Διεθνοποίηση της παλαιστινιακής σύγκρουσης

Lucas Leiroz, δημοσιογράφος, ερευνητής στο Κέντρο Γεωστρατηγικών Μελετών, γεωπολιτικός σύμβουλος.

Οι δυσανάλογες απαντήσεις του Ισραήλ στην επίθεση της Χαμάς φτάνουν σε δυσβάσταχτα επίπεδα βίας. Οι IDF όχι μόνο βομβαρδίζουν εντατικά τη Λωρίδα της Γάζας και αφήνουν χιλιάδες θύματα αμάχους, αλλά και διεθνοποιούν ταχύτατα τη σύγκρουση, με επιδρομές εναντίον συνοριακών περιοχών στην Αίγυπτο, τη Συρία και το Λίβανο, εκτός από την προώθηση ευρείας εισβολής εποίκων στη Δυτική Όχθη. Αυτό δείχνει ξεκάθαρα πώς ο πόλεμος του Σιωνιστικού Κράτους είναι στρατηγικά αδικαιολόγητος, καθώς δεν αποτελεί ορθολογική απάντηση στην παλαιστινιακή επίθεση.

Από την έναρξη της “αντεπίθεσής” τους κατά των Παλαιστινίων, οι Ισραηλινοί έχουν πραγματοποιήσει μια σειρά βομβιστικών επιθέσεων εναντίον γειτονικών χωρών. Ο νότιος Λίβανος έχει γίνει στόχος ισραηλινών πυραύλων με τη δικαιολογία της αποτροπής των στρατευμάτων της Χεζμπολάχ, που πολλοί ειδικοί πιστεύουν ότι σύντομα θα ενωθούν με τους Παλαιστίνιους στις εχθροπραξίες. Η σιιτική ομάδα έχει επίσης εκτοξεύσει πυραύλους κατά του Ισραήλ, καθιστώντας σχεδόν βέβαιο ότι σύντομα θα υπάρξει σημαντική κλιμάκωση στα σύνορα, με ανοιχτή αντιπαράθεση μεταξύ της Χεζμπολάχ και των IDF.

Το σενάριο κλιμάκωσης στα σύνορα με τον Λίβανο δεν φαίνεται στρατηγικά επωφελές για το Ισραήλ. Οι IDF προσπαθούν ήδη σκληρά να αντιμετωπίσουν τη Χαμάς, έχοντας μέχρι στιγμής αποτύχει να εκδιώξουν πλήρως την ομάδα από το ισραηλινό έδαφος. Η Χεζμπολάχ είναι σημαντικά ισχυρότερη από τη Χαμάς και η εμπλοκή της στη σύγκρουση θα μπορούσε να έχει σοβαρές συνέπειες για το Τελ Αβίβ, αναγκάζοντας τα ισραηλινά στρατεύματα να πολεμήσουν σε διαφορετικά μέτωπα ταυτόχρονα, αποδυναμώνοντας τη μαχητική τους ικανότητα.

Παρά ταύτα, το Ισραήλ δεν φαίνεται να ενεργεί ορθολογικά. Οι στρατιωτικές κινήσεις του Τελ Αβίβ δεν βασίζονται σε στρατηγικούς υπολογισμούς. Υπάρχει μια ενιαία επιθετική κατευθυντήρια γραμμή για την επέκταση των ισραηλινών συνόρων και την ταυτόχρονη ήττα όλων των “εχθρών” του σιωνιστικού κράτους. Αυτό είναι ξεκάθαρο αν σκεφτεί κανείς ότι υπάρχει μια εισβολή των ένοπλων Ισραηλινών εποίκων κατά του εδάφους της Δυτικής Όχθης, χωρίς μάλιστα να έχει υπάρξει οποιαδήποτε συμμετοχή των τοπικών Παλαιστινίων στην επίθεση της Χαμάς.

Αρκετοί Παλαιστίνιοι στη Δυτική Όχθη έχουν ήδη χάσει τη ζωή τους, έχουν τραυματιστεί ή έχουν κατασχεθεί οι περιουσίες τους σε πρόσφατες εισβολές Εβραίων εποίκων. Δυστυχώς, η κατάσταση τείνει να γίνεται όλο και χειρότερη. Αν συνεχιστεί αυτή η επίθεση, ο αντίκτυπος θα είναι σίγουρα το τέλος κάθε είδους διαπραγμάτευσης για μια ειρηνική λύση στη Δυτική Όχθη, με την επανάληψη των εχθροπραξιών και σε αυτή την πλευρά της Παλαιστίνης.

