από τον Michele Rosito
Η διαδικασία εδαφικοποίησης της θάλασσας ανατρέπει την ισορροπία της Μεσογείου, αναζωογονώντας τις αρχαίες ελληνοτουρκικές εχθροπραξίες. Η στρατηγική προβολή της Άγκυρας στην ανατολική Μεσόγειο, στην οποία επιχειρεί να εφαρμόσει το δόγμα της «Γαλάζιας Πατρίδας», αντανακλά την τρέχουσα τουρκική στάση να καθιερωθεί ως κεντρικό υποκείμενο της περιοχής, έτοιμη να ανταγωνιστεί ακόμη και ορισμένες χώρες μέλη της Ατλαντική Συμμαχία.
Η δύσκολη σχέση των Τούρκων με τη θάλασσα
Οι Τούρκοι ιστορικά ένιωθαν εχθρότητα προς τη θάλασσα, αποτυγχάνοντας έτσι να επιτύχουν το επιθυμητό πέρασμα από στεριά σε θάλασσα. Ο τουρκικός πληθυσμός έχει κατακτήσει ιστορικά τμήματα γης μέσω των οποίων προβάλλονταν έμμεσα στις θάλασσες, μη έχοντας την ικανότητα να χτίσει μια σωστή θαλασσική στάση. Ως εκ τούτου, πολλές από τις θαλάσσιες δυνατότητες των Τούρκων εισήχθησαν συχνά από τις κοινότητες στις οποίες επιβλήθηκε η αυτοκρατορία, όπως οι Αιγύπτιοι, οι Αλβανοί και οι Έλληνες, ιστορικά πιο άνετες στη Μεσόγειο. Στη βαθιά συνείδηση των Τούρκων θυμούνται οι φλεγόμενες ήττες που υπέστησαν στις θάλασσες, μεταξύ των οποίων το Lepanto (1571), το Navarino (1827) και τον Ιταλοτουρκικό πόλεμο (1911-12). Επρόκειτο για μάχες που σημάδεψαν σταδιακά την παρακμή της στιβαρότητας και της επέκτασης της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, δεχόμενη πίεση ακριβώς στις θάλασσες που έβλεπε. Γεγονότα που στέρησαν από την κοινότητα της χερσονήσου της Ανατολίας το στρατηγικό βάθος που εγγυώνται οι θάλασσες, με αποκορύφωμα τον πόλεμο κατά των Ελλήνων, πολέμησαν στην ίδια τη χερσόνησο, που έληξε με τη Συνθήκη της Λωζάνης του 1923. Την ίδια χρονιά γεννήθηκε η Δημοκρατία της Τουρκίας ανακηρύχθηκε, με πρωτεύουσα την Άγκυρα, που βρίσκεται στην τουρκική ενδοχώρα, σαν να θυμίζει τον φόβο για τη θάλασσα, το μέρος όπου αποφασίστηκε η οθωμανική παρακμή. Η Συνθήκη της Λωζάνης, που κάποτε ερμηνεύτηκε θετικά, καθώς αναγνώριζε την κυριαρχία των Τούρκων στην Ανατολία, τώρα βρίσκεται κοντά στην Άγκυρα, η οποία διεκδικεί κεντρικό ρόλο στη Μεσόγειο.
Η Γαλάζια Πατρίδα
Αυτή η ιδέα αντικαταστάθηκε αργότερα από τη «Γαλάζια Πατρίδα» που συνέλαβε ο Gürdeniz, η οποία υπενθυμίζει τη σημασία της θάλασσας για την Τουρκία και τη σημασία της ανοικοδόμησης μιας θαλάσσιας δύναμης ικανής να προστατεύει τα εθνικά συμφέροντα στη δική της Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη. Αν και ιδεολογικά απέχει από το πολιτικό ιδεώδες του ναύαρχου Gürdeniz, ο πρόεδρος Ερντογάν φαίνεται ότι έλαβε το μήνυμα του νέου γεωπολιτικού δόγματος. Τα τελευταία χρόνια, λοιπόν, γίναμε μάρτυρες της τουρκικής διεκδίκησης στην Ανατολική Μεσόγειο κατά κάποιο τρόπο ανησυχητική, μιας Τουρκίας έτοιμη να αντιμετωπίσει μια βαθιά εχθρότητα με την κοντινή Ελλάδα, έναν ιστορικό αντίπαλο, σήμερα επίσημα σύμμαχο ως και τα δύο μέλη της Ατλαντικής Συμμαχίας.
