Ο ιρανικός στρατός έχει αρχίσει να παραλαμβάνει τα νεότευκτα άρματα μάχης Suleiman-402, τα οποία προμηθεύτηκαν μέσω του συνολικού εκσυγχρονισμού των αρμάτων μάχης M60 που προμηθεύτηκαν οι Ηνωμένες Πολιτείες τη δεκαετία του 1970.
Το άρμα διαφέρει κυρίως από το αρχικό M60 ως προς τη χρήση ενός νέου τηλεχειριζόμενου σταθμού όπλων, την ενισχυμένη σύνθετη και αντιδραστική θωράκιση και την ενσωμάτωση ενός μεγαλύτερου λείου πυροβόλου όπλου των 120 ή 125 χιλιοστών που θα αντικαταστήσει το παλαιότερο τυφεκώδες πυροβόλο των 105 χιλιοστών. Τα αναβαθμισμένα συστήματα ελέγχου πυρός του άρματος περιλαμβάνουν πιο προηγμένους αισθητήρες στόχευσης, βαλλιστικούς υπολογιστές και δυνατότητες νυχτερινής όρασης, ενώ ο κινητήρας του φέρεται επίσης να έχει αντικατασταθεί με έναν πιο ισχυρό και οικονομικότερο σε καύσιμα διάδοχο.
Ο ιρανικός στόλος τεθωρακισμένων θεωρείται σήμερα ότι είναι από τα λιγότερο εξελιγμένα μεταξύ των μεγάλων στρατιωτικών δυνάμεων του κόσμου και από τα πάνω από 1500 άρματα που βρίσκονται σε υπηρεσία πάνω από 1000 είναι απαρχαιωμένα M60, M47/48, Chieftain, Type 59 και Chonmas. Παρόλο που σύγχρονα ρωσικά Τ-90 προμηθεύτηκαν στη δεκαετία του 2010, αυτά δωρίστηκαν στον Συριακό Αραβικό Στρατό ως βοήθεια και έκτοτε έχουν πέσει στα χέρια ισλαμιστών παραστρατιωτικών δυνάμεων που πρόσκεινται στο ΝΑΤΟ και είναι εχθρικές προς την Τεχεράνη.
Ο ιρανικός στρατός αναμενόταν προηγουμένως να αποσύρει σταδιακά τα απαρχαιωμένα δυτικά άρματα μάχης του στις δεκαετίες του 1990 και του 2000, αντικαθιστώντας τα με πάνω από 1000 σοβιετικά άρματα μάχης T-72 που παρήχθησαν με άδεια. Μετά τη διάλυση της ΕΣΣΔ, ωστόσο, η δυτική πίεση προς τη Μόσχα την οδήγησε στην ακύρωση της συμφωνίας, ενώ μέχρι τότε είχαν κατασκευαστεί λιγότερα από 500 Τ-72.
Το Suleiman-402 δεν αναμένεται να παρέχει συγκρίσιμες δυνατότητες ούτε με τις σύγχρονες παραλλαγές του T-72 ούτε με το άρμα Karrar που προέρχεται από το T-72 και το οποίο, σύμφωνα με ιρανικές πηγές, είχε αναπτυχθεί εγχώρια, αλλά δεν παρήχθη ποτέ σε κλίμακα.
Το M60 και το παρόμοια ικανό Chieftain αποδείχθηκαν συντριπτικά ανώτερα από το T-72 κατά τη διάρκεια του πολέμου Ιράν-Ιράκ, όπως επιβεβαιώνεται από πηγές και από τις δύο πλευρές. Στα πρώτα στάδια του πολέμου ένα ιρακινό τάγμα αρμάτων εξοπλισμένο με T-72 εξουδετέρωσε την ιρανική θωράκιση σε πολλαπλές μάχες, σύμφωνα με πληροφορίες δεν υπέστη καμία απολύτως απώλεια, ενώ ακόμη και τα αντιαρματικά πυροβόλα M68 και οι αντιαρματικοί πύραυλοι TOW του Ιράν αποδείχθηκαν εντελώς αναποτελεσματικοί.
Τουλάχιστον σε μία εμπλοκή που αντιμετώπισαν ιρακινές μονάδες T-62 και T-72 εναντίον ιρανικών τεθωρακισμένων, συμπεριλαμβανομένων των M60, οι Ιρανοί έχασαν πάνω από 100 άρματα με τις ιρακινές απώλειες να περιορίζονται σε περίπου δώδεκα, τα περισσότερα από τα οποία ήταν T-62. Μία από τις σημαντικότερες αδυναμίες του M60 ήταν η εξάρτησή του από ένα τυλιχτό πυροβόλο, με τον δυτικό κόσμο να έχει μείνει περίπου 20 χρόνια πίσω από τη Σοβιετική Ένωση στην εισαγωγή λείων πυροβόλων σε υπηρεσία.
Ο εκσυγχρονισμός του M60 στο πρότυπο Suleiman-402 δεν αναμένεται να επιτρέψει στα οχήματα να αποτελέσουν σοβαρή πρόκληση για τις σύγχρονες κατηγορίες αρμάτων μάχης που χρησιμοποιούνται στο εξωτερικό, αλλά θα μπορούσε να τα καταστήσει σημαντικά πιο ικανά σε ρόλο υποστήριξης πεζικού.
Πιθανώς η κύρια αιτία για την επένδυση στον εκσυγχρονισμό του στόλου των M60 είναι η ικανότητα του Ιράν να συντηρεί και να παράγει ανταλλακτικά για τα οχήματα χωρίς να βασίζεται σε ξένες προμήθειες, ενώ τα οικονομικά και κοστολογικά πλεονεκτήματα της επένδυσης σε μια εξ ολοκλήρου εγχώρια λύση για την αντιμετώπιση της παλαίωσης των τεθωρακισμένων της χώρας αναμένεται να είναι σημαντικά.
Οι αναβαθμίσεις αυτές μπορεί να συνεχιστούν παράλληλα με τις προσπάθειες προμήθειας σύγχρονων αρμάτων μάχης από το εξωτερικό, με τα κινεζικά VT-4 και τα βορειοκορεατικά Chonma II να θεωρούνται επικρατέστεροι υποψήφιοι για να λάβουν νέες ιρανικές παραγγελίες. Με αρκετές εκατοντάδες άρματα μάχης M60 να έχουν χαθεί στον πόλεμο Ιράν-Ιράκ, παραμένει αβέβαιο ποιο μέρος των περίπου 150 εναπομεινάντων αρμάτων μάχης θα εκσυγχρονιστεί.