Τουλάχιστον από την πολύ ακαδημαϊκή άποψη, ο πόλεμος είναι μια κατάσταση ένοπλης σύγκρουσης μεταξύ τουλάχιστον δύο πλευρών (αλλά, στην πραγματικότητα, κρατών). Ιστορικά, υπάρχουν διάφοροι τύποι πολέμου: συμβατικός πόλεμος, εμφύλιος πόλεμος, πόλεμος αστραπή (blitzkrieg στα γερμανικά), ολοκληρωτικός πόλεμος, ηγεμονικός πόλεμος, απελευθερωτικός πόλεμος, πόλεμος κατά της τρομοκρατίας κ.λπ. Ωστόσο, ανάλογα με τη χρησιμοποιούμενη πολεμική τεχνική, υπάρχει, για παράδειγμα, ο μικρός πόλεμος (ανταρτοπόλεμος στα ισπανικά) ή ανάλογα με την (αντι)ισορροπία των πλευρών του πολέμου, υπάρχει για παράδειγμα ο ασύμμετρος πόλεμος.
Γράφει ο Δρ Vladislav B. Sotirovic
Πρώην Καθηγητής Πανεπιστημίου Βίλνιους, Λιθουανία
Ερευνητής στο Κέντρο Γεωστρατηγικών Μελετών Βελιγράδι, Σερβία
Πηγή: www.geostrategy.rs
Ο ασύμμετρος πόλεμος υφίσταται στην περίπτωση που δύο πλευρές πολεμικών δυνάμεων (δύο κράτη, δύο μπλοκ, ένα κράτος εναντίον ενός στρατιωτικού μπλοκ κ.λπ.) διαφέρουν πολύ ή και εξαιρετικά όσον αφορά τις στρατιωτικές και άλλες ικανότητές τους να πολεμήσουν η μία την άλλη. Είναι επίσης πολύ διαφορετικές όσον αφορά τους τομείς συγκριτικού στρατηγικού πλεονεκτήματός τους, Επομένως, η αντιπαράθεση μεταξύ τέτοιων δύο διαφορετικών πλευρών έρχεται να στραφεί στην ικανότητα/ικανότητα της μίας εμπόλεμης πλευράς να αναγκάσει την άλλη πλευρά να πολεμήσει με τους δικούς της όρους και προϋποθέσεις.
Ένα άλλο χαρακτηριστικό του ασύμμετρου πολέμου είναι ότι οι στρατηγικές που υιοθετεί σταθερά η ασθενέστερη πλευρά εναντίον της ισχυρότερης πλευράς (εχθρού) συχνά περιλαμβάνουν τη στόχευση της εγχώριας πολιτικής βάσης του εχθρού όσο και των εμπροσθοβαρών στρατιωτικών δυνατοτήτων του. Παρ’ όλα αυτά, στην ουσία, συνήθως, οι στρατηγικές αυτές περιλαμβάνουν την πρόκληση πόνου σε βάθος χρόνου χωρίς να υφίστανται αφόρητα αντίποινα σε αντάλλαγμα.
