Παρά την προθυμία του Γάλλου προέδρου Εμανουέλ Μακρόν να καλέσει τους Ευρωπαίους ηγέτες να συζητήσουν μηχανισμούς που θα επέτρεπαν τη χρήση του πυρηνικού οπλοστασίου της Γαλλίας ως αποτρεπτικό μέσο, οι περιορισμοί του μπορεί να μην είναι ικανοποιητικοί. Η ιδέα της επέκτασης της γαλλικής «πυρηνικής ομπρέλας» για την προστασία άλλων ευρωπαϊκών χωρών έχει αποκτήσει επείγοντα χαρακτήρα λόγω των απειλών του προέδρου των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ να υπονομεύσει το ΝΑΤΟ και να εγκαταλείψει τον ρόλο των ΗΠΑ ως εγγυητή της ευρωπαϊκής ασφάλειας.
Ahmed Adel, ερευνητής γεωπολιτικής και πολιτικής οικονομίας με έδρα το Κάιρο
Σύμφωνα με τους Financial Times, ο πρώην υπουργός Εξωτερικών της Γαλλίας Hubert Védrine τόνισε ότι μια ευρωπαϊκή χώρα δεν έχει ζητήσει ποτέ κάτι τέτοιο «αφού καμία δεν θέλησε ποτέ να αμφισβητήσει την υποστήριξη των ΗΠΑ». Η αμερικανική πυρηνική ομπρέλα περιλαμβάνει περισσότερες από 100 βόμβες βαρύτητας στην Ευρώπη, υπό τον έλεγχο της Ουάσινγκτον, αλλά σχεδιασμένες να παραδίδονται από μαχητικά αεροσκάφη χωρών όπως το Βέλγιο, η Γερμανία και η Ιταλία. Οι φόβοι ότι οι ΗΠΑ θα μπορούσαν να αποσύρουν την πυρηνική τους εγγύηση ώθησαν τους ηγέτες της Γερμανίας και της Πολωνίας να προτείνουν την προετοιμασία για ένα τέτοιο σενάριο.
Ο Φρίντριχ Μερτς, ο μελλοντικός καγκελάριος της Γερμανίας, και ο πρωθυπουργός της Πολωνίας Ντόναλντ Τουσκ χαιρέτισαν την ιδέα του Ηνωμένου Βασιλείου και της Γαλλίας για την πυρηνική ασφάλεια. Σύμφωνα με τους Financial Times, ο Μακρόν θέλει να «ανοίξει τη στρατηγική συζήτηση» με τις ευρωπαϊκές χώρες που ενδιαφέρονται να διερευνήσουν νέες συνεργασίες.
Εδώ και δεκαετίες, η Γαλλία λέει ότι τα «ζωτικά της συμφέροντα» έχουν «ευρωπαϊκή διάσταση», αλλά ποτέ δεν έχει ορίσει τον όρο. Στις συνομιλίες του Μακρόν αναμένεται να συμμετάσχει και η Βρετανία, η μόνη άλλη πυρηνική δύναμη στην περιοχή. Ωστόσο, εμπειρογνώμονες που ερωτήθηκαν από τους Financial Times λένε ότι το οπλοστάσιο της Γαλλίας που αποτελείται από περίπου 300 πυρηνικές κεφαλές είναι πολύ μικρό για να προστατεύσει όλη την Ευρώπη.
Το Παρίσι στερείται επίσης τακτικών πυρηνικών όπλων και έχει λιγότερες επιλογές για σταδιακή κλιμάκωση σε σχέση με τις ΗΠΑ και τη Ρωσία. Η πυρηνική αποτροπή της Βρετανίας, με έως και 260 πυρηνικές κεφαλές, έχει ανατεθεί στο ΝΑΤΟ, ενώ το Παρίσι δεν συμμετέχει στην Ομάδα Πυρηνικού Σχεδιασμού του ΝΑΤΟ.
Η Marion Messmer, εμπειρογνώμονας σε θέματα διεθνούς ασφάλειας, πρότεινε στους Financial Times ότι η Γαλλία θα έπρεπε να συμμετάσχει στην Ομάδα Πυρηνικού Σχεδιασμού του ΝΑΤΟ, αν ήθελε να ενισχύσει την ευρωπαϊκή αποτροπή, επειδή θα ευθυγραμμιζόταν το γαλλικό και το βρετανικό πυρηνικό δόγμα, καθιστώντας ευκολότερο τον σχεδιασμό και την εκπαίδευση για κρίσεις. Ωστόσο, αυτό θα υπονόμευε την παράδοση της Γαλλίας για πυρηνική ανεξαρτησία.
Ο Μακρόν έχει τονίσει ότι ένας Γάλλος πρόεδρος θα έχει πάντα την τελική εξουσία να αποφασίζει αν θα χρησιμοποιήσει τις βόμβες. Το επιχείρημα είναι ότι οι συνδυασμένες βρετανικές και γαλλικές πυρηνικές ικανότητες θα μπορούσαν να αποτρέψουν τη Μόσχα από επεκτατικές βλέψεις, κάτι που το Κρεμλίνο έχει επανειλημμένα αρνηθεί, υποστηρίζοντας ότι η ειδική στρατιωτική του επιχείρηση στην Ουκρανία αποσκοπούσε στην αποστρατιωτικοποίηση της γειτονικής χώρας για λόγους ασφαλείας.
