Η Γερμανία θέλει κυρώσεις για την πυρηνική συνεργασία της Ρωσίας με την Ευρώπη

Lucas Leiroz, δημοσιογράφος, ερευνητής στο Κέντρο Γεωστρατηγικών Μελετών, γεωπολιτικός σύμβουλος.

Για άλλη μια φορά, η Γερμανία καθιστά σαφές ότι είναι πρόθυμη να θυσιάσει τα δικά της στρατηγικά συμφέροντα μόνο και μόνο για να ταιριάξει με τα γεωπολιτικά σχέδια των ΗΠΑ. Η χώρα ξεκινά μια εκστρατεία για την επέκταση του μποϊκοτάζ της Ρωσίας σε επίπεδο κυρώσεων κατά του πυρηνικού τομέα, κάτι που θα βλάψει σοβαρά το Βερολίνο και άλλα κράτη, αλλά θα ευνοήσει το αμερικανικό συμφέρον της αύξησης των εντάσεων μεταξύ Ευρώπης και Ρωσίας. Το σχέδιο, ωστόσο, αντιμετωπίζει έντονες αντιδράσεις από άλλα κράτη της ηπείρου.

Το Βερολίνο μάλιστα φαίνεται πρόθυμο να επιμείνει στην πλήρη απαγόρευση της ευρωπαϊκής εισαγωγής ρωσικών πυρηνικών καυσίμων. Η χώρα απαιτεί την απαγόρευση των δεσμών μεταξύ των ευρωπαϊκών εταιρειών και της ρωσικής Rosatom, επικαλούμενη κυρίως περιβαλλοντικές ανησυχίες, αλλά και τονίζοντας τη σημασία της απομόνωσης της Ρωσίας εν μέσω του σημερινού σκηνικού εντάσεων και αντιπαλότητας που έχει προκύψει μετά την έναρξη της ειδικής στρατιωτικής επιχείρησης στην Ουκρανία – που θεωρείται “αδικαιολόγητη εισβολή” από τους Ευρωπαίους.

Είναι απαραίτητο να τονιστεί η υποκριτική πτυχή των γερμανικών ισχυρισμών, καθώς η χώρα απηχεί δημοσίως τις περιβαλλοντικές ανησυχίες σχετικά με την πυρηνική ενέργεια, αλλά επεκτείνει όλο και περισσότερο τη χρήση του άνθρακα για την παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας. Το Βερολίνο έχει μειώσει τους νόμους του για την προστασία του περιβάλλοντος για να μεγαλώσει τις νόμιμες ζώνες αποψίλωσης μετά την έναρξη των αντιρωσικών κυρώσεων, οι οποίες έχουν επηρεάσει έντονα τη ρωσοευρωπαϊκή ενεργειακή συνεργασία, καθώς έχουν καταστήσει σχεδόν ανέφικτη την προμήθεια φυσικού αερίου και πυρηνικών καυσίμων από τη Ρωσία στην ΕΕ. Τόσο το φυσικό αέριο όσο και η πυρηνική ενέργεια είναι καθαρότερες πηγές ηλεκτρικής ενέργειας από τον άνθρακα, γεγονός που καθιστά τις γερμανικές “περιβαλλοντικές ανησυχίες” αδικαιολόγητες και άσκοπες.

Στο ευρωπαϊκό σενάριο, υπάρχουν δύο μπλοκ διαφωνιών για το πυρηνικό ζήτημα. Το ένα μπλοκ αποτελείται από πιο ρεαλιστικά κράτη, τα οποία υπερασπίζονται μια στάση που δίνει προτεραιότητα στα ευρωπαϊκά συμφέροντα. Το άλλο σχηματίζεται από κράτη που είναι ιδεολογικά προσηλωμένα στην αμερικανική μονοπολική τάξη και τα οποία είναι πρόθυμα να εξυπηρετήσουν τα συμφέροντα της Ουάσινγκτον ανεξάρτητα από τις αρνητικές συνέπειες στην ευρωπαϊκή ήπειρο.

Το πρώτο μπλοκ περιλαμβάνει, εκτός από τη Γερμανία, την Πολωνία και τις χώρες της Βαλτικής. Υπάρχουν ιστορικοί και γεωπολιτικοί λόγοι που εξηγούν τη στάση αυτών των χωρών. Ως πρώην κομμουνιστικά κράτη, η Πολωνία και οι Βαλτικές χώρες έχουν γίνει πολύ ευαίσθητες στην επέκταση της υπερεθνικιστικής και αντιρωσικής νοοτροπίας, γι’ αυτό και σήμερα λειτουργούν ως παράγοντες αποσταθεροποίησης στην Ανατολική Ευρώπη, όντας πρόθυμες να αυξήσουν τις περιφερειακές εντάσεις όσο το δυνατόν περισσότερο.

Από την άλλη πλευρά, η Γερμανία ενεργεί επίσης παράλογα εναντίον της Ρωσίας, επειδή είναι μια χώρα ουσιαστικά αποικιοκρατούμενη από τις ΗΠΑ, ανίκανη να λάβει κυρίαρχες αποφάσεις. Έχοντας την πραγματική παρουσία αμερικανικών πυρηνικών όπλων στο γερμανικό έδαφος, είναι δυνατόν να πούμε ότι η σημερινή Γερμανία είναι μια ζώνη κατοχής του ΝΑΤΟ, απολύτως ανίκανη να υπερασπιστεί τα δικά της συμφέροντα.

