Σαουδική Αραβία – Υεμένη: Το Ριάντ προετοιμάζει μεγάλη στρατιωτική επιχείρηση – Στο επίκεντρο Ερυθρά Θάλασσα και Bab al-Mandab

Η Μέση Ανατολή βρίσκεται αντιμέτωπη με ένα ακόμη εξαιρετικά επικίνδυνο μέτωπο. Η Σαουδική Αραβία φέρεται να προετοιμάζεται για μεγάλης κλίμακας στρατιωτική επιχείρηση εναντίον των δυνάμεων των Χούθι – Ansarallah στην Υεμένη, με πιθανό συνδυασμό χερσαίων και θαλάσσιων επιχειρήσεων.

Γράφει ο Αναστάσιος Βλαχάκης

Οι πληροφορίες αποκτούν ιδιαίτερη βαρύτητα επειδή εμφανίζονται την ίδια στιγμή που το Ριάντ επιχειρεί να συγκροτήσει έναν νέο πολυεθνικό συνασπισμό θαλάσσιας άμυνας για την προστασία της ναυσιπλοΐας στην Ερυθρά Θάλασσα, στο Bab al-Mandab και στον Κόλπο του Άντεν.

Το διακύβευμα, όμως, είναι πολύ μεγαλύτερο από μια ακόμη σύγκρουση μεταξύ Σαουδικής Αραβίας και Υεμένης.

Πίσω από τις στρατιωτικές κινήσεις βρίσκεται η ασφάλεια των ενεργειακών εξαγωγών, ο έλεγχος μιας από τις σημαντικότερες θαλάσσιες αρτηρίες του κόσμου και η πιθανότητα η Υεμένη να μετατραπεί εκ νέου σε μεγάλο πολεμικό μέτωπο μιας ήδη αποσταθεροποιημένης Μέσης Ανατολής.

Πληροφορίες για μεγάλη σαουδαραβική επίθεση

Στις 30 Ιουλίου, ο Guardian ανέφερε ότι η Σαουδική Αραβία προετοιμάζεται για σημαντική στρατιωτική επιχείρηση εναντίον των Χούθι, η οποία ενδέχεται να περιλαμβάνει τόσο θαλάσσια όσο και χερσαία δράση.

Σύμφωνα με το δημοσίευμα, ο βασικός στρατηγικός στόχος θα είναι η αποκατάσταση της ασφάλειας των σαουδαραβικών πετρελαϊκών εξαγωγών μέσω της νότιας Ερυθράς Θάλασσας, μετά την ανακοίνωση των Χούθι ότι επιβάλλουν αποκλεισμό σε σαουδαραβικά πλοία.

Ιδιαίτερη σημασία αποδίδεται στις στρατιωτικές μετακινήσεις στο εσωτερικό της Υεμένης. Υεμενίτικες πηγές που επικαλείται η βρετανική εφημερίδα ανέφεραν ότι σαουδαραβικές δυνάμεις έχουν παρατηρηθεί να αποσύρονται από περιοχές της ανατολικής Υεμένης, κάτι που ερμηνεύεται ως πιθανή αναδιάταξη ενόψει χερσαίας επιχείρησης.

Στο στόχαστρο η Al-Bayda

Ένα από τα σενάρια που εξετάζονται αφορά συγκέντρωση δυνάμεων για πιθανή επίθεση στην Al-Bayda. Πρόκειται για στρατηγικής σημασίας κυβερνείο στην κεντρική Υεμένη, το οποίο πέρασε σε μεγάλο βαθμό υπό τον έλεγχο των Χούθι κατά τις επιχειρήσεις της περιόδου 2020-2021.

Η γεωγραφική του θέση έχει ιδιαίτερη σημασία.

Μια επιχείρηση εκεί δεν θα αποτελούσε απλώς προσπάθεια κατάληψης εδάφους. Θα μπορούσε να αποσκοπεί στην άσκηση πίεσης στο εσωτερικό της ελεγχόμενης από την Ansarallah επικράτειας και στην αλλαγή των επιχειρησιακών συσχετισμών.