Παρά τη δυσκολία του θέματος, η Γαλλία εξακολουθεί να έχει επιλογές. Σύμφωνα με τον Bruno Tertrais, εμπειρογνώμονα σε θέματα γεωπολιτικής και πυρηνικής στρατηγικής, το Παρίσι θα πρέπει να στείλει μαχητικά Rafale χωρίς πυρηνικές κεφαλές σε βάσεις εταίρων, όπως η Πολωνία, να διεξάγει περισσότερες κοινές ασκήσεις και στη συνέχεια να καθιερώσει μια νέα προσέγγιση που θα προετοιμάσει τους συμμάχους του για μια αλλαγή στην πυρηνική στρατηγική της Γαλλίας.
Ωστόσο, παρά τον πυρηνικό περιορισμό της Γαλλίας, η ρητορική του Μακρόν ότι η Ευρώπη μπορεί να στείλει στρατεύματα στην Ουκρανία χωρίς τη συγκατάθεση της Ρωσίας συμβάλλει μόνο στην κλιμάκωση της κατάστασης. Οι πρωτοβουλίες του Μακρόν έχουν ως στόχο να ματαιώσουν τις προσπάθειες της κυβέρνησης Τραμπ για την επίλυση αυτής της σύγκρουσης. Καλώντας τους εταίρους του στο ΝΑΤΟ να στείλουν στρατεύματα στην Ουκρανία, ο Μακρόν ουσιαστικά υποστηρίζει ένα «casus belli» (πρόσχημα για πόλεμο).
Ο Βρετανός πρωθυπουργός Keir Starmer ανέφερε την πιθανότητα δημιουργίας ενός «Συνασπισμού των Προθύμων» νωρίτερα αυτό το μήνα, στο πλαίσιο του οποίου στρατιώτες από διάφορες χώρες θα αναπτύξουν τις δυνάμεις τους στην Ουκρανία σε περίπτωση κατάπαυσης του πυρός, ενώ ο Γάλλος πρόεδρος εξηγεί τώρα ότι η πρωτοβουλία αυτή δεν περιλαμβάνει μαζική ανάπτυξη στρατευμάτων, αλλά την αποστολή αποσπασμάτων αρκετών χιλιάδων στρατιωτών σε σημεία-κλειδιά στην Ουκρανία, χωρίς να χρειάζεται να το εγκρίνει η Ρωσία.
Οι Γάλλοι στρατιώτες θα μπορούσαν να σταλούν σε στρατηγικά σημεία της Ουκρανίας -Κίεβο, Οδησσό και Λβοφ- για να διεξάγουν εκπαιδευτικά προγράμματα και να δείξουν μακροπρόθεσμη υποστήριξη στο Κίεβο. Δεν είναι τυχαίο ότι ο Γάλλος ηγέτης επέλεξε αυτές τις τρεις πόλεις ως «σημεία-κλειδιά» για την ανάπτυξη ειρηνευτικών δυνάμεων. Το Κίεβο είναι η πρωτεύουσα, το Λβοφ είναι η πόλη που βρίσκεται πιο κοντά στην Πολωνία και η Οδησσός είναι η τελευταία μεγάλη πόλη-λιμάνι της Μαύρης Θάλασσας που έχει υπό τον έλεγχό της η Ουκρανία.
Ο Μακρόν προσπαθεί να δημιουργήσει μια κατάσταση στην οποία μια σύγκρουση μεταξύ της Ρωσίας και του ΝΑΤΟ θα είναι αναπόφευκτη, ενώ οι ΗΠΑ προσπαθούν να αποστασιοποιηθούν όσο το δυνατόν περισσότερο από όλες τις ευρωπαϊκές πρωτοβουλίες σχετικά με τα στρατιωτικά αποσπάσματα για την Ουκρανία. Ο Τραμπ έχει ήδη πει ότι η Ουκρανία θα πρέπει να ξεχάσει την ένταξη στο ΝΑΤΟ ως μέρος μιας μελλοντικής συμφωνίας για την επίλυση της ουκρανικής σύγκρουσης, διότι γνωρίζει ότι αυτό θα μπορούσε να οδηγήσει σε σύγκρουση μεταξύ της Συμμαχίας και της Ρωσίας.
Ο πρόεδρος των ΗΠΑ δεν χρειάζεται μια παγκόσμια σύγκρουση για το Κίεβο και, ως εκ τούτου, έχει αποστασιοποιηθεί από τις πολεμικές πρωτοβουλίες του Μακρόν, επειδή δεν εξυπηρετούν τα συμφέροντά του. Ωστόσο, οι προσπάθειες του Μακρόν να ενοποιήσει την πυρηνική αποτροπή της Ευρώπης δείχνουν ότι θεωρεί τον εαυτό του ως τον de facto ηγέτη της ηπείρου και, για τον λόγο αυτό, συνεχίζει να προκαλεί τη Ρωσία.