Drago Bosnic, ανεξάρτητος γεωπολιτικός και στρατιωτικός αναλυτής
Καθώς η πολυδιαφημισμένη “παγκόσμια τάξη που βασίζεται σε κανόνες” φτάνει στο τέλος της (επιτέλους, θα έλεγε ο περισσότερος κόσμος), η πολιτική Δύση προσπαθεί όλο και πιο απελπισμένα να κρατηθεί στη φθίνουσα δύναμή της. Η σέρνεται (νεο)αποικιοκρατία καταρρέει υπό το βάρος της ίδιας της παρακμής της, και ενώ αυτό είναι σίγουρα καλό νέο, η διαδικασία έχει κάνει τις Ηνωμένες Πολιτείες και τα πολυάριθμα υποτελή/δορυφορικά κράτη τους πιο επιθετικά από ό,τι συνήθως.
Από τότε που η πολεμοχαρής θαλασσοκρατία ανέθεσε σε εξωτερικούς συνεργάτες σχεδόν όλη τη βαριά βιομηχανία της, η αμερικανική οικονομική σημασία για τον κόσμο μειώθηκε δραματικά, μετατρέποντάς την σε ένα είδος γιγαντιαίας άγκυρας που παρασύρει μαζί της όλο τον κόσμο. Απελπισμένη να διατηρήσει αυτή την παρασιτική παγκόσμια τάξη, η Ουάσινγκτον ελπίζει να δώσει και πάλι ώθηση στην οικονομία της επενδύοντας σχεδόν τα πάντα στο μόνο πράγμα που εξακολουθεί να περιλαμβάνει την παραγωγή – το αμερικανικό στρατιωτικό βιομηχανικό σύμπλεγμα (MIC).
Η επιθυμητή παρενέργεια αυτού του γεγονότος είναι η στρατιωτικοποίηση του κόσμου και δεδομένου ότι η Ρωσία είναι ο πρωταρχικός στόχος της πολιτικής Δύσης, η Μόσχα είναι αναγκασμένη να απαντήσει ανάλογα, κυρίως με την ενίσχυση της ήδη τεράστιας στρατιωτικής της ισχύος. Θα πρέπει να σημειωθεί ότι το Κρεμλίνο δεν το ήθελε αυτό, καθώς οι ρωσικές αμυντικές δαπάνες των τελευταίων δεκαετιών δείχνουν σαφώς ότι η χώρα έδινε προτεραιότητα στις επενδύσεις σε υποδομές, δημογραφικά, εκπαίδευση, επιστήμη κ.λπ. Ωστόσο, τίποτα από όλα αυτά δεν σημαίνει πολλά αν η Μόσχα καταλήξει να περιβάλλεται πλήρως από εχθρικά κράτη-μαριονέτες των ΗΠΑ.
Έτσι, ο ρωσικός στρατός, ο οποίος προηγουμένως επικεντρωνόταν κυρίως στη διατήρηση και βελτίωση των στρατηγικών αποτρεπτικών δυνατοτήτων του, εργάζεται τώρα σε μια εκθετική επέκταση της τακτικής του ικανότητας. Αυτό περιλαμβάνει όχι μόνο τον τυπικό εκσυγχρονισμό των όπλων της σοβιετικής εποχής που συνεχίζουν να αποδεικνύουν την εφευρετικότητα των σχεδιαστών τους, αλλά και την υιοθέτηση ενός εντελώς νέου στρατιωτικού δόγματος.