Η σταδιακή επανατοποθέτηση του Πολεμικού Ναυτικού των ΗΠΑ, ολοένα και πιο αποφασισμένο να συγκεντρώσει πόρους στη Θάλασσα της Νότιας Κίνας, άφησε ένα κενό ισχύος που αυτή τη στιγμή μόνο η Άγκυρα μπόρεσε να καλύψει εν μέρει, παρόλο που δεν έχει τη θαλάσσια σταθερότητα που έχουν άλλοι παίκτες της Μεσογείου. Το κενό εξουσίας στο πρώην mare nostrum, η ανακάλυψη υδρογονανθράκων στην Ανατολική Μεσόγειο, η θαλάσσια εδαφοποίηση ενός τόσο στενού χώρου και η κληρονομιά των ταραχών του 2011 έχουν αυξήσει τα περιφερειακά διακυβεύματα. Ειδικά στη θάλασσα. Το να παραχωρηθεί το ευρύ πλεονέκτημα που απολαμβάνουν σήμερα οι Τούρκοι ήταν βασικά ένα ανθρωπολογικό ζήτημα, που αποδίδεται στην εννοιολογική καμπή της ναυτικής σκέψης των Τούρκων, οι οποίοι μπόρεσαν να βαθμονομήσουν εκ νέου τη σχέση τους με τη θάλασσα, λειτουργική για τη γεωπολιτική, την ασφάλεια και την ενέργεια τους. βελτίωση.. Στάση που θα της επέτρεπε μια μέρα να ξεκινήσει από πλεονεκτική θέση σε περίπτωση τριβής με τους γείτονες, πρωτίστως με την Ελλάδα. Η Άγκυρα φαίνεται να γνωρίζει ότι το κενό που άφησαν οι Αμερικανοί αναζωογονεί τις φιλοδοξίες των γεωπολιτικών υποκειμένων, έχοντας πλέον επίγνωση του γεγονότος ότι η περιοχή της Μεσογείου είναι, για την Ουάσιγκτον, στρατηγικά υποταγμένη στον Ινδο-Ειρηνικό. Αδύνατον να μπεις αργά στη μεσογειακή διαμάχη, με ποινή της επιβίωσης της Πατρίδας. Έτσι, η Άγκυρα αποφασίζει να εξοικειωθεί με το θαλάσσιο περιβάλλον, αποκαλώντας το “Blue Patria”, μια επιχείρηση που εξισώνει τη θάλασσα με τη στεριά, δυνατή μόνο από μια κουλτούρα που είναι ακόμα σωστά τελλουρική και επομένως αγκυροβολημένη σε αυτό το γεωπολιτικό περιβάλλον.