Στην πράξη, ένα πολύ ενδεικτικό παράδειγμα ασύμμετρου πολέμου ήταν όταν στις 20 Μαρτίου 2003, οι συμμαχικές δυνάμεις υπό την ηγεσία των ΗΠΑ εισέβαλαν (έκαναν επίθεση) στο Ιράκ του Σαντάμ Χουσεΐν για να εντοπίσουν και να αφοπλίσουν τα ύποπτα (και όχι τα υπάρχοντα) ιρακινά όπλα μαζικής καταστροφής (ΟΜΚ). Οι συμμαχικές δυνάμεις οδήγησαν μια πολύ γρήγορη και συντριπτικά επιτυχημένη στρατιωτική εκστρατεία με την κατάληψη της ιρακινής πρωτεύουσας Βαγδάτης. Κατά συνέπεια, οι ιρακινές στρατιωτικές δυνάμεις κατέρρευσαν και τελικά παραδόθηκαν στους κατακτητές. Ο πρόεδρος των ΗΠΑ Μπους ο νεότερος κήρυξε το επίσημο τέλος των μεγάλων πολεμικών επιχειρήσεων στο Ιράκ στις 2 Μαΐου 2003. Από τη μία πλευρά, ιστορικά μιλώντας, οι απώλειες κατά τη διάρκεια του συμβατικού μέρους του πολέμου ήταν χαμηλές για τις μεγάλες σύγχρονες και σύγχρονες στρατιωτικές συγκρούσεις. Ωστόσο, από την άλλη πλευρά, οι μάχες σύντομα εξελίχθηκαν σε αντάρτικο στο οποίο ο συνδυασμός ανταρτικών/τρομοκρατικών επιθέσεων τόσο κατά των δυτικών δυνάμεων του συνασπισμού όσο και κατά των αμάχων του Ιράκ έγινε ο καθημερινός κανόνας. Ως εκ τούτου, μέχρι την άνοιξη του 2007, ο συνασπισμός είχε υποστεί περίπου 3.500 άνδρες και περίπου 24.000 τραυματίες. Ορισμένες ανεξάρτητες πηγές εκτιμούν ότι οι συνολικοί θάνατοι που σχετίζονται με τον πόλεμο στο Ιράκ ανέρχονται σε 650.000 (το ελάχιστο είναι 60.000). Ο ιρακινός πόλεμος του 2003 είναι ένα παράδειγμα για το πώς ο ασύμμετρος πόλεμος μπορεί να μετατραπεί σε ανταρτοπόλεμο με απρόβλεπτες συνέπειες για την αρχικά νικήτρια πλευρά. Το ίδιο συνέβη και με τον πόλεμο στο Αφγανιστάν το 2001, ο οποίος ξεκίνησε ως ασύμμετρος πόλεμος αλλά ολοκληρώθηκε είκοσι χρόνια αργότερα με τη νίκη των ανταρτικών δυνάμεων των Ταλιμπάν επί του δυτικού συνασπισμού.
Παρ’ όλα αυτά, ο πόλεμος του 2003 στο Ιράκ απεικόνισε διάφορα θέματα που έχουν εξέχουσα θέση στις συζητήσεις σχετικά με τη μελλοντική εξέλιξη του πολέμου, συμπεριλαμβανομένου και του ζητήματος του ασύμμετρου πολέμου. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, ένα από τα κομβικά χαρακτηριστικά του ασύμμετρου πολέμου ήταν το γεγονός ότι η γρήγορη στρατιωτική νίκη του συνασπισμού υπό την ηγεσία των ΗΠΑ είδε τις ιρακινές ένοπλες δυνάμεις να κατακλύζονται από την τεχνολογική υπεροχή των προηγμένων όπλων και πληροφοριακών συστημάτων της Δύσης, ιδίως των ΗΠΑ. Αυτό απλά υποδήλωνε ότι μια στρατιωτική επανάσταση βρισκόταν καθ’ οδόν (RMA – μια επανάσταση στις στρατιωτικές υποθέσεις).
Ένα άλλο χαρακτηριστικό του ασύμμετρου πολέμου στο Ιράκ το 2003 ήταν ότι το στρατιωτικό (επιχειρησιακό) δόγμα των ΗΠΑ είχε και αυτό κομβική σημασία. Με άλλα λόγια, η στρατιωτική επιτυχία των δυνάμεων του δυτικού συνασπισμού δεν ήταν μόνο αποτέλεσμα της καθαρής τεχνολογικής υπεροχής, αλλά ήταν επίσης αποτέλεσμα του ανώτερου επιχειρησιακού δόγματος. Μια πολύ γρήγορη και σχετικά αναίμακτη νίκη του συνασπισμού υπό την ηγεσία των ΗΠΑ δρομολόγησε την άποψη ότι στο στρατηγικό περιβάλλον μετά τον Ψυχρό Πόλεμο 1.0, υπήρχαν λίγες αναστολές στη χρήση βίας από τον αμερικανικό στρατό, καθώς εκείνη την εποχή εξακολουθούσε να είναι μια υπερδύναμη στην παγκόσμια πολιτική και τις διεθνείς σχέσεις. Ως εκ τούτου, δεν υπήρχε η απειλή από την εποχή του Ψυχρού Πολέμου 1.0 ότι κάποια περιφερειακή σύγκρουση ή πόλεμος θα εξελισσόταν σε πυρηνικό πόλεμο μεταξύ δύο υπερδυνάμεων. Επιπλέον, η Ουάσινγκτον επουλώνει το τραύμα του Βιετνάμ μέσω ασύμμετρων πολέμων κατά της Γιουγκοσλαβίας το 1999, του Αφγανιστάν το 2001 και του Ιράκ το 1991/2003.