Πρέπει, ωστόσο, να υπογραμμιστεί ότι μέχρι στιγμής οι πληροφορίες περί επικείμενης χερσαίας εισβολής προέρχονται από πηγές και εκτιμήσεις που επικαλούνται διεθνή μέσα. Δεν υπάρχει επίσημη σαουδαραβική ανακοίνωση που να επιβεβαιώνει ότι έχει ληφθεί τελική απόφαση για χερσαία επίθεση.

Το Ριάντ δημιουργεί πολυεθνικό ναυτικό συνασπισμό

Εκεί όπου δεν υπάρχει αμφιβολία είναι στις κινήσεις της Σαουδικής Αραβίας στη θάλασσα. Το σαουδαραβικό υπουργείο Άμυνας πραγματοποίησε διεθνή συνάντηση για την πρωτοβουλία δημιουργίας πολυεθνικού συνασπισμού θαλάσσιας άμυνας.

Σύμφωνα με την επίσημη ανακοίνωση, στη συνάντηση συμμετείχαν αρχηγοί επιτελείων ή εκπρόσωποί τους από 43 χώρες, καθώς και αντιπροσωπεία της Ευρωπαϊκής Ένωσης, από συνολικά 51 προσκεκλημένες χώρες και οργανισμούς.

Δεκατέσσερις χώρες εξέφρασαν υποστήριξη στην πρωτοβουλία, μεταξύ των οποίων βρίσκονται σημαντικοί περιφερειακοί παίκτες όπως η Τουρκία, το Πακιστάν και η Αίγυπτος. Η συμμετοχή στον συνασπισμό πρόκειται να παραμείνει ανοικτή και σε άλλες χώρες. Αυτό έχει ιδιαίτερη σημασία. Το Ριάντ δεν φαίνεται να αντιμετωπίζει πλέον το ζήτημα των Χούθι αποκλειστικά ως εσωτερικό πρόβλημα της Υεμένης. Επιχειρεί να το μετατρέψει σε διεθνές ζήτημα ασφάλειας της ναυσιπλοΐας. Και αυτή η αλλαγή πλαισίου μπορεί να αποδειχθεί καθοριστική.

Γιατί το Bab al-Mandab είναι το πραγματικό έπαθλο

Το Bab al-Mandab αποτελεί μία από τις σημαντικότερες θαλάσσιες στενωπούς του πλανήτη. Συνδέει την Ερυθρά Θάλασσα με τον Κόλπο του Άντεν και, μέσω της Διώρυγας του Σουέζ, την Ασία με τη Μεσόγειο και την Ευρώπη.

Επομένως, όποιος διαθέτει την επιχειρησιακή δυνατότητα να απειλήσει τη ναυσιπλοΐα στην περιοχή αποκτά μοχλό πίεσης δυσανάλογα μεγαλύτερο από το οικονομικό ή στρατιωτικό του μέγεθος.

Αυτό ακριβώς έχουν επιτύχει οι Χούθι. Δεν χρειάζεται να «καταλάβουν» στρατιωτικά το στενό. Αρκεί η αξιόπιστη απειλή πυραυλικών επιθέσεων, drones ή επιθέσεων εναντίον εμπορικών πλοίων ώστε να αυξηθούν τα ασφάλιστρα πολέμου, να αλλάξουν οι διαδρομές των πλοίων και να επιβαρυνθεί το κόστος των μεταφορών.

Το Reuters επισήμανε ότι ένας αποτελεσματικός αποκλεισμός του Bab al-Mandab θα μπορούσε να επηρεάσει μία από τις σημαντικότερες διαδρομές μεταφοράς πετρελαίου στον κόσμο και να προκαλέσει νέες πιέσεις στις διεθνείς τιμές ενέργειας.

