Η εξερεύνηση της Σελήνης επανήλθε στο επίκεντρο της παγκόσμιας διαστημικής στρατηγικής τις τελευταίες δεκαετίες, ως ένα βήμα-ορόσημο στην προοπτική επανδρωμένων αποστολών στον Άρη. Μετά την περίοδο κυριαρχίας της NASA από τη δεκαετία του 1960 έως και τα τέλη του Ψυχρού Πολέμου, νέοι παίκτες έχουν πλέον εισέλθει δυναμικά στον διαστημικό στίβο, με την Κίνα να ηγείται μιας νέας γενιάς εθνικών διαστημικών προγραμμάτων που διεκδικούν ανεξαρτησία και γεωπολιτικό αντίκτυπο.
Η Ρωσία, παρότι αντιμετωπίζει σοβαρά οικονομικά και τεχνολογικά προβλήματα, διατηρεί ακόμη κρίσιμη τεχνογνωσία από τη σοβιετική εποχή, ειδικά στους τομείς των πυραυλικών συστημάτων και της πυρηνικής ενέργειας. Ο συνδυασμός της με την τεράστια επενδυτική ικανότητα και τις φιλόδοξες προοπτικές της Κίνας διαμορφώνει ένα νέο διαστημικό μπλοκ που επιχειρεί να αποσπάσει τον ηγετικό ρόλο των ΗΠΑ στο διάστημα.
Η συνεργασία Μόσχας και Πεκίνου για τη δημιουργία Διεθνούς Σεληνιακού Ερευνητικού Σταθμού (ILRS) αποτελεί το πιο χαρακτηριστικό δείγμα αυτής της νέας πραγματικότητας. Στο κέντρο αυτής της πρωτοβουλίας βρίσκεται η απόφαση να κατασκευαστεί και να τεθεί σε λειτουργία πυρηνικός σταθμός παραγωγής ενέργειας στη Σελήνη.
Το σχέδιο Ρωσίας – Κίνας: Πυρηνική ενέργεια στο φεγγάρι
Στις 8 Μαΐου 2025, η ρωσική Roscosmos ανακοίνωσε τη συμφωνία με την κινεζική CNSA για την από κοινού δημιουργία ενός πυρηνικού σταθμού ηλεκτροπαραγωγής στον νότιο πόλο της Σελήνης. Ο σταθμός αυτός θα τροφοδοτεί με ενέργεια τον ILRS – τον Διεθνή Σεληνιακό Ερευνητικό Σταθμό, ο οποίος σχεδιάζεται ως πλήρως αυτόνομο και μόνιμα επανδρωμένο μετά το 2036.
Σύμφωνα με τον επικεφαλής της Roscosmos, Γιούρι Μπορίσοφ, η τεχνολογία για την εγκατάσταση ενός μικρού πυρηνικού αντιδραστήρα σε εξωγήινο περιβάλλον είναι «σχεδόν έτοιμη», με τις πρώτες αποστολές δοκιμών να προβλέπονται ήδη από το 2028 με την κινεζική αποστολή Chang’e-8.
Αξίζει να σημειωθεί ότι η Κίνα έχει αποκαλύψει σχέδια για την παράλληλη κατασκευή ενός σεληνιακού δορυφορικού σταθμού σε τροχιά γύρω από τη Σελήνη, ο οποίος θα λειτουργεί ως κόμβος επικοινωνίας και ελέγχου. Το έργο προβλέπει την ανάπτυξη τεχνολογιών όπως:
σεληνιακά δίκτυα 5G και γεωεντοπισμού (LunaNet),
σεληνιακά οχήματα μεταφοράς ανθρώπων και φορτίου (hopper, pressurized/unpressurized rovers),
και σταθμούς ζωτικής υποστήριξης που θα επιτρέψουν μακροχρόνια παραμονή αστροναυτών.
Το σχέδιο Κίνας–Ρωσίας είναι σαφώς στρατηγικό. Δεν αφορά απλώς την επιστημονική έρευνα, αλλά την εγκαθίδρυση κυριαρχίας σε έναν νέο χώρο γεωπολιτικού ανταγωνισμού: το Διάστημα. Ο νότιος πόλος της Σελήνης δεν επιλέγεται τυχαία: εκεί βρίσκονται οι μεγαλύτερες ποσότητες σεληνιακού πάγου, δηλαδή του απαραίτητου στοιχείου για επιβίωση, καύσιμο και βιωσιμότητα βάσεων. Ο έλεγχος αυτού του σημείου σημαίνει και έλεγχο πρόσβασης στον διαστημικό ανεφοδιασμό του μέλλοντος.
