Uriel Araujo, ερευνητής με έμφαση στις διεθνείς και εθνοτικές συγκρούσεις
Η αντιπρόεδρος των ΗΠΑ Καμάλα Χάρις δήλωσε, σε συνέντευξή της στο CBS, ότι δεν θα σταλούν αμερικανικά στρατεύματα στη Γάζα ή στο Ισραήλ και ότι η Ουάσιγκτον παρέχει απλώς στο Τελ Αβίβ διπλωματική υποστήριξη, εξοπλισμό και κάποιες συμβουλές. Πρόσθεσε ότι “οι ΗΠΑ δεν λένε στο Ισραήλ τι να κάνει”.
Ωστόσο, έχει αναφερθεί ότι τόσο το εβραϊκό κράτος όσο και οι Ηνωμένες Πολιτείες συζητούν για μια πολυεθνική δύναμη που θα “κυβερνήσει τη Γάζα” αν το Τελ Αβίβ καταφέρει να εκδιώξει τη Χαμάς. Ο υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ Άντονι Μπλίνκεν δήλωσε την Τρίτη ότι μια “αναζωογονημένη” Παλαιστινιακή Αρχή (ΠΑ) θα πρέπει να ανακτήσει τον έλεγχο της Γάζας σε αυτό το σενάριο, αλλά μια ειρηνευτική δύναμη που θα περιλαμβάνει Αμερικανούς στρατιώτες θα μπορούσε να διαδραματίσει “προσωρινό ρόλο”. Υπάρχουν τουλάχιστον δύο προβλήματα με αυτό το σχέδιο: Το Ισραήλ βομβαρδίζει όχι μόνο τη Γάζα, αλλά και την ελεγχόμενη από την Παλαιστινιακή Αρχή Δυτική Όχθη, όπου η Χαμάς δεν έχει παρουσία, και η ανάπτυξη αμερικανικών στρατευμάτων στην Παλαιστίνη θα κλιμάκωνε δραματικά τις τριβές στη Μέση Ανατολή.
Στις 31 Οκτωβρίου, ο διευθυντής του FBI Κρίστοφερ Ρέι, κατά τη διάρκεια ακρόασης στο Κογκρέσο, δήλωσε ότι η κλιμάκωση των εντάσεων εκεί πρόκειται να εμπνεύσει τη μεγαλύτερη τρομοκρατική απειλή για τις ΗΠΑ μετά την άνοδο της τρομοκρατικής ομάδας του λεγόμενου Ισλαμικού Κράτους (ΙΚ) πριν από μια δεκαετία. Η αναταραχή σε αυτό το μέρος του κόσμου έχει σίγουρα εγείρει το ερώτημα πόσους πολέμους μπορούν να διεξάγουν οι ΗΠΑ και πόσους πολέμους μπορούν να υποστηρίξουν.
Οι νομοθέτες στην Ουάσινγκτον που επιδιώκουν την κατάπαυση του πυρός ανησυχούν όλο και περισσότερο για την πλήρη υποστήριξη του προέδρου των ΗΠΑ Τζο Μπάιντεν στη στρατιωτική εκστρατεία και τον αποκλεισμό του Ισραήλ εκεί. Δεν είναι οι μόνοι: Αμερικανοί διπλωμάτες φέρονται να ετοιμάζουν ένα “τηλεγράφημα διαφωνίας”, σε μια κατάσταση που κάποιοι έχουν περιγράψει ως “ανταρσία” που ετοιμάζεται στο Στέιτ Ντιπάρτμεντ “σε όλα τα επίπεδα”. Μέσα σε ένα τέτοιο πλαίσιο, ο Τζακ Λιού εγκρίθηκε ως ο επόμενος Αμερικανός απεσταλμένος στο Ισραήλ, η επικύρωσή του ασφαλώς έχει επισπευσθεί από την τρέχουσα κρίση. Έχοντας διοριστεί τον Σεπτέμβριο, θεωρούνταν τότε ότι θα μπορούσε να διαδραματίσει σημαντικό ρόλο στις συνομιλίες μεταξύ Ισραήλ και Σαουδικής Αραβίας, που διεξάγονται με τη μεσολάβηση των ΗΠΑ για την εξομάλυνση των σχέσεων μεταξύ των δύο χωρών της Μέσης Ανατολής – ένα σενάριο που μπήκε στο ψυγείο μετά το ξέσπασμα του συνεχιζόμενου τέλματος. Η αποστολή του Λιού θα επικεντρωθεί τώρα στη συνεργασία με το Τελ Αβίβ για την εξουδετέρωση της Χαμάς και την εξασφάλιση της απελευθέρωσης των ομήρων, ενώ θα υποστεί πιέσεις να επικρίνει περιστασιακά ορισμένες ισραηλινές ενέργειες – η εκστρατεία του εβραϊκού κράτους άλλωστε καταγγέλλεται παγκοσμίως για την αδιάκριτη στόχευση πολιτικών εγκαταστάσεων και χωριών.