Οι Χούθι κήρυξαν ναυτικό αποκλεισμό κατά της Σαουδικής Αραβίας

Η σημερινή κρίση πέρασε σε διαφορετικό επίπεδο στις 20 Ιουλίου. Οι Χούθι ανακοίνωσαν ότι επιβάλλουν θαλάσσιο αποκλεισμό στη Σαουδική Αραβία, παρουσιάζοντας την απόφαση ως αντίποινα για αυτό που χαρακτηρίζουν σαουδαραβικό αποκλεισμό της Υεμένης.

Το Reuters επιβεβαίωσε την ανακοίνωση, επισημαίνοντας παράλληλα ότι η κίνηση απειλεί να επεκτείνει την περιφερειακή κρίση και στις παγκόσμιες ενεργειακές ροές.

Εδώ χρειάζεται μία κρίσιμη διευκρίνιση: Η ανακοίνωση έγινε από τις ένοπλες δυνάμεις των Χούθι/Ansarallah και όχι από την Πολεμική Αεροπορία των ΗΠΑ, όπως εμφανίζεται σε ορισμένες μεταφράσεις και αναπαραγωγές της σχετικής είδησης. Αυτή η διαφορά είναι ουσιώδης για την ορθή κατανόηση της σύγκρουσης.

Χτυπήματα στις πετρελαϊκές εγκαταστάσεις της Aramco

Η απειλή δεν έμεινε μόνο σε επίπεδο δηλώσεων. Στις 25 Ιουλίου οι Χούθι ανακοίνωσαν ότι πραγματοποίησαν επιχειρήσεις εναντίον εγκαταστάσεων της Saudi Aramco στις περιοχές Jizan και Yanbu. Το Reuters μετέδωσε ότι βίντεο που επαληθεύτηκε από το πρακτορείο έδειχνε μεγάλη στήλη καπνού προς την κατεύθυνση της εγκατάστασης της Aramco στο Jizan.

Δορυφορικές εικόνες που δημοσιοποιήθηκαν μέσω Reuters έδειξαν επίσης καπνό στην επαρχία Jazan μετά τις επιθέσεις. Στο Yanbu, σύμφωνα με πηγές ασφαλείας που επικαλείται το Reuters, δύο βαλλιστικοί πύραυλοι με κατεύθυνση πετρελαϊκές εγκαταστάσεις αναχαιτίστηκαν από σύστημα Patriot.

Το συγκεκριμένο στοιχείο αποκτά ξεχωριστή ελληνική διάσταση: σύμφωνα με το Reuters, η συστοιχία Patriot λειτουργούσε από ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις, στο πλαίσιο της ελληνικής στρατιωτικής αποστολής στη Σαουδική Αραβία.

Η εξέλιξη αυτή καθιστά την κρίση ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα και για την Αθήνα, καθώς μια περαιτέρω κλιμάκωση μπορεί να αυξήσει την επιχειρησιακή σημασία της ελληνικής παρουσίας στη Σαουδική Αραβία.

Το Yanbu αποκτά τεράστια στρατηγική σημασία

Το Yanbu δεν είναι ένα ακόμη σαουδαραβικό λιμάνι. Αποτελεί κρίσιμο ενεργειακό κόμβο της Ερυθράς Θάλασσας και προσφέρει στη Σαουδική Αραβία τη δυνατότητα να μεταφέρει πετρέλαιο από τις ανατολικές περιοχές παραγωγής προς τα δυτικά, παρακάμπτοντας τα Στενά του Ορμούζ.

Σε μια περίοδο κατά την οποία ολόκληρη η αρχιτεκτονική ενεργειακής ασφάλειας του Κόλπου βρίσκεται υπό πίεση, η δυνατότητα εξαγωγής μέσω Yanbu αποκτά τεράστια στρατηγική αξία. Γι’ αυτό και η απειλή εναντίον της ναυσιπλοΐας στην Ερυθρά Θάλασσα δεν είναι για το Ριάντ ένα περιφερειακό πρόβλημα χαμηλής έντασης. Ακουμπά στον πυρήνα της οικονομικής και εθνικής του ασφάλειας.