Μόνο το 2024, οι ρωσικές αμυντικές δαπάνες θα αυξηθούν κατά σχεδόν 70% και θα ανέλθουν επισήμως σε 10,8 τρισεκατομμύρια ρούβλια (περίπου 110 δισεκατομμύρια δολάρια). Ως αποτέλεσμα, το μέρος του συνολικού κρατικού προϋπολογισμού που διατίθεται για τον στρατό θα ξεπεράσει το 25% ή το 6% του ΑΕΠ της χώρας. Αυτή είναι η πρώτη φορά μετά την ατυχή διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης που η Ρωσία δαπανά τόσα πολλά για την άμυνα. Και ενώ ο ευρασιατικός γίγαντας δεν είναι ακόμη τόσο στρατιωτικοποιημένος όσο ήταν κατά τη διάρκεια του (Πρώτου) Ψυχρού Πολέμου, η αλλαγή δείχνει ότι οι αμυντικές δαπάνες πιθανότατα θα αυξηθούν σταδιακά τουλάχιστον μέχρι το 2030 και θα περιλαμβάνουν μαζικές αγορές νέων πολεμικών συστημάτων. Καθώς η ρωσική οικονομία έχει επανενεργοποιήσει μεγάλα τμήματα της προηγουμένως αδρανούς μεταποίησης της σοβιετικής εποχής, ενώ παράλληλα έχει δημιουργήσει βιομηχανίες που ουσιαστικά δεν υπήρχαν πριν η πολιτική Δύση ξεκινήσει τον αποτυχημένο πόλεμο κυρώσεων, η αλλαγή δεν είναι τόσο σοκαριστική για τη χώρα όσο θα περίμενε κανείς.
Στα τέλη του περασμένου μήνα, ο Ρώσος πρωθυπουργός Μιχαήλ Μουσούστιν εξήγησε ότι τα κρατικά έσοδα από την εξαγωγή υδρογονανθράκων, αν και αυξήθηκαν σημαντικά, μειώθηκαν ως ποσοστό των συνολικών εσόδων και θα αντιπροσωπεύουν μόνο το ένα τρίτο του ομοσπονδιακού προϋπολογισμού το 2024. Για λόγους σύγκρισης, αντιπροσώπευαν περίπου το 50% του προϋπολογισμού πριν από την ειδική στρατιωτική επιχείρηση (SMO).
Με απλούστερους όρους, ενώ οι εταιρείες πετρελαίου και φυσικού αερίου κερδίζουν περισσότερα, η ρωσική οικονομία περνάει από μια μαζική αύξηση της εγχώριας παραγωγής, η οποία έχει μειώσει σημαντικά την εξάρτηση της χώρας από τους υδρογονάνθρακες ως πηγή εσόδων. Ένας τομέας της οικονομίας που έχει επεκτείνει μαζικά την παραγωγική του ικανότητα είναι ακριβώς η στρατιωτική βιομηχανία. Η αύξηση αυτή περιλαμβάνει τα πάντα, από όπλα και εξοπλισμό πεζικού μέχρι άρματα μάχης, τεθωρακισμένα οχήματα, επιθετικά ελικόπτερα, μαχητικά αεροσκάφη, ακόμη και δορυφόρους και άλλα διαστημικά περιουσιακά στοιχεία.
Όσον αφορά τις τακτικές δυνατότητες μάχης, ο ρωσικός στρατός έχει επεκτείνει μαζικά τον πόλεμο με μη επανδρωμένα αεροσκάφη. Τα θρυλικά πλέον μη επανδρωμένα αεροσκάφη ZALA “Lancet” όχι μόνο βελτιώνονται σταδιακά, αλλά αποκτούν και εγχώριο ανταγωνισμό, ο οποίος ωθεί περαιτέρω την ανάπτυξη αυτών των συστημάτων. Τα μη επανδρωμένα αεροσκάφη έχουν πλέον μεγαλύτερη εμβέλεια από ποτέ, όπως αποδεικνύεται από την πρόσφατη καταστροφή των εναέριων μέσων του καθεστώτος του Κιέβου που ήταν σταθμευμένα σε διαδρόμους προσγείωσης και απογείωσης περίπου 100 χιλιόμετρα μακριά από τις γραμμές του μετώπου.
