Τον Σεπτέμβριο του 2023 τα ρωσικά κρατικά μέσα ενημέρωσης ανέφεραν ότι το εργοστάσιο αρμάτων μάχης Omsktransmash επρόκειτο να επανεκκινήσει την παραγωγή του άρματος μάχης T-80, με αναφορές που ανέφεραν ότι οι πολεμικές δυνατότητες της κλάσης είχαν κάνει μεγάλη εντύπωση τόσο στο προσωπικό που τα χειριζόταν όσο και στο Υπουργείο Άμυνας ευρύτερα.
Το Τ-80 ήταν μακράν η πιο δαπανηρή και πιο ικανή κατηγορία αρμάτων μάχης του σοβιετικού στρατού και παρά το γεγονός ότι ήταν πάνω από τρεις φορές ακριβότερο από το Τ-72, προμηθεύτηκε σε πολύ μεγάλους αριθμούς για να αποτελέσει τη ραχοκοκαλιά του στόλου από τις αρχές της δεκαετίας του 1980.
Το πολύ υψηλότερο κόστος παραγωγής και λειτουργίας της κλάσης σε σύγκριση με το Τ-72, ωστόσο, οδήγησε το ρωσικό υπουργείο Άμυνας να προτιμήσει το Τ-72 μετά τη διάλυση της ΕΣΣΔ, καθώς το Τ-72 θεωρήθηκε πιο οικονομικό και είχε καλύτερες προοπτικές εξαγωγής.
Η απόφαση αυτή, που ελήφθη σε περίοδο οικονομικής κρίσης τη δεκαετία του 1990, συνάντησε σημαντική αντίσταση από μεγάλο μέρος της ηγεσίας του στρατού λόγω των σημαντικά ανώτερων δυνατοτήτων που διατηρούσε το Τ-80. Ως αποτέλεσμα, η κατηγορία αρμάτων σταμάτησε να παράγεται γύρω στο 1996, ενώ η τελευταία έκδοση του Τ-72, το πολύ βελτιωμένο Τ-72BU, μετονομάστηκε σε Τ-90.
Στη δεκαετία του 1980 πέντε μεγάλες εγκαταστάσεις παρήγαγαν άρματα μάχης για τον σοβιετικό στρατό, με την Omsktransmash να είναι μία από τις τρεις μεγαλύτερες μαζί με το εργοστάσιο Uralvagonzavod που βρίσκεται στα Ουράλια Όρη και το εργοστάσιο Malyshev που βρίσκεται στη σημερινή Ουκρανία.
Το εργοστάσιο Omsktransmash παρήγαγε άρματα T-54/55 για το μεγαλύτερο μέρος του Ψυχρού Πολέμου μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 1970, μέχρι τότε αποκλειστικά για εξαγωγές, πριν μετατραπεί στην παραγωγή του T-80. Μέχρι το τέλος του Ψυχρού Πολέμου υπήρχαν έτσι δύο εγκαταστάσεις παραγωγής Τ-80 και τρεις παραγωγής Τ-72, με τα τελευταία να κατασκευάζονται επίσης με άδεια στην Πολωνία, την Τσεχοσλοβακία και τη Γιουγκοσλαβία.
Η Omsktransmash είχε ένα φιλόδοξο πρόγραμμα σε εξέλιξη από τα τέλη της δεκαετίας του 1980 για την ανάπτυξη του T-80 σε ένα άρμα νέας γενιάς, το οποίο ήταν εννοιολογικά παρόμοιο με το T-14 που βρισκόταν σήμερα σε χαμηλό επίπεδο παραγωγής στην Uralvagonzavod, με το πλήρωμα να στεγάζεται σε θωρακισμένη κάψουλα και τον πύργο να είναι μη επανδρωμένος.
Με τη μετασοβιετική ρωσική οικονομία να συρρικνώνεται γρήγορα, το άρμα προωθήθηκε σε ξένους πελάτες για χρηματοδότηση με την ονομασία Black Eagle. Ωστόσο, με τη Ρωσία να έχει επιβάλει εμπάργκο σε πολλούς από τους κυριότερους δυνητικούς πελάτες της, όπως το Ιράκ, το Ιράν, η Λιβύη και η Βόρεια Κορέα, η χρηματοδότηση δεν υλοποιήθηκε ποτέ.
Όπως η επόμενη γενιά του Τ-72 ονομάστηκε Τ-90, έτσι και η νέα παραλλαγή του Τ-80 είναι πολύ πιθανό να μετονομαστεί, και σύμφωνα με τις επικρατούσες τάσεις στην ονομασία των αρμάτων μάχης της Ρωσίας.
Η ονομασία “T-100” ή “μπορεί να υποτεθεί και θα είχε νόημα χρονολογικά, και δεδομένης της προφανής προτίμησης για ονόματα που έχουν δραματική βαρύτητα. Σε αντίθεση με το Τ-90, το οποίο διαδέχθηκε άμεσα το Τ-72 στην παραγωγή, και για ένα σύντομο χρονικό διάστημα μάλιστα παρήχθη παράλληλα με αυτό, θα υπάρξει ένα κενό περίπου 30 ετών μεταξύ της παραγωγής των τελευταίων σοβιετικής σχεδίασης Τ-80 και του νέου μοντέλου παραγωγής.
Αυτό σημαίνει ότι η διαφορά στις δυνατότητες αναμένεται να είναι πολύ μεγαλύτερη από εκείνη μεταξύ των τελευταίων μοντέλων T-72B και του βασικού πρώιμου T-90.
Ωστόσο, παραμένει αβέβαιο σε ποιο βαθμό θα εκσυγχρονιστεί η σχεδίαση του T-80 και, ειδικότερα, αν και σε ποιο βαθμό θα ενσωματωθούν στοιχεία από τη σχεδίαση του “Μαύρου Αετού”.
Η πιο ακραία περίπτωση για το νέο πρόγραμμα T-80 θα μπορούσε να δει μια προσπάθεια που χρηματοδοτείται για την ανάπτυξη ενός άρματος νέας γενιάς με βάση το σχέδιο, το οποίο θα μπορούσε να είναι πιο ελπιδοφόρο από το εντελώς καθαρό σχέδιο T-14 που παρήγαγε η Uralvagonzavod.
Οι ακραίες καθυστερήσεις στην ανάπτυξη του T-14 σημαίνουν ότι ένα ανταγωνιστικό άρμα θα μπορούσε να αποτελέσει πολύτιμο αντιστάθμισμα για το πρόγραμμα T-14, ενώ παράλληλα θα ασκούσε αυξημένη πίεση στην Uralvagonzavod να το ολοκληρώσει.
Ωστόσο, με την Uralvagonzavod να κατέχει πλέον την Omsktransmash, και συνεπώς να έχει το απόλυτο μονοπώλιο στη ρωσική παραγωγή αρμάτων, οι επιλογές για αύξηση της αποτελεσματικότητας μέσω του ανταγωνισμού παραμένουν περιορισμένες.
Είναι πολύ πιθανό ότι το νέο T-80, πιθανότατα με νέα ονομασία, θα παράγει το πιο ικανό άρμα της Ρωσίας, εκτός ενδεχομένως από το ίδιο το T-14.