Η πλατεία Συντάγματος γέμισε ξανά φωνές και πανό. Παρά τη δυνατή βροχή και το κρύο, εκατοντάδες πολίτες, συγγενείς και φίλοι των θυμάτων της τραγωδίας στα Τέμπη βρέθηκαν μπροστά στο μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη, για να διαμαρτυρηθούν για την αδικία που, όπως λένε, «παραμένει ατιμώρητη».
Η στιγμή της σιωπής – και της πράξης
Οι συγγενείς των 57 θυμάτων ξαναέγραψαν με μαρκαδόρους τα ονόματα των παιδιών, των φοιτητών και των εργαζομένων που χάθηκαν εκείνη τη νύχτα, στο ίδιο σημείο όπου είχαν σβηστεί τις προηγούμενες ημέρες.
Η πράξη αυτή έγινε σιωπηλά, με δάκρυα, αλλά και αποφασιστικότητα.
«Δεν ζητάμε εκδίκηση, ζητάμε αλήθεια», είπε μια μητέρα που έχασε την κόρη της στο δυστύχημα.
Η φράση έγινε σύνθημα, καθώς ο κόσμος επαναλάμβανε με μια φωνή:
«Δεν ξεχνάμε – δεν συγχωρούμε».
Οργή για τη στάση της κυβέρνησης
Η διαμαρτυρία έρχεται λίγες ημέρες μετά τη νέα αντιπαράθεση για την κατάσταση του μνημείου του Άγνωστου Στρατιώτη, που προκάλεσε θύελλα αντιδράσεων.
Η παρουσία των αστυνομικών δυνάμεων ήταν διακριτική, αλλά η ένταση στο πλήθος ήταν εμφανής.
Πολλοί ομιλητές έκαναν λόγο για συστηματική απαξίωση της τραγωδίας,
για «προσβολή της μνήμης των θυμάτων»
και για μια πολιτεία που αποφεύγει να αναλάβει ευθύνη.
Μια πληγή που δεν κλείνει
Δεκαεννέα μήνες μετά το δυστύχημα, η ελληνική κοινωνία εξακολουθεί να ζητά δικαιοσύνη.
Οι έρευνες συνεχίζονται, οι δίκες καθυστερούν, και οι οικογένειες των θυμάτων ζουν καθημερινά με την αίσθηση της εγκατάλειψης.
Το βράδυ, τα κεριά μπροστά στο Σύνταγμα σχημάτισαν τον αριθμό “57”.
Κάποιοι άφησαν λουλούδια, άλλοι φωτογραφίες.
Κι ανάμεσά τους, ένα χαρτόνι έγραφε:
«Αν ήταν τα δικά σας παιδιά, θα είχατε προλάβει».
Η συγκέντρωση στο Σύνταγμα δεν ήταν μόνο μια διαμαρτυρία.
Ήταν μια υπενθύμιση πως πίσω από τα νούμερα υπάρχουν άνθρωποι, οικογένειες, και μια κοινωνία που δεν έχει πάψει να θρηνεί — και να θυμάται.