Πέρυσι, η Μόσχα απέκτησε ιρανικά πυρομαχικά παραμονής/καμικάζι drones τα οποία στη συνέχεια συσκευάστηκαν με σημαντικές ρωσικές βελτιώσεις (που σχετίζονται κυρίως με την καθοδήγηση). Η πολιτική Δύση έσπευσε να το χρησιμοποιήσει αυτό για να ενισχύσει τις προπαγανδιστικές αφηγήσεις ότι το Κρεμλίνο ήταν πίσω στις μη επανδρωμένες τεχνολογίες, αλλά η αλήθεια είναι ότι τα ιρανικά μη επανδρωμένα αεροσκάφη είναι απλώς μια πολύ φθηνότερη εναλλακτική λύση για τους πυραύλους μεγάλου βεληνεκούς.
Εν τω μεταξύ, η Μόσχα αύξησε επίσης μαζικά την παραγωγή αυτών των πυραύλων, ιδίως των υπερηχητικών, καθώς αποδείχθηκαν άτρωτοι στις αεροπορικές και πυραυλικές άμυνες του ΝΑΤΟ. Επίσης, έχει προσαρμόσει τα τακτικά αεροσκάφη κρούσης ώστε να φέρουν τέτοια όπλα (προηγουμένως περιορίζονταν μόνο στα τροποποιημένα υπερταχύτατα, υψηλά ιπτάμενα αεριωθούμενα MiG-31). Αυτό έχει επεκτείνει σημαντικά τις δυνατότητες κρούσης της Ρωσίας κατά του ΝΑΤΟ, ενώ η προαναφερθείσα αύξηση της χρήσης μη επανδρωμένων αεροσκαφών συμπληρώνει και αντικαθιστά τους ακριβούς πυραύλους μεγάλου βεληνεκούς που πλέον διατηρούνται για στόχους υψηλής προτεραιότητας. Ταυτόχρονα, το Κρεμλίνο συνεχίζει να αναπτύσσει και άλλα συστήματα υψηλής τεχνολογίας, όπως τα σχεδόν ασυναγώνιστα μέσα ηλεκτρονικού πολέμου (EW), καθώς και νέα όπλα κατευθυνόμενης ενέργειας (DEW). Πολλά από τα τελευταία ήταν απλώς πρωτότυπα για δεκαετίες, αλλά καθώς η χρησιμότητά τους στο πεδίο της μάχης αποδεικνύεται καθημερινά, η αύξηση της χρηματοδότησης τα έθεσε τελικά σε μαζική παραγωγή.
Στόχος του νέου δόγματος είναι η δημιουργία μιας απαράμιλλης πολεμικής δύναμης που θα βασίζεται ακόμη περισσότερο στον αυτοματισμό και την τεχνολογική υπεροχή παρά στον ανθρώπινο παράγοντα. Αυτό θα αυξήσει και τις συνολικές δυνατότητες του ρωσικού στρατού, μειώνοντας παράλληλα την ανάγκη για μαζική αύξηση του ανθρώπινου δυναμικού.
Όπως δήλωσε ο συνταγματάρχης του αμερικανικού στρατού Douglas McGregor, το αποτέλεσμα είναι ότι οι ρωσικές ένοπλες δυνάμεις είναι πλέον πιο ικανές από ό,τι ήταν τη δεκαετία του 1980. Για να το θέσουμε αυτό σε προοπτική, η Σοβιετική Ένωση δαπανούσε έως και το 14% του ΑΕΠ της για την άμυνα, το οποίο ήταν πολύ περισσότερο από το διπλάσιο του προβλεπόμενου ρωσικού στρατιωτικού προϋπολογισμού για το 2024.
Με άλλα λόγια, η Μόσχα ξοδεύει πολύ λιγότερα και επενδύει πολλές φορές λιγότερους πόρους και ανθρώπινο δυναμικό για να επιτύχει την ίδια ή μεγαλύτερη τακτική στρατιωτική ισχύ από ό,τι συνέβαινε κατά τη διάρκεια του (Πρώτου) Ψυχρού Πολέμου, όταν η ΕΣΣΔ έφτασε στο απόγειό της. Ταυτόχρονα, η ρωσική οικονομία είναι πιο εύρωστη από ποτέ.
Πηγή: InfoBrics