Η εγκατάσταση ενός πυρηνικού αντιδραστήρα στο φεγγάρι αποτελεί τεχνολογική και ψυχολογική υπέρβαση. Η Ρωσία προσφέρει την απαραίτητη εμπειρία στους τακτικούς πυρηνικούς αντιδραστήρες μικρού μεγέθους, όπως εκείνους που χρησιμοποιούνται σε υποβρύχια και παλαιότερα σε σοβιετικά δορυφορικά προγράμματα. Η Κίνα από την πλευρά της παρέχει τους οικονομικούς και τεχνολογικούς πόρους, αλλά και τη γεωπολιτική επιμονή.
Το έργο έχει ήδη προσελκύσει το ενδιαφέρον 17 χωρών, μεταξύ αυτών η Βενεζουέλα, το Πακιστάν, η Νότια Αφρική και η Αίγυπτος – χώρες που, για διαφορετικούς λόγους, αντιπροσωπεύουν το λεγόμενο “παγκόσμιο Νότο”, τον εναλλακτικό γεωπολιτικό χώρο που δεν ευθυγραμμίζεται με τη Δύση.
Η παγκόσμια αντίδραση – Οι ΗΠΑ εκτός παιχνιδιού;
Η ανακοίνωση της ρωσο-κινεζικής συμφωνίας έρχεται λίγες ημέρες μετά την αποκάλυψη ότι οι ΗΠΑ εγκαταλείπουν προσωρινά το σχέδιο δημιουργίας μόνιμου σεληνιακού σταθμού, λόγω των περικοπών στον προϋπολογισμό της NASA για το 2026. Το πρόγραμμα Artemis III, που υποτίθεται θα έστελνε αστροναύτες ξανά στη Σελήνη έως το 2027, καθυστερεί και επανασχεδιάζεται.
Η Κίνα – και η Ρωσία υπό τη σκιά της – δεν κατακτούν απλώς τη Σελήνη, αλλά τον διεθνή συμβολισμό της. Ενώ η Δύση παλεύει με εσωτερικές διαφωνίες, μεταναστευτικές πιέσεις και οικονομικά αδιέξοδα, το ανατολικό μπλοκ χτίζει υποδομές στο Διάστημα με σαφή ορίζοντα: τον Άρη.
Ο Wu Yanhua, επικεφαλής της βαθιάς διαστημικής εξερεύνησης της Κίνας, ανέφερε πως ο ILRS θα είναι το “σκαλοπάτι” για επανδρωμένες αποστολές στον Άρη έως το 2050. Μια δήλωση-πρόκληση για την ηγεμονία των ΗΠΑ στη διαστημική εποποιία.
Η εξέλιξη αυτή προκαλεί ερωτήματα για την ετοιμότητα και τη στρατηγική του Δυτικού κόσμου. Η Ευρώπη δείχνει απούσα από τέτοια μεγαλεπήβολα σχέδια, περιοριζόμενη σε συνεργασίες δευτέρου επιπέδου με τη NASA. Η Ελλάδα, παρότι διαθέτει συνεργασία με τον Ευρωπαϊκό Οργανισμό Διαστήματος (ESA), δεν έχει ακόμη διαμορφώσει εθνική στρατηγική για το Διάστημα, σε αντίθεση με χώρες όπως τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα.
Σε μια εποχή που το Διάστημα μετατρέπεται σε νέο γεωπολιτικό θέατρο, η εθνική κυριαρχία δεν περιορίζεται πλέον στα εδάφη, τις θάλασσες και τον κυβερνοχώρο. Οι χώρες που δεν διατηρούν παρουσία στο διάστημα, κινδυνεύουν να εξαρτώνται από άλλες για κρίσιμες τεχνολογίες και δεδομένα.
Η πυρηνική βάση που σχεδιάζουν Κίνα και Ρωσία στη Σελήνη δεν είναι απλώς ένα τεχνολογικό project – είναι πράξη κυριαρχίας. Η επιλογή της πυρηνικής ενέργειας στο φεγγάρι δείχνει την πρόθεση των δύο χωρών να επιβάλουν μια νέα τάξη πραγμάτων εκτός Γης. Η απουσία των ΗΠΑ από αυτό το μέτωπο, τουλάχιστον προς το παρόν, επιτρέπει στον σινορωσικό άξονα να εμφανιστεί ως ο νέος “διαστημικός δάσκαλος” για δεκάδες χώρες που θέλουν να μπουν στο παιχνίδι.
Η Δύση, αν δεν ανασυνταχθεί, κινδυνεύει να χάσει την πρωτοκαθεδρία όχι μόνο στη Γη αλλά και στο Διάστημα.
