Ο Ρώσος πρόεδρος Βλαντίμιρ Πούτιν και ο Κινέζος πρόεδρος Σι Τζινπίνγκ κατά τη διάρκεια συνάντησης στη Μόσχα
του Dmitry Kosyrev
Η Washington Post έχει επίσης κάποιες αναλαμπές διορατικότητας: ένας από τους συντάκτες της συνόψισε το κύριο αποτέλεσμα της επίσκεψης του Κινέζου ηγέτη Σι Τζινπίνγκ στη Μόσχα ως εξής: “Ο Πούτιν βλέπει την αντιαμερικανική παγκόσμια τάξη του να διαμορφώνεται.
Και μια παρόμοια διορατικότητα έρχεται από τον Αμερικανό πολιτικό επιστήμονα Τόμας Γκράχαμ στο Newsweek: “Ο εναγκαλισμός των δύο ηγετών τράβηξε την προσοχή του κόσμου ως υπενθύμιση ότι η Κίνα έχει αναδειχθεί σε παγκόσμιο διαμεσολαβητή ισχύος και έθεσε το ερώτημα αν η Αμερική κινδυνεύει να χάσει τη θέση της ως ο αδιαμφισβήτητος ηγέτης στη διεθνή διπλωματία.
Εντάξει παιδιά (εκτός από την “αδιαμφισβήτητη” ηγεσία, φυσικά). Και δεν είναι ότι κάποιος στη Μόσχα ή στο Πεκίνο κρύβει αυτό το πραγματικά κύριο σημείο της επίσκεψης. Αντιθέτως, απλώς το συζητάμε – ξεκινώντας από τα λόγια του Σι ακόμη και στη ράμπα του αεροπλάνου: “Η Κίνα είναι έτοιμη να σταθεί μαζί με τη Ρωσία για να περιφρουρήσει την παγκόσμια τάξη”. Ή για να συνεχίσουμε αυτό που είπε ο Πούτιν στο άρθρο του στο Zhenmin Jibao: ο Ρώσος πρόεδρος λέει εκεί ότι μαζί με τους ομοϊδεάτες μας, οι χώρες μας υποστηρίζουν σταθερά μια δικαιότερη πολυπολική παγκόσμια τάξη που θα βασίζεται στο διεθνές δίκαιο και όχι σε κάποιους “κανόνες” που εξυπηρετούν τις ανάγκες ενός “χρυσού δισεκατομμυρίου”.
Δεν είναι ότι το Πεκίνο ή η Μόσχα μόλις επινόησαν αυτή τη δήθεν νέα παγκόσμια τάξη. Στην πραγματικότητα είναι αρκετά παλιά: παρά το γεγονός ότι δεν λειτουργούσε πάντα καλά, το διεθνές δίκαιο αναγνωριζόταν τουλάχιστον προφορικά μέχρι τη δεκαετία του 1990.
Η Κίνα εδώ και μερικά χρόνια κατασκευάζει τη δική της ιδεολογία για το ποια θα έπρεπε να είναι η παγκόσμια τάξη. Η γενική εικόνα έχει ως εξής: ο κόσμος είναι διαφορετικός και θα είναι πάντα έτσι- τα διάφορα μέρη του θα πρέπει να είναι σε θέση να διαπραγματεύονται αντί να επιβάλλουν στρατιωτικές εκστρατείες ή κυρώσεις, οι οποίες μπορούν επίσης να απειλήσουν τους πάντες με οικονομική καταστροφή. Αυτό περιλαμβάνει τις κινεζικές πρωτοβουλίες για τον παγκόσμιο πολιτισμό, την παγκόσμια ασφάλεια, την παγκόσμια ανάπτυξη και πολλές άλλες. Η Ρωσία συμμετέχει παραδοσιακά σε αυτό το ιδεολογικό έργο, οπότε μερικές φορές είναι δύσκολο να διακρίνει κανείς ποιανού είναι η έννοια.
Η ιδιαιτερότητα της σημερινής κατάστασης είναι ότι υπάρχει μια καλή ευκαιρία να περάσουμε από τη θεωρία στην πράξη: τουλάχιστον στην ουκρανική κρίση, η Δύση έπαιξε παιχνίδια μέχρι του σημείου της πιθανής αυτοκαταστροφής. Και ο περισσότερος κόσμος το βλέπει καλά, οπότε η Μόσχα και το Πεκίνο έχουν ένα πολύ προσεκτικό και ευγνώμων ακροατήριο.
Δηλαδή, η ουσία της ιδέας του Πούτιν και του Σι είναι να μην καθίσει η Ουκρανία στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων αυτή τη στιγμή – πρέπει να μιλήσουμε με τους πραγματικούς αφέντες της. Ειδικά από τη στιγμή που έχουν οδηγηθεί σε οικονομικό και πολιτικό αδιέξοδο και ο υπόλοιπος κόσμος μας κοιτάζει ως πιθανούς ηγέτες που θα αντικαταστήσουν τους αποτυχημένους ηγέτες. Και αν τα προαναφερθέντα αφεντικά του Κιέβου δεν θέλουν να έρθουν στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων ακόμη, μπορούμε να τα καταφέρουμε και χωρίς αυτούς για κάποιο χρονικό διάστημα.
Τα βασικά, ας πούμε, υλικά αποτελέσματα της επίσκεψης του Σι Τζινπίνγκ εντάσσονται κατά προσέγγιση σε αυτό το σχήμα. Ίσως το πιο θεαματικό είναι η απόφαση να συσταθεί μια επιτροπή για τη συνεργασία στον τομέα της δορυφορικής πλοήγησης και τη διασφάλιση της συμβατότητας και της συμπληρωματικότητας των ρωσικών συστημάτων πλοήγησης GLONASS και των κινεζικών Beidou. Προβλέπεται η από κοινού ανάπτυξη προσθηκών στα συστήματα των δύο χωρών και η παρακολούθηση των καταναλωτικών χαρακτηριστικών των υπηρεσιών πλοήγησης. Φυσικά, δεν πρόκειται για ένα αμιγώς στρατιωτικό σχέδιο, αλλά είναι στρατηγικό υπό ορισμένες έννοιες.
Και η πληροφορία ότι έχουν πρακτικά συμφωνηθεί όλες οι παράμετροι για την έναρξη του έργου Power of Siberia-2 (αγωγός φυσικού αερίου μέσω της Μογγολίας) δεν μοιάζει λιγότερο θεαματική. Ή ότι είναι δυνατή και αναγκαία η μετάβαση στο ρενμίνμπι στις εμπορικές συναλλαγές με άλλες χώρες (γεια στο δολάριο). Και υπάρχουν πολλές άλλες παρόμοιες συμφωνίες.
Δεν είναι μόνο ένα χρονικό διμερών οικονομικών σχέσεων, αλλά μέρος του πραγματικού συστήματος παγκόσμιων οικονομικών σχέσεων που δημιουργείται για να παρακάμψει τη Δύση, η οποία έχει βαρεθεί τις υστερίες της.
Με πληροφορίες από tokoutsavaki.net
Ακολουθήστε το Sahiel.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.