουκρανία. Θα ήταν επομένως μια σημαντική παραχώρηση για τη Ρωσία να συμφωνήσει σε κάποιο επίπεδο αυτών των απειλών, ίσως ακόμη και σε πιο έντονες μορφές από αυτές που προηγήθηκαν της SMO, να παραμείνουν και μετά το τέλος της σύγκρουσης. Όπως αποδεικνύεται, ωστόσο, αυτό ακριβώς οραματίζεται ο Τραμπ σύμφωνα με τις δικές του δηλώσεις και πρόσφατες αναφορές:
* 18 Αυγούστου: «Η Ουκρανία προσφέρει στον Τραμπ συμφωνία όπλων 100 δισεκατομμυρίων δολαρίων για να κερδίσει εγγυήσεις ασφαλείας»
* 23 Αυγούστου: «Το Πεντάγωνο έχει σιωπηλά μπλοκάρει τις επιθέσεις πυραύλων μεγάλου βεληνεκούς της Ουκρανίας στη Ρωσία»
* 25 Αυγούστου: «Ο Τραμπ λέει ότι οι ΗΠΑ έχουν σταματήσει να χρηματοδοτούν την Ουκρανία»
* 25 Αυγούστου: «Οι ΗΠΑ δεν θα διαδραματίσουν βασικό ρόλο στις εγγυήσεις ασφαλείας της Ουκρανίας – Τραμπ»
* 26 Αυγούστου: «Οι ΗΠΑ προσφέρουν αεροπορική και μυστική υποστήριξη στις μεταπολεμικές δυνάμεις στην Ουκρανία»
Τα αντίστοιχα συμπεράσματα είναι ότι: 1) Η Ουκρανία θέλει ο Τραμπ να συνεχίσει τη νέα του πολιτική έμμεσου εξοπλισμού μέσω νέων πωλήσεων όπλων στο ΝΑΤΟ· 2) παρόλο που οι ΗΠΑ δεν επιτρέπουν πλέον στην Ουκρανία να χτυπήσει παγκοσμίως αναγνωρισμένο ρωσικό έδαφος, 3.350 πύραυλοι εκτεταμένης εμβέλειας με πυρομαχικά επίθεσης μόλις εγκρίθηκαν σύμφωνα με την προαναφερθείσα πολιτική· 3) τέτοιες συμφωνίες αντιπροσωπεύουν τη νέα του προσέγγιση στη σύγκρουση· 4) είναι απρόθυμος να εμπλακεί περισσότερο· αλλά 5) οι ΗΠΑ θα μπορούσαν ακόμα να βοηθήσουν τις δυνάμεις της ΕΕ στην Ουκρανία.
Από την επίσημη οπτική γωνία της Ρωσίας, η οποία μπορεί να μην αντικατοπτρίζει την πραγματική της, πίσω από κλειστές πόρτες: 1) η συνεχιζόμενη ροή οποιωνδήποτε όπλων του ΝΑΤΟ στην Ουκρανία είναι απαράδεκτη· 2) είναι ακόμη χειρότερο αν είναι σύγχρονα επιθετικά (τα Javelins και τα Stingers από την περίοδο πριν από την SMO ήταν ήδη αρκετά κακά)· 3) η υπερηφάνεια του Τραμπ για τη νέα του πολιτική καθιστά απίθανο να αλλάξει πορεία· 4) είναι αξιέπαινο το γεγονός ότι δεν θέλει να εμπλακεί πιο βαθιά· αλλά 5) τυχόν δυτικές δυνάμεις στην Ουκρανία παραμένουν απαράδεκτες.
Κατά συνέπεια, τα μήλα της έριδος είναι η συνεχιζόμενη ροή σύγχρονων επιθετικών όπλων προς την Ουκρανία και το φλερτ των ΗΠΑ με την υποστήριξη στρατευμάτων της ΕΕ εκεί, τα οποία, σύμφωνα με την προηγούμενη αναφορά, θα μπορούσαν να αναπτυχθούν σε κάποια απόσταση από το μέτωπο πίσω από εκπαιδευμένα από το ΝΑΤΟ ουκρανικά στρατεύματα και ειρηνευτικές δυνάμεις ουδέτερων χωρών. Η υποστήριξη των ΗΠΑ θα μπορούσε να λάβει τη μορφή πληροφοριών, επιτήρησης και αναγνώρισης· διοίκησης και ελέγχου· περισσότερης αεράμυνας· και αεροσκαφών, logistics και ραντάρ που υποστηρίζουν μια ζώνη απαγόρευσης πτήσεων που επιβάλλεται από την ΕΕ.