Ο εφιάλτης του 2015 επιστρέφει

Υπάρχει, ωστόσο, ένα μεγάλο ιστορικό βάρος που δεν μπορεί να αγνοήσει η σαουδαραβική ηγεσία. Τον Μάρτιο του 2015, η Σαουδική Αραβία τέθηκε επικεφαλής στρατιωτικού συνασπισμού που επενέβη στην Υεμένη εναντίον των Χούθι, υποστηρίζοντας τη διεθνώς αναγνωρισμένη κυβέρνηση.

Η αρχική προσδοκία ήταν ότι η σαουδαραβική αεροπορική και τεχνολογική υπεροχή θα επέτρεπε σχετικά γρήγορη ανατροπή των στρατιωτικών δεδομένων. Αυτό δεν συνέβη. Η σύγκρουση εξελίχθηκε σε έναν πολυετή πόλεμο φθοράς. Ήδη από τους πρώτους μήνες του 2015, τα Ηνωμένα Έθνη προειδοποιούσαν για μια ταχέως εξελισσόμενη ανθρωπιστική καταστροφή, με εκατομμύρια ανθρώπους να χρειάζονται βοήθεια και τεράστια προβλήματα πρόσβασης σε τρόφιμα και υγειονομική περίθαλψη.

Το σημαντικότερο στρατιωτικό αποτέλεσμα, όμως, ήταν διαφορετικό: Η Ansarallah δεν ηττήθηκε. Αντιθέτως, επέζησε, απέκτησε πολεμική εμπειρία και ανέπτυξε ένα οπλοστάσιο πυραύλων και μη επανδρωμένων συστημάτων που σήμερα της επιτρέπει να ασκεί πίεση πολύ πέρα από τα σύνορα της Υεμένης.

Η ειρηνευτική ευκαιρία του 2023 που δεν ολοκληρώθηκε

Μετά από χρόνια πολέμου, το 2023 δημιουργήθηκαν σοβαρές προσδοκίες ότι Ριάντ και Σαναά θα μπορούσαν να οδηγηθούν σε μια συμφωνία που θα έκλεινε τουλάχιστον το σαουδαραβικό σκέλος του πολέμου.

Οι διαπραγματεύσεις περιόρισαν σημαντικά τις απευθείας συγκρούσεις, χωρίς όμως να καταλήξουν σε οριστική πολιτική διευθέτηση. Αυτό το κενό επιστρέφει τώρα. Και επιστρέφει σε πολύ δυσμενέστερο περιφερειακό περιβάλλον. Η Ansarallah του 2026 δεν είναι η δύναμη που αντιμετώπισε το Ριάντ το 2015. Διαθέτει περισσότερη εμπειρία, εξελιγμένα μη επανδρωμένα συστήματα, βαλλιστικούς πυραύλους και δυνατότητα άσκησης πίεσης σε κρίσιμες θαλάσσιες οδούς.

Μετά την 7η Οκτωβρίου άλλαξε ο ρόλος των Χούθι

Η επίθεση της Hamas στο Ισραήλ στις 7 Οκτωβρίου 2023 και ο πόλεμος που ακολούθησε στη Γάζα μετέβαλαν δραματικά τον περιφερειακό ρόλο της Ansarallah. Οι Χούθι άρχισαν επιθέσεις εναντίον πλοίων στην Ερυθρά Θάλασσα, δηλώνοντας ότι οι επιχειρήσεις τους συνδέονται με τον πόλεμο στη Γάζα και την πίεση προς το Ισραήλ.

