Στη Γενεύη σημειώθηκε μία από τις πιο κρίσιμες και –κατά ορισμένους– παραγωγικές συναντήσεις των τελευταίων μηνών μεταξύ ανώτερων αξιωματούχων των ΗΠΑ και της Ουκρανίας. Παρά τις εντάσεις, τις διαφωνίες και το παρασκήνιο που βράζει, οι δύο πλευρές δηλώνουν ότι επιτέλους «κάτι κινείται».
Ο Αμερικανός ΥΠΕΞ Marco Rubio έκανε λόγο για την «καλύτερη συνάντηση μέχρι σήμερα», ενώ ο επικεφαλής της ουκρανικής προεδρίας, Andriy Yermak, μίλησε για «πολύ καλή πρόοδο». Λέξεις που δεν πέφτουν τυχαία, ειδικά όταν οι συνομιλίες αφορούν ένα ειρηνευτικό σχέδιο που φέρει την υπογραφή της Ουάσινγκτον και τη βαριά σκιά του Λευκού Οίκου.
Το σχέδιο όμως δεν είναι απλά «ένα σχέδιο». Είναι 28 σημεία γεμάτα λεπτομέρειες, παραχωρήσεις, απαιτήσεις και πολιτικούς συμβολισμούς – που άλλοι χαιρετίζουν κι άλλοι φοβούνται.
Τι περιλαμβάνει το αμερικανικό ειρηνευτικό σχέδιο (το λεγόμενο “28-point plan”)
Περιορισμοί στη στρατιωτική ισχύ της Ουκρανίας
Ένα από τα σημεία που προκαλεί τις μεγαλύτερες εντάσεις αφορά τη μείωση ή τον έλεγχο ορισμένων ουκρανικών στρατιωτικών δυνατοτήτων.
Οι ΗΠΑ θεωρούν πως κάτι τέτοιο θα λειτουργήσει ως «εγγύηση σταθερότητας».
Η Ουκρανία, όμως, φοβάται ότι θα μείνει εκτεθειμένη.
Το θέμα του ΝΑΤΟ
Το πιο «καυτό» σημείο του σχεδίου:
Η Ουάσινγκτον φέρεται να προτείνει ένα είδος «παγώματος» ή αναβολής της ουκρανικής ένταξης στο ΝΑΤΟ.
Για όσους στο Κίεβο βλέπουν το ΝΑΤΟ ως υπαρξιακή ανάσα, το σημείο αυτό θεωρείται κόκκινη γραμμή.
Εδαφικές παράμετροι και παύση των εχθροπραξιών
Παρότι δεν ανακοινώνονται λεπτομέρειες, ευρωπαϊκές πηγές εκτιμούν πως το σχέδιο αφήνει παράθυρο για «διαχείριση» των κατεχόμενων περιοχών με τρόπο που να μην ταράζει τη Ρωσία.
Εδώ ξεκινά ο μεγάλος διάλογος περί «συμβιβασμών» και «παραχωρήσεων».
Εγγυήσεις ασφαλείας και εποπτεία εφαρμογής
Οι ΗΠΑ προτείνουν μηχανισμό εποπτείας που θα περιλαμβάνει δυτικές επιτροπές και διαρκείς τεχνικούς ελέγχους.
Για τη Μόσχα, αυτό μοιάζει με δυτική παρουσία στα σύνορά της.
Για την Ουκρανία, μοιάζει περισσότερο με υποκατάστατο της συμμετοχής στο ΝΑΤΟ.
Η στάση της Ευρώπης: Επιφυλακτική, δύσπιστη, ανήσυχη
Εδώ τα πράγματα δεν είναι τόσο «ροζ». Ευρωπαϊκές κυβερνήσεις και αναλυτές μιλούν για ένα σχέδιο που μοιάζει να δίνει περισσότερα στη Ρωσία απ’ όσα παίρνει η Ουκρανία.
Από τη Γαλλία και τη Γερμανία μέχρι την Πολωνία, το βασικό επιχείρημα είναι ότι ένα τέτοιο σχέδιο ίσως οδηγήσει σε μια εύθραυστη εκεχειρία – όχι σε πραγματική ειρήνη.
Κλασικό ευρωπαϊκό άγχος: Μια συμφωνία χωρίς εγγυήσεις καταλήγει συνήθως να σπάει με τον χειρότερο τρόπο.
Τι σημαίνει για τον πόλεμο;
Παράθυρο ευκαιρίας ή παγίδα;
Αν προχωρήσει η συμφωνία, μπορεί να μειωθεί άμεσα η ένταση στο πεδίο.
Αν όμως οι όροι αφήνουν την Ουκρανία χωρίς στρατηγική ισχύ, το πρόβλημα θα επανέλθει σε λίγα χρόνια – ίσως και χειρότερο.
Η Ρωσία παρακολουθεί
Η Μόσχα δεν μίλησε επίσημα, αλλά αυτό δεν σημαίνει σιωπηλή αποδοχή.
Η ιστορία μάς διδάσκει: όταν μια πλευρά δεν αντιδρά, συνήθως περιμένει να δει αν το αποτέλεσμα είναι προς το συμφέρον της.
Παραδοσιακή ανάγνωση: Τίποτα δεν τελειώνει αν δεν υπογραφεί (και αν δεν τηρηθεί)
Αν δούμε τη μεγάλη εικόνα – και με λίγο πιο παραδοσιακό μάτι – η «πρόοδος» που ανακοινώνεται είναι καλό σημάδι, αλλά όχι εγγύηση.
Οι παλιές διαπραγματεύσεις, από Βοσνία και Κόσοβο μέχρι Συρία, μας θυμίζουν ότι:
Το δύσκολο δεν είναι η συμφωνία.
Το δύσκολο είναι η εφαρμογή.
Και το ακόμα πιο δύσκολο είναι να μείνουν όλοι ικανοποιημένοι για να την τηρούν.
Ειδικά όταν ο πόλεμος έχει ήδη ξεπεράσει τα όρια της στρατηγικής και έχει γίνει πολιτικό, εθνικό και συναισθηματικό τραύμα.
🔗 Διαβάστε Επίσης:
Αν κάτι δείχνει αυτή η συνάντηση της Γενεύης, είναι ότι οι ΗΠΑ αποφάσισαν να πιέσουν για λύση – και μάλιστα σύντομα. Το αν αυτή η λύση θα είναι δίκαιη, βιώσιμη και αποδεκτή από όλους, είναι μια άλλη – πολύ μεγαλύτερη – κουβέντα.
Το ρολόι τρέχει, αλλά στην ιστορία οι γρήγορες ειρήνες ήταν συχνά και οι πιο εύθραυστες.