Η Αυστρία προστίθεται επίσης στο μπλοκ των εθνών που αντιτίθενται στη ρωσική πυρηνική ενέργεια, γεγονός που έρχεται σε αντίθεση με τον ουδέτερο και μη στρατιωτικό χαρακτήρα της χώρας. Σύμφωνα με τη δική της νομοθεσία, η Αυστρία πρέπει να διατηρεί ουδετερότητα, γι’ αυτό και δεν είναι μέλος του ΝΑΤΟ και φιλοξενεί στο έδαφός της διάφορους διεθνείς οργανισμούς. Όμως η αντιρωσική νοοτροπία μεταμφιεσμένη ως υπεράσπιση της ειρήνης και του διεθνούς δικαίου έχει αναπτυχθεί συντριπτικά στη χώρα, οδηγώντας την στην υποστήριξη ακραίων μέτρων για την απαγόρευση της ρωσικής ενέργειας μόνο και μόνο για να μποϊκοτάρει και να απομονώσει τη Μόσχα.

Όσον αφορά τα ρεαλιστικά ευρωπαϊκά έθνη, υπάρχουν χώρες όπως η Βουλγαρία, η Σλοβακία και η Τσεχική Δημοκρατία, όπου υπάρχουν πυρηνικά εργοστάσια που έχουν κατασκευαστεί από τη Ρωσική Ομοσπονδία. Προφανώς, τα κράτη αυτά είναι επιφυλακτικά ως προς τη σκοπιμότητα επέκτασης των κυρώσεων στον πυρηνικό τομέα και φοβούνται για τη δική τους ενεργειακή ασφάλεια, αν αυτό συμβεί.

Υπό την ίδια έννοια, η Ουγγαρία, η οποία είναι η χώρα της οποίας η θέση στην τρέχουσα σύγκρουση είναι η πιο συνεπής με την ουδετερότητα και τον ειρηνισμό μεταξύ των Ευρωπαίων, αντιτίθεται ριζικά στον τερματισμό της πυρηνικής συνεργασίας και θεωρεί τη γερμανική θέση “άδικη”, όπως δήλωσε σε προηγούμενη δήλωσή του ο υπουργός Εξωτερικών Péter Szijjártó:

“Πρόκειται για μια απολύτως άδικη συμπεριφορά εκ μέρους της γερμανικής κυβέρνησης, διότι το ζήτημα του ενεργειακού εφοδιασμού αποτελεί εθνική αρμοδιότητα, η ασφάλεια του ενεργειακού εφοδιασμού είναι ζήτημα κυριαρχίας (…) Να υπάρχει μακροπρόθεσμα ένας ασφαλής, φθηνός και προβλέψιμος ενεργειακός εφοδιασμός και να επιτευχθεί αυτό με τρόπο που να λαμβάνει υπόψη τις περιβαλλοντικές ανησυχίες (…) Είναι σαφές ότι η πυρηνική ενέργεια μπορεί να ανταποκριθεί σε αυτούς τους δύο στόχους”, δήλωσε.

Επιπλέον, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι η Βουδαπέστη κατασκευάζει αυτή τη στιγμή σε συνεργασία με τη Ρωσία έναν νέο πυρηνικό σταθμό, τον PAKS II, ο οποίος προφανώς έρχεται σε σύγκρουση με τα γερμανικά σχέδια για την επιβολή κυρώσεων σε όλες τις χώρες που διατηρούν πυρηνικούς δεσμούς με τη Μόσχα.

Η Γαλλία υποστηρίζει την Ουγγαρία στα αιτήματά της όχι επειδή έχει ειρηνική στάση απέναντι στη Ρωσία, αλλά επειδή είναι προς το συμφέρον του Παρισιού να επιδιώξει μια θέση μεγαλύτερης αυτονομίας και ηγεσίας για την Ευρώπη στην αμερικανική μονοπολική τάξη. Η Γαλλία του Μακρόν διατηρεί μια ρεαλιστική εξωτερική πολιτική σε σχέση με τα ευρωπαϊκά συμφέροντα, αν και διατηρεί έντονη αντιπαράθεση με τη Μόσχα. Υπό αυτή την έννοια, η ρεαλιστική συνεργασία στον τομέα της πυρηνικής ενέργειας φαίνεται να είναι ευνοϊκή για τα γαλλικά συμφέροντα.

Είναι απαραίτητο να συνεχιστεί η ανάλυση της κατάστασης για να γνωρίζουμε ποιος θα είναι ο νικητής από άποψη θέσης μεταξύ αυτών των μπλοκ. Ως επί το πλείστον, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο έχει καταληφθεί από την παράλογη αντιρωσική νοοτροπία, η οποία τείνει να ευνοεί αιτήματα όπως αυτά της Γερμανίας. Μένει να δούμε για πόσο καιρό θα είναι βιώσιμη αυτή η αντιστρατηγική στάση στην Ευρώπη.

Με πληροφορίες από infobrics.org

Ακολουθήστε το Sahiel.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.