Η εξέλιξη ανάγκασε τις ΗΠΑ και την Ευρωπαϊκή Ένωση να αναπτύξουν σημαντικές ναυτικές δυνάμεις στην περιοχή. Η ευρωπαϊκή επιχείρηση EUNAVFOR ASPIDES, η επιχειρησιακή διοίκηση της οποίας βρίσκεται στη Λάρισα, παρατάθηκε μέχρι τις 28 Φεβρουαρίου 2027. Η ΕΕ χαρακτηρίζει ρητά την αποστολή αμυντική και με στόχο την προστασία της ελευθερίας της ναυσιπλοΐας.

Αυτό αποτελεί ακόμη μία άμεση ελληνική σύνδεση με το μέτωπο της Ερυθράς Θάλασσας.

Γιατί μια νέα χερσαία επιχείρηση θα είναι εξαιρετικά επικίνδυνη

Η μεγάλη στρατηγική ερώτηση είναι εάν η Σαουδική Αραβία είναι πραγματικά διατεθειμένη να επιστρέψει σε μεγάλης κλίμακας χερσαίο πόλεμο. Η αεροπορική και ναυτική υπεροχή δεν συνεπάγεται αυτομάτως έλεγχο του εδάφους.

Η Υεμένη διαθέτει εξαιρετικά δύσκολο ανάγλυφο, ορεινές περιοχές και ένα περιβάλλον στο οποίο η Ansarallah πολεμά επί δεκαετίες. Μια επιχείρηση στην Al-Bayda θα μπορούσε συνεπώς να εξελιχθεί σε πόλεμο φθοράς. Και αυτή τη φορά το Ριάντ αντιμετωπίζει έναν ακόμη μεγαλύτερο κίνδυνο: αντίποινα εναντίον της ενεργειακής του υποδομής.

Διυλιστήρια, αποθηκευτικοί χώροι, λιμάνια, αγωγοί και εγκαταστάσεις της Aramco αποτελούν στόχους τεράστιας οικονομικής σημασίας. Αυτό δημιουργεί μια ιδιόμορφη στρατηγική ισορροπία. Η Σαουδική Αραβία διαθέτει συντριπτικά μεγαλύτερη συμβατική στρατιωτική ισχύ. Οι Χούθι, όμως, δεν χρειάζεται να καταστρέψουν τον σαουδαραβικό στρατό.

Χρειάζεται να διατηρούν αρκετή δυνατότητα πλήγματος ώστε να καταστήσουν το οικονομικό κόστος μιας παρατεταμένης σύγκρουσης δυσβάστακτο.

Ο πολυεθνικός συνασπισμός δείχνει και το πρόβλημα του Ριάντ

Η προσπάθεια δημιουργίας διεθνούς ναυτικού συνασπισμού μπορεί να ερμηνευθεί ως επίδειξη διπλωματικής ισχύος της Σαουδικής Αραβίας. Υπάρχει όμως και μια δεύτερη ανάγνωση. Το Ριάντ γνωρίζει ότι η προστασία εκατοντάδων χιλιομέτρων θαλάσσιων οδών απέναντι σε πυραύλους, drones και ασύμμετρες επιθέσεις απαιτεί τεράστιους πόρους.

Γι’ αυτό ζητά διεθνή συμμετοχή. Το Reuters ανέφερε στις 29 Ιουλίου ότι η Σαουδική Αραβία επιδιώκει διεθνή συνασπισμό για την προστασία της ναυσιπλοΐας, ενώ οι συζητήσεις για τη σύνθεση και τη μορφή του βρίσκονταν ακόμη σε εξέλιξη. Το γεγονός ότι το Ριάντ επιδιώκει συμμετοχή των Ηνωμένων Πολιτειών και μεγάλων ευρωπαϊκών δυνάμεων δείχνει το πραγματικό μέγεθος του προβλήματος.