Ο επικεφαλής του ΟΗΕ Αντόνιο Γκουτέρες εξέφρασε πρόσφατα τον αποτροπιασμό του για την ανθρωπιστική καταστροφή στη Γάζα και οργανώσεις όπως η Διεθνής Αμνηστία χαρακτήρισαν τις ενέργειες του Ισραήλ ως εγκλήματα πολέμου. Το Τελ Αβίβ αντιμετωπίζει ήδη αυξημένη εχθρότητα στην Αρμενία λόγω του ρόλου του στην υποστηριζόμενη από την Τουρκία εθνοκάθαρση των Αρμενίων στο Αρτσάχ (Ναγκόρνο-Καραμπάχ) από το Αζερμπαϊτζάν, ενώ τώρα κατηγορείται και το ίδιο για τη διεξαγωγή γενοκτονίας από έναν ειδικό εισηγητή του ΟΗΕ για την κατάσταση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στα Παλαιστινιακά Εδάφη, μεταξύ άλλων. Η Χιλή, και η Κολομβία έχουν ανακαλέσει πρεσβευτές στο Ισραήλ, με τη Βολιβία να διακόπτει εντελώς τους δεσμούς, και μαζικές διαδηλώσεις κατά του Τελ Αβίβ λαμβάνουν χώρα σε πολλές πρωτεύουσες παγκοσμίως.
Πέρυσι, έγραψα για την πιθανότητα ενός πολέμου Ιράν-Ισραήλ, ένα σενάριο που τώρα φαίνεται πολύ πιο κοντά, φέρνοντας μαζί του το φάσμα ενός ευρύτερου πολέμου στη Μέση Ανατολή. Έχουν διατυπωθεί εικασίες ότι το Ιράν θα μπορούσε να έχει βοηθήσει τη Χαμάς στο σχεδιασμό της επίθεσής της εναντίον του εβραϊκού κράτους στις 7 Οκτωβρίου (το γεγονός που προκάλεσε την εκστρατεία αντιποίνων του Τελ Αβίβ), παρόλο που τόσο Αμερικανοί όσο και Ισραηλινοί αξιωματούχοι έχουν δηλώσει ότι μέχρι στιγμής δεν υπάρχουν καμία απολύτως απόδειξη για κάτι τέτοιο. Σε κάθε περίπτωση, γίνεται πολύς λόγος για μια κλιμάκωση της συνεχιζόμενης κρίσης στην Παλαιστίνη που θα επεκταθεί στην ευρύτερη περιοχή της Μέσης Ανατολής. Ανεξάρτητα από αυτό, το Πεντάγωνο επιβεβαίωσε τη Δευτέρα ότι η Ουάσινγκτον έπληξε δύο εγκαταστάσεις στη Συρία που υποτίθεται ότι συνδέονται με το Σώμα των Φρουρών της Επανάστασης του Ιράν. Στις 31 Οκτωβρίου, αξιωματούχοι της αμερικανικής άμυνας δήλωσαν ότι οι αμερικανικές στρατιωτικές βάσεις τόσο στο Ιράκ όσο και στη Συρία έχουν δεχθεί όχι λιγότερες από 23 επιθέσεις τις τελευταίες δύο εβδομάδες από ομάδες που υποστηρίζονται από το Ιράν.
Ο Matthew Kroenig, αντιπρόεδρος του Scowcroft Center for Strategy and Security του Atlantic Council, έχει δηλώσει ότι η Ουάσιγκτον χρειάζεται “ένα σχέδιο σχεδιασμού δύο μεγάλων θεάτρων”, που ενδεχομένως να καλύπτει και το Ιράν. Ο ίδιος και οι συνάδελφοί του στη διακομματική Επιτροπή για τη στρατηγική στάση των Ηνωμένων Πολιτειών συνέστησαν ακριβώς αυτό στο Κογκρέσο νωρίτερα αυτό το μήνα. Ο Kroenig λέει ότι οι ΗΠΑ πρέπει να “αποτρέψουν και, αν χρειαστεί, να νικήσουν μεγάλες συγκρούσεις στις τρεις πιο σημαντικές γεωστρατηγικές περιοχές του Ινδο-Ειρηνικού, της Ευρώπης και της Μέσης Ανατολής”. Το ερώτημα είναι: πόσους πολέμους μπορούν να πολεμήσουν οι ΗΠΑ; Ο Andrew A. Michta, διευθυντής του Scowcroft Strategy Initiative (στο Ατλαντικό Συμβούλιο των ΗΠΑ) γράφει ότι η Ουάσινγκτον, με το μοντέλο των “all-volunteer” δυνάμεων της, απλά δεν είναι έτοιμη για έναν πόλεμο εναντίον μεγάλων δυνάμεων, με απαραίτητη τη “μόνιμη τοποθέτηση” τόσο στην Ασία όσο και στην Ευρώπη.