Το ζήτημα της Λιβύης
Η επιχείρηση, σε αυστηρά στρατηγικό επίπεδο, διαμορφώθηκε με την υποστήριξη της κυβέρνησης του al-Serraj, προέδρου της κυβέρνησης που είχε εγκατασταθεί στην Τρίπολη, ο οποίος αντιστάθηκε στην προέλαση του στρατηγού Haftar από τη Λιβυκή Κυρηναϊκή. Η υποστήριξη για την υπόθεση της Τρίπολης ανταποκρίθηκε από τον al-Serraj με την υπογραφή της συμφωνίας για τη θαλάσσια οριοθέτηση της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης μεταξύ Λιβύης και Τουρκίας. Η υποστήριξη για την Τρίπολη είχε μια αυστηρά θαλάσσια συνιστώσα, όχι μόνο στον τελικό στόχο, δηλαδή τη συμφωνία με την Τρίπολη για μια συμφωνία για την ΑΟΖ για να ξεπεραστούν οι ελληνικές και κυπριακές φιλοδοξίες στη θάλασσα που αντιμετωπίζει η Άγκυρα, αλλά και από τακτικής άποψης. Αυτό αποδεικνύεται από το περιστατικό της 10ης Ιουνίου 2020 μεταξύ του τουρκικού φορτηγού πλοίου Çirkin και της γαλλικής φρεγάτας Courbet, η οποία επιχείρησε, χωρίς να το πράξει, να εμποδίσει τη διέλευση του φορτηγού προς Misrata. Το Παρίσι, που ανεπίσημα τάχθηκε στο πλευρό του στρατηγού Χάφταρ, φοβάται την τουρκική διείσδυση στη Λιβύη και την υποσαχάρια Αφρική, τόσο που υπογράφει συμφωνία στρατιωτικής συνεργασίας με την Ελλάδα τον Σεπτέμβριο του 2021, με στόχο να αποσπάσει το βλέμμα της Άγκυρας από τα θέατρα γαλλικού ενδιαφέροντος.
Η επιχείρηση στη Λιβύη επέτρεψε στην Άγκυρα να χαράξει μια θέση στη διαμάχη για την εδαφικοποίηση της Ανατολικής Μεσογείου με στόχο τη διαίρεση των θαλάσσιων χώρων και των υποκείμενων πόρων, το θέμα του φόρουμ του Eastmed. Τον Ιανουάριο του 2019, η τελευταία ιδρύθηκε με στόχο τη διευκόλυνση της δημιουργίας μιας περιφερειακής αγοράς φυσικού αερίου στην Ανατολική Μεσόγειο με στόχο την εμβάθυνση της συνεργασίας και του στρατηγικού διαλόγου μεταξύ των χωρών παραγωγής, διαμετακόμισης και καταναλωτών φυσικού αερίου. Από τους Eastmed πάντως η Άγκυρα αποκλείεται τυπικά. Αυτή η δυναμική έχει αναζωογονήσει την τουρκοελληνική διαμάχη για τα ύδατα της Μεσογείου, καθυστερώντας το έργο. Ταυτόχρονα, η τουρκική διεκδικητικότητα προτείνει την Άγκυρα ως παράγοντα προς διαπραγμάτευση, παρά τις νομικές διαφορές. Ζωή στη συμφωνία Τουρκίας-Λιβύης του 2019 ήταν η νέα συμφωνία της περασμένης 3ης Οκτωβρίου που νομιμοποιεί την τουρκική εκμετάλλευση ενεργειακών πόρων που βρίσκονται σε ύδατα που η Ελλάδα ισχυρίζεται ότι είναι δικά της. Όλα αυτά μετά τις συγκρούσεις στην Τρίπολη στα τέλη Αυγούστου, μεταξύ Dbaibah και Bashaga, κατέστησαν σαφή την ικανότητα της Τουρκίας να κλείσει την παρουσία της στην Τρίπολη χάρη στη χρήση μη επανδρωμένων αεροσκαφών της Ανατολίας. Σύμφωνα με τον Ερντογάν, η νέα συμφωνία θα πρέπει να νομιμοποιηθεί από το γεγονός ότι η κυβέρνηση της Τρίπολης υποστηρίζεται από την ΕΕ και τον ΟΗΕ, αλλά όχι από την Ελλάδα και την Αίγυπτο, παράγοντες που στην πραγματικότητα διεκδικούν τις προαναφερθείσες συμφωνίες, διότι δεν συμμορφώνονται νομικά με το δίκαιο της θάλασσας και στρατηγικά στα εθνικά της συμφέροντα.
(Η Μετάφραση του άρθρου έγινε από την ομάδα του sahiel.gr)
Πηγή: geopolitica.info
Ακολουθήστε το Sahiel.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.