Το στρατηγικό δίλημμα του Mohammed bin Salman

Για τον Mohammed bin Salman η κατάσταση είναι ιδιαίτερα δύσκολη. Από τη μία πλευρά, η Σαουδική Αραβία δεν μπορεί εύκολα να αποδεχθεί ότι οι ενεργειακές της εξαγωγές βρίσκονται υπό την απειλή μιας ένοπλης δύναμης της Υεμένης. Μια τέτοια εικόνα πλήττει το κύρος μιας περιφερειακής δύναμης που έχει επενδύσει τεράστια ποσά στην άμυνά της.

Από την άλλη, μια επιστροφή σε ολοκληρωτικό πόλεμο θα μπορούσε να απειλήσει ακριβώς αυτό που το Ριάντ προσπαθεί να οικοδομήσει τα τελευταία χρόνια: οικονομική σταθερότητα, διεθνείς επενδύσεις και την εικόνα ενός κράτους που μετατρέπεται σε εμπορικό και οικονομικό κέντρο.

Ένας παρατεταμένος πόλεμος στα νότια σύνορα και συνεχείς πυραυλικές επιθέσεις σε εγκαταστάσεις της Aramco δύσκολα συμβαδίζουν με αυτό το σχέδιο.

Η Ελλάδα δεν βρίσκεται μακριά από αυτή την κρίση

Για την Ελλάδα οι εξελίξεις στην Ερυθρά Θάλασσα δεν αποτελούν μια μακρινή αραβική σύγκρουση. Η χώρα έχει τουλάχιστον τρία άμεσα συμφέροντα.

• Πρώτον, η ελληνόκτητη ναυτιλία αποτελεί έναν από τους μεγαλύτερους εμπορικούς στόλους παγκοσμίως και οποιαδήποτε επιδείνωση της ασφάλειας στο Bab al-Mandab επηρεάζει άμεσα τις θαλάσσιες μεταφορές.
• Δεύτερον, η ευρωπαϊκή επιχείρηση ASPIDES έχει την επιχειρησιακή της έδρα στη Λάρισα.
• Τρίτον, ελληνικό προσωπικό και ελληνικό σύστημα Patriot βρίσκονται στη Σαουδική Αραβία, με το Reuters να αναφέρει ότι ελληνικά επανδρωμένη συστοιχία συμμετείχε στην αναχαίτιση πυραύλων προς την περιοχή του Yanbu.

Η Αθήνα, συνεπώς, πρέπει να παρακολουθεί με ιδιαίτερη προσοχή οποιαδήποτε μετατροπή της κρίσης σε ανοικτό σαουδαραβο-υεμενίτικο πόλεμο.

Τρία σενάρια για τις επόμενες εβδομάδες

Το πρώτο και ηπιότερο σενάριο είναι η χρήση της στρατιωτικής κινητοποίησης ως μέσου πίεσης. Το Ριάντ συγκεντρώνει δυνάμεις, δημιουργεί τον διεθνή ναυτικό συνασπισμό και επιχειρεί να εξαναγκάσει την Ansarallah σε υποχώρηση χωρίς μεγάλη χερσαία εισβολή.

Το δεύτερο είναι μια περιορισμένη στρατιωτική επιχείρηση: Εντατικοποίηση αεροπορικών επιδρομών, επιχειρήσεις εναντίον πυραυλικών εγκαταστάσεων και επιλεκτική χερσαία πίεση μέσω σαουδαραβικών και συμμαχικών δυνάμεων.

Το τρίτο –και πλέον επικίνδυνο – είναι μια ευρεία χερσαία και θαλάσσια εκστρατεία με στόχο την αλλαγή των συσχετισμών στην Υεμένη.

Σε αυτή την περίπτωση, είναι εξαιρετικά πιθανό η Ansarallah να απαντήσει διευρύνοντας τις επιθέσεις σε σαουδαραβικές ενεργειακές εγκαταστάσεις και ναυτιλιακούς στόχους. Τότε η κρίση θα πάψει οριστικά να είναι «πόλεμος της Υεμένης». Θα μετατραπεί σε κρίση ολόκληρης της Ερυθράς Θάλασσας.