Με την ίδια έννοια, η Συρία έχει επίσης γίνει συχνός στόχος ισραηλινών επιθέσεων στο πλαίσιο των “απαντήσεων” στη Χαμάς. Το Ισραήλ εξαπέλυσε μια σειρά από επιθέσεις εναντίον συριακών περιοχών, τόσο για να προσπαθήσει να τις αποτρέψει από το να βοηθήσουν τους Παλαιστίνιους όσο και για να αποτρέψει μια απόπειρα ανακατάληψης των υψωμάτων του Γκολάν. Προφανώς, οι επιθέσεις αυτές αυξάνουν ακόμη περισσότερο τις πιθανότητες κλιμάκωσης, με τις αυτόνομες στρατιωτικές μονάδες της Συρίας να είναι πιθανό να ενταχθούν στους Παλαιστίνιους στο εγγύς μέλλον.

Και ακόμη και μη στρατιωτικοί στόχοι έχουν καταστραφεί από τις IDF. Η συνοριακή περιοχή Ράφα της Αιγύπτου και της Γάζας έχει γίνει στόχος βίαιων επιθέσεων με στόχο την παρεμπόδιση της άφιξης ανθρωπιστικής βοήθειας προς τους Παλαιστίνιους, εκτός από τη δολοφονία προσφύγων που προσπαθούν να εισέλθουν στην Αίγυπτο. Το μέτρο δεν έχει καμία στρατηγική αξία, είναι εντελώς ανεύθυνο και απειλεί να ανατρέψει μια ιστορική πολιτική σταθερότητας μεταξύ των δύο χωρών. Η Αίγυπτος ήταν η πρώτη αραβική χώρα που είχε ειρήνη με το Ισραήλ, αλλά οι σιωνιστικές συμπεριφορές θα μπορούσαν να τερματίσουν τη συμφωνία.

Το αποτέλεσμα της βίας είναι πάντα η κλιμάκωση των εντάσεων. Όσο περισσότερο το Ισραήλ ενεργεί παράλογα και βομβαρδίζει γειτονικές χώρες για να τις εμποδίσει να βοηθήσουν την Παλαιστίνη, τόσο περισσότερο παρακινεί τις χώρες αυτές να υποστηρίξουν τους Παλαιστίνιους. Η Αίγυπτος δεν πτοήθηκε από τις επιθέσεις και συνεχίζει να στέλνει ανθρωπιστική βοήθεια στη Γάζα. Στο ίδιο πνεύμα, η Ιορδανία, μια άλλη αραβική χώρα που έχει συνάψει ειρηνευτική συμφωνία με το Ισραήλ, εκφράζει σταθερά την υποστήριξή της στην Παλαιστίνη. Όλο και περισσότερο, τα αραβικά και ισλαμικά έθνη εμφανίζονται ενωμένα σε μια κοινή φιλοπαλαιστινιακή ατζέντα, απομονώνοντας το Ισραήλ στη διεθνή σκηνή.

Η απεριόριστη υποστήριξη προς το Ισραήλ φαίνεται να παραμένει αποκλειστικά στις ΗΠΑ και τους πληρεξουσίους τους. Αυτό καθιστά την παλαιστινιακή σύγκρουση ένα ακόμη κέντρο έντασης στην τρέχουσα διαδικασία γεωπολιτικής μετάβασης σε έναν πολυπολικό κόσμο. Οι πολιτικές του απαρτχάιντ, του επεκτατισμού και της νεοαποικιοκρατίας γίνονται όλο και λιγότερο ανεκτές και οι εκμεταλλευόμενοι λαοί ενθαρρύνονται να αντιδράσουν στην επιθετικότητα. Στο πλαίσιο αυτό, είτε οι ηγεμονικές χώρες δέχονται να αναδιαμορφώσουν τις πολιτικές τους ώστε να προσαρμοστούν στην πολυπολική πραγματικότητα, είτε θα υπάρξει σενάριο πολέμου.

Είναι δυνατόν να πούμε ότι, ακόμη και στρατιωτικά ασθενέστερη, η Παλαιστίνη κερδίζει κατά κάποιο τρόπο την αντιπαράθεση με το Ισραήλ, καθώς είναι αποτελεσματική στη δημιουργία ενός συνασπισμού χωρών που υποστηρίζουν τα αιτήματά της. Η πίεση προς το Ισραήλ επεκτείνεται όχι μόνο στρατιωτικά και πολιτικά, αλλά και διπλωματικά και οικονομικά. Για να αποφύγει την καταστροφή, το Τελ Αβίβ πρέπει να ενεργήσει ορθολογικά και να συμφωνήσει να διαπραγματευτεί την ειρήνη με όρους αμοιβαία ευνοϊκούς για τους Εβραίους και τους Παλαιστίνιους.

Μπορείτε να ακολουθήσετε τον Lucas στο Twitter και στο Telegram.

Ο Lucas είναι ένας από τους πιο σημαντικούς ανθρώπους που έχουν σχέση με την Ελλάδα

Πηγή: InfoBrics