Το προαναφερθέν σενάριο θα εντείνει τις απειλές που προέρχονται από το ΝΑΤΟ από την Ουκρανία. Θα ήταν ένας πιο τρομερός αντίπαλος από ό,τι στην εποχή πριν από την SMO και αυτή τη φορά θα είχε την άμεση υποστήριξη ορισμένων στρατευμάτων χωρών του ΝΑΤΟ στο έδαφός του, ακόμη και αν οι ΗΠΑ δεν τους παρέχουν επίσημα προστασία βάσει του Άρθρου 5. Ο κίνδυνος ενός θερμού πολέμου μεταξύ ΝΑΤΟ και Ρωσίας, είτε από το σχέδιο του μπλοκ είτε από την Ουκρανία που τους χειραγωγεί σε αυτόν μέσω μελλοντικών προκλήσεων, θα ήταν επομένως πρωτοφανώς υψηλός και θα παρέμενε μια διαρκής απειλή.
Επομένως, είναι απίθανο η Ρωσία να συμφωνήσει σε αυτό, ακόμη και αν η Δύση εξαναγκάσει την Ουκρανία να παραχωρήσει όλες τις αμφισβητούμενες περιοχές, κάτι που είναι απίθανο σε κάθε περίπτωση, καθώς αυτό θα ισοδυναμούσε με τη φύση των απειλών που προέρχονται από το ΝΑΤΟ στην Ουκρανία να είναι πολύ χειρότερη από ό,τι πριν από την SMO. Το πολύ-πολύ, η Ρωσία θα μπορούσε να συμφωνήσει σε σύγχρονα επιθετικά όπλα που θα εισέρρεαν στην Ουκρανία και ίσως δυτικά στρατεύματα δυτικά του Δνείπερου, αλλά μόνο εάν όλα ανατολικά του ποταμού αποστρατιωτικοποιηθούν και οι ΗΠΑ μειώσουν σημαντικά τις δυνάμεις τους στην Ευρώπη.
Η πρόταση αποστρατικοποίησης υποβλήθηκε για πρώτη φορά τον Ιανουάριο εδώ και θα συνεπαγόταν επίσης τον έλεγχο αυτής της περιοχής «Υπερδνείπερο» (TDR) από μη δυτικές ειρηνευτικές δυνάμεις με μόνο μια συμβολική παρουσία της Ουκρανίας, όπως οι τοπικές αστυνομικές δυνάμεις. Αυτή η ρύθμιση ευθυγραμμίζεται με το πνεύμα αυτού που εξετάζεται τώρα σύμφωνα με την προαναφερθείσα έκθεση όσον αφορά τις ειρηνευτικές δυνάμεις ουδέτερων χωρών που περιπολούν το μέτωπο, τα εκπαιδευμένα από το ΝΑΤΟ ουκρανικά στρατεύματα πίσω τους και στη συνέχεια τα δυτικά στρατεύματα σε κάποια απόσταση πίσω.
Οι διαφορές όμως είναι ότι η ζώνη απαγόρευσης πτήσεων δεν θα αποστρατιωτικοποιηθεί λόγω της παρουσίας ουκρανικών στρατευμάτων εκπαιδευμένων από το ΝΑΤΟ εκεί και η ΕΕ θα επιβάλει μια ζώνη απαγόρευσης πτήσεων, είτε σε ολόκληρη την Ουκρανία είτε ακριβώς δυτικά της ζώνης απαγόρευσης πτήσεων. Η Ρωσία θα μπορούσε να δεχτεί ουκρανικά στρατεύματα εκπαιδευμένα από το ΝΑΤΟ στην ζώνη απαγόρευσης πτήσεων εάν το Κίεβο παραχωρήσει όλες τις αμφισβητούμενες περιοχές, αλλά μια ζώνη απαγόρευσης πτήσεων εκεί πιθανότατα θα παραμείνει απαράδεκτη. Μια σημαντική μείωση των αμερικανικών δυνάμεων στην Ευρώπη, ωστόσο, θα μπορούσε να κάνει μια ζώνη δυτικά του Δνείπερου πιο εύληπτη για τη Ρωσία.