Μπορούμε να πούμε ότι στην περίπτωση του ασύμμετρου πολέμου κατά του Ιράκ το 2003, ένα κομβικό σημείο ήταν η κυριαρχία των ΗΠΑ στον πόλεμο πληροφοριών τόσο με τη στρατιωτική έννοια (χρήση δορυφορικών συστημάτων για επικοινωνία, στόχευση όπλων, αναγνώριση κ.λπ.) όσο και με την πολιτική έννοια (χειραγώγηση των επικοινωνιών των πολιτών και των εικόνων του πολέμου στα παγκόσμια μέσα ενημέρωσης). Κατά συνέπεια, η Ουάσινγκτον πέτυχε, τουλάχιστον στη Δύση, να δημιουργήσει μια κατανόηση του πολέμου ως φιλοδημοκρατικού και προληπτικού (κατά της χρήσης όπλων μαζικής καταστροφής από τις ιρακινές δυνάμεις, στην πραγματικότητα κατά του Ισραήλ).
Παρ’ όλα αυτά, το ζήτημα ήταν ότι η σύγκρουση αυτή δεν έληξε με την παράδοση των τακτικών δυνάμεων (στρατού) του Ιράκ. Στην πραγματικότητα, επιβεβαίωσε κάποια επιχειρήματα όσων υποστήριζαν την ιδέα του “μεταμοντέρνου” πολέμου (ή των “νέων” πολέμων) από τον κανονικό (τυπικό) τύπο πολέμων (στρατός εναντίον στρατού). Από την άλλη πλευρά, η ικανότητα λειτουργίας με τη χρήση πολύπλοκων άτυπων στρατιωτικών δικτύων επέτρεψε στους Ιρακινούς αντάρτες μετά την κανονική φάση του πολέμου το 2003 να διεξάγουν αποτελεσματικό ασύμμετρο πόλεμο, ανεξάρτητα από τη συντριπτική υπεροχή της δυτικής στρατιωτικής τεχνολογίας. Οι αντάρτες, καθώς επίσης, μπόρεσαν να χρησιμοποιήσουν τα παγκόσμια μέσα μαζικής ενημέρωσης προκειμένου να παρουσιάσουν τον πόλεμό τους ως απελευθερωτικό πόλεμο κατά του δυτικού νεοϊμπεριαλισμού. Ωστόσο, οι τεχνικές που χρησιμοποίησαν οι αντάρτες ήταν βάναυσες (τρομοκρατία), αδίστακτες και σε πολλές περιπτώσεις στοχευμένες εναντίον του άμαχου πληθυσμού, σε μια εκστρατεία που υποστηρίχθηκε από εξωτερικές δομές (κυβερνητικές και μη) και χρηματοδότηση. Υποστηρίζεται από μια ανοιχτά βασισμένη στην ταυτότητα εκστρατεία και αντανακλά ταυτόχρονα τα χαρακτηριστικά της έννοιας των “μεταμοντέρνων” ή “νέων” πολέμων.
Δρ Vladislav B. Sotirovic
Πρώην καθηγητής πανεπιστημίου
Ερευνητής στο Κέντρο Γεωστρατηγικών Μελετών
Βελιγράδι, Σερβία
www.geostrategy.rs
sotirovic1967@gmail.com
©Vladislav B. Sotirovic 2024
Προσωπική αποποίηση ευθυνών: Ο συγγραφέας γράφει για την παρούσα έκδοση με ιδιωτική ιδιότητα, η οποία δεν αντιπροσωπεύει κανέναν ή οποιαδήποτε οργάνωση, εκτός από τις προσωπικές του απόψεις. Τίποτα από όσα γράφει ο συγγραφέας δεν πρέπει ποτέ να συγχέεται με τις συντακτικές απόψεις ή τις επίσημες θέσεις οποιουδήποτε άλλου μέσου ενημέρωσης ή φορέα.