Η μεγάλη εικόνα: Ένας πόλεμος για τις αρτηρίες της παγκόσμιας οικονομίας

Η ουσία των τελευταίων εξελίξεων δεν βρίσκεται μόνο στην Al-Bayda ούτε μόνο στις αντιπαραθέσεις Ριάντ και Σαναά. Βρίσκεται στον χάρτη. Bab al-Mandab, Ερυθρά Θάλασσα, Σουέζ και Στενά του Ορμούζ αποτελούν τμήματα της ίδιας τεράστιας ενεργειακής και εμπορικής αλυσίδας που συνδέει τον Περσικό Κόλπο και την Ασία με την Ευρώπη.

Όσο περισσότερα από αυτά τα σημεία μετατρέπονται σε πεδία στρατιωτικής αντιπαράθεσης, τόσο περισσότερο μια περιφερειακή σύγκρουση αποκτά παγκόσμιες οικονομικές συνέπειες. Και εδώ βρίσκεται ίσως το μεγαλύτερο μάθημα της Υεμένης. Μια χώρα που για δεκαετίες αντιμετωπιζόταν ως ένα από τα φτωχότερα και περισσότερο απομονωμένα κράτη του αραβικού κόσμου βρίσκεται σήμερα σε θέση να επηρεάζει αποφάσεις μιας από τις μεγαλύτερες πετρελαιοπαραγωγούς δυνάμεις του πλανήτη και να κινητοποιεί πολυεθνικές ναυτικές δυνάμεις.

Η γεωγραφία αποδεικνύεται, για ακόμη μία φορά, ισχυρότερη από τους απλούς αριθμούς.

Συμπέρασμα…

Η Σαουδική Αραβία βρίσκεται μπροστά σε μία από τις δυσκολότερες στρατηγικές αποφάσεις των τελευταίων ετών. Αν δεν αντιδράσει αποτελεσματικά στον ναυτικό αποκλεισμό που ανακοίνωσαν οι Χούθι, κινδυνεύει να εμφανιστεί ανίκανη να προστατεύσει κρίσιμες ενεργειακές και εμπορικές αρτηρίες.

Αν, όμως, επιλέξει μια νέα μεγάλης κλίμακας εισβολή στην Υεμένη, κινδυνεύει να επιστρέψει σε έναν πόλεμο από τον οποίο προσπάθησε επί χρόνια να απεμπλακεί – αυτή τη φορά απέναντι σε έναν αντίπαλο περισσότερο έμπειρο και με σαφώς μεγαλύτερη δυνατότητα να πλήξει το σαουδαραβικό έδαφος. Η δημιουργία του πολυεθνικού ναυτικού συνασπισμού δείχνει ότι το Ριάντ αντιλαμβάνεται το μέγεθος του κινδύνου.

Το κρίσιμο ερώτημα πλέον είναι εάν αυτή η κινητοποίηση αποτελεί εργαλείο αποτροπής και διαπραγμάτευσης ή την προετοιμασία του πεδίου για έναν νέο μεγάλο πόλεμο. Γιατί εάν σαουδαραβικές χερσαίες δυνάμεις κινηθούν ξανά βαθιά στην Υεμένη και οι Χούθι απαντήσουν χτυπώντας συστηματικά τις ενεργειακές εγκαταστάσεις του βασιλείου, το μέτωπο της Ερυθράς Θάλασσας μπορεί να μετατραπεί σε έναν από τους σημαντικότερους κόμβους της ευρύτερης σύγκρουσης που αναδιαμορφώνει σήμερα τη Μέση Ανατολή.

Και αυτή τη φορά, οι συνέπειες δεν θα περιοριστούν στην Υεμένη.

Πηγές: The Guardian, Reuters, Saudi Press Agency / Υπουργείο Άμυνας Σαουδικής Αραβίας, Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ΟΗΕ.