Οι εν πολλοίς υπερφορτωμένες Ηνωμένες Πολιτείες είχαν μετατοπίσει το στρατηγικό τους ενδιαφέρον από τη Μέση Ανατολή προς την Ανατολική Ευρώπη (συν την Κεντρική Ασία) και τον Ινδο-Ειρηνικό, ακόμη και ενώ η ναυτική τους υπεροχή φαίνεται να φτάνει στο τέλος της. Ωστόσο, όπως έγραψα, τον Ιούνιο, οι ΗΠΑ δεν μπορούν απλά να “εγκαταλείψουν” τη Μέση Ανατολή, καθώς είναι ένα κέντρο πετροδολλαρίων και πετρελαίου, για να μην αναφέρουμε την πολιτιστική της σημασία. Αυτό είναι το δίλημμα που αντιμετωπίζει τώρα μια διαρκώς υπερεκτεταμένη υπερδύναμη. Κάποιοι αναλυτές, όπως ο Kroenig και ο Michta, φαίνεται να τα θέλουν όλα, με τους Αμερικανούς πολιτικούς να μιλούν για την ανάπτυξη ειδικών δυνάμεων και στο γειτονικό Μεξικό για μια εθνική συμφορά στα ναρκωτικά, ενώ η υπερδύναμη, με έλλειψη νεοσύλλεκτων, αντιμετωπίζει στρατιωτική κρίση.
Η πρόθυμη υποστήριξη της Ουάσινγκτον προς τη σημερινή κυβέρνηση του Τελ Αβίβ (που αντιμετωπίζει έντονες επικρίσεις παγκοσμίως), αφενός, αναδεικνύει την υποκρισία σχετικά με την πιο έντονη καταδίκη των ΗΠΑ συν μια άνευ προηγουμένου εκστρατεία επιβολής κυρώσεων της ρωσικής στρατιωτικής εκστρατείας στην Ουκρανία, η οποία ξεκίνησε στις 24 Φεβρουαρίου 2022. Ανεξάρτητα από την όποια κριτική μπορεί να ασκήσει κανείς στη Μόσχα σε αυτή την περίπτωση, ούτε καν οι πιο ηχηροί επικριτές της δεν πλησίασαν ποτέ να την περιγράψουν ως γενοκτονία των Ουκρανών- μάλιστα, στις 22 Φεβρουαρίου, δύο ημέρες πριν ξεσπάσει η σημερινή αντιπαράθεση, ένα δημοσίευμα της El Pais περιέγραφε λεπτομερώς την ανθρωπιστική καταστροφή στο Ντονμπάς, την οποία προκάλεσε το Κίεβο και όχι η Μόσχα.
Στις 24 Φεβρουαρίου, το CNN ανέφερε ότι οι ουκρανικές δυνάμεις είχαν “καταστρέψει” ένα μεγάλο μέρος της περιοχής, με σχολεία και ορφανοτροφεία να εκκενώνονται υπό ουκρανικούς βομβαρδισμούς, με αποτέλεσμα πολλοί κάτοικοι του Ντονμπάς να αναζητήσουν καταφύγιο στην περιφέρεια Ροστόφ (Ρωσική Ομοσπονδία). Η ουκρανική στρατιωτική εκστρατεία κατά της περιοχής του Ντονμπάς ξεκίνησε τον Απρίλιο του 2014, εν μέσω σοβινιστικών πολιτικών κατά των ρωσόφωνων πληθυσμών. Αυτό (καθώς και τα χρόνια της επέκτασης του ΝΑΤΟ υπό την ηγεσία των ΗΠΑ και η άνοδος της ακροδεξιάς στην Ουκρανία) παρείχαν το πλαίσιο για τη σημερινή σύγκρουση.
Όπως και να έχει, οι αμερικανικές ελπίδες για μια νίκη στον πόλεμο φθοράς μέσω αντιπροσώπων στην Ουκρανία είναι τώρα χαμηλές και το Ισραήλ βρίσκεται τώρα στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος. Το εβραϊκό κράτος απομονώνεται όλο και περισσότερο διεθνώς, όμως, και το κόστος της αμερικανικής πλήρους υποστήριξής του θα συνεχίσει να αυξάνεται.
Η Μετάφραση του άρθρου έγινε από την ομάδα διαχείρισης του sahiel.gr
Πηγή: InfoBrics
