Η Τουρκία επαναφέρει το αίτημα για αποστρατιωτικοποίηση
Η Άγκυρα επαναφέρει στο τραπέζι την απαίτηση για αποστρατιωτικοποίηση 23 ελληνικών νησιών. Το ζήτημα δεν είναι καινούριο∙ αποτελεί πάγιο αφήγημα της τουρκικής διπλωματίας, που συνδέει το καθεστώς κυριαρχίας με τις Συνθήκες της Λωζάνης και των Παρισίων.
Γιατί τώρα; Τα κίνητρα της Άγκυρας
Εσωτερική κατανάλωση: Ο Ερντογάν χρειάζεται να συντηρεί εθνικιστική ατζέντα σε μια περίοδο οικονομικής κρίσης.
Διεθνής συγκυρία: Με τον πόλεμο στην Ουκρανία και τη ρευστότητα στη Μέση Ανατολή, η Άγκυρα επιχειρεί να πιέσει για «συνεκμετάλλευση» στο Αιγαίο.
Στρατιωτική ισορροπία: Οι Τούρκοι βλέπουν την ενίσχυση της ελληνικής άμυνας (Rafale, Belharra, F-35) και αναζητούν αντιστάθμισμα.
Η νομική διάσταση
Η Ελλάδα υπενθυμίζει ότι η αποστρατιωτικοποίηση δεν είναι προϋπόθεση για την κυριαρχία, αλλά δικαίωμα αυτοάμυνας βάσει του Άρθρου 51 του ΟΗΕ, καθώς η Τουρκία διατηρεί την 4η Στρατιά Αιγαίου απέναντι από τα νησιά.
Επιπτώσεις στο πεδίο
Κλιμάκωση της ρητορικής στις διμερείς σχέσεις.
Πιθανότητα εργαλειοποίησης του θέματος σε διεθνή (ΟΗΕ, ΝΑΤΟ, ΕΕ).
Σενάριο «γκριζαρίσματος» περιοχών, όπως είχε επιχειρηθεί με τα Ίμια.
Προβλέψεις και επόμενες κινήσεις
Αναλυτές εκτιμούν ότι η Άγκυρα δεν θα μείνει σε επίπεδο δηλώσεων. Είναι πιθανό να συνδυάσει το αφήγημα αυτό με:
Στρατιωτικές ασκήσεις στο Ανατολικό Αιγαίο.
Διπλωματικά non-papers σε διεθνείς οργανισμούς.
Συμπίεση στο πεδίο με υπερπτήσεις και παραβιάσεις.
Η ελληνική απάντηση
Η Αθήνα θα συνεχίσει να επενδύει:
Στη διπλωματική απομόνωση της Άγκυρας στην ΕΕ και στις ΗΠΑ.
Στην αποτρεπτική ισχύ μέσω νέων εξοπλισμών.
Στη συμμαχική διάσταση, με Γαλλία, ΗΠΑ και Ισραήλ στο πλευρό της.
Η τουρκική στρατηγική για αποστρατιωτικοποίηση των νησιών δεν είναι απλώς ρητορική είναι εργαλείο πίεσης που προμηνύει νέες εντάσεις στο Αιγαίο. Για την Ελλάδα, η απάντηση παραμένει σταθερή: ενίσχυση άμυνας και διπλωματικός μαραθώνιος για την αποτροπή.
Α.Β