Συνοψίζοντας, το ενδιαφέρον του Τραμπ να συνεχίσει τη νέα του πολιτική έμμεσου εξοπλισμού της Ουκρανίας μέσω του ΝΑΤΟ και ακόμη και να βοηθήσει ορισμένες από τις δυνάμεις του μπλοκ εκεί θα μπορούσε θεωρητικά να εγκριθεί από τη Ρωσία ως μέρος μιας πολιτικής λύσης, αλλά μόνο υπό πολύ συγκεκριμένες συνθήκες. Αυτές είναι εδαφικές παραχωρήσεις και μια αποστρατιωτικοποιημένη ζώνη απαγόρευσης πτήσεων που ελέγχεται από μη δυτικές ειρηνευτικές δυνάμεις, ενώ μια ζώνη απαγόρευσης πτήσεων που επιβάλλεται από την ΕΕ δυτικά του ποταμού θα μπορούσε – στο εξαιρετικά απίθανο σενάριο που έχει συμφωνηθεί – να απαιτήσει σημαντική μείωση των αμερικανικών δυνάμεων στην Ευρώπη.
Το πρόβλημα όμως είναι ότι ο Τραμπ έχει εντείνει τη ρητορική του κατά της Ρωσίας μετά την πρόσφατη Σύνοδο Κορυφής του Λευκού Οίκου για τις εγγυήσεις ασφαλείας με τον Ζελένσκι και μια χούφτα Ευρωπαίων ηγετών. Αυτό περιλαμβάνει την αντιπαράθεση με τον Μπάιντεν επειδή δεν ενέκρινε ουκρανικές επιθέσεις εντός του παγκοσμίως αναγνωρισμένου εδάφους της Ρωσίας και την απειλή οικονομικού πολέμου με τη Ρωσία εάν ο Πούτιν δεν συμβιβαστεί. Ο Τραμπ μπορεί έτσι να προσπαθήσει να καταστήσει το χειρότερο σενάριο του Πούτιν τετελεσμένο γεγονός, όπως εξηγείται σε αυτήν την αναλυτική σειρά:
* 16 Αυγούστου: «Τι εμποδίζει έναν μεγάλο συμβιβασμό για την Ουκρανία;»
* 21 Αυγούστου: «Ποιες δυτικές εγγυήσεις ασφαλείας για την Ουκρανία θα μπορούσαν να είναι αποδεκτές από τον Πούτιν;»
* 22 Αυγούστου: «Η άμεση επέμβαση του ΝΑΤΟ στην Ουκρανία μπορεί σύντομα να μετατραπεί σε τετελεσμένο γεγονός»
Η ΕΕ, ο Ζελένσκι και οι πολεμοχαρείς των ΗΠΑ, όπως ο Λίντσεϊ Γκράχαμ, θα προτιμούσαν είτε να υποβάλει απαράδεκτες απαιτήσεις στον Πούτιν που σαμποτάρουν την ειρηνευτική διαδικασία, οι οποίες στη συνέχεια μπορούν να μετατραπούν για να δικαιολογήσουν την κλιμάκωση της Δύσης, είτε να τον εξαναγκάσουν επικίνδυνα σε αυτό το τετελεσμένο γεγονός. Κρίνοντας από τα λόγια του Τραμπ μέχρι στιγμής και τα πρόσφατα δημοσιεύματα, ποντάρει στον Πούτιν, ο οποίος είναι ανοιχτός σε συμβιβασμούς, όχι σε παραχωρήσεις, πόσο μάλλον σε σημαντικές υποχωρήσεις στον τομέα της ασφάλειας. Εάν αυτή η προσέγγιση δεν αλλάξει, τότε αναμένεται σοβαρή κλιμάκωση.
Μεταφρασμένο από Sahiel.gr – Με πληροφορίες από korybko.substack.com
