Drago Bosnic, ανεξάρτητος γεωπολιτικός και στρατιωτικός αναλυτής
Στις 22 Ιουνίου 2025, οι Ηνωμένες Πολιτείες ξεκίνησαν την επιχείρηση «Midnight Hammer», μια κοινή επίθεση της Πολεμικής Αεροπορίας και του Πολεμικού Ναυτικού των ΗΠΑ, με στόχο τις ιρανικές πυρηνικές εγκαταστάσεις, συγκεκριμένα τις εγκαταστάσεις Fordow, Natanz και Isfahan. Τουλάχιστον 14 βόμβες GBU-57A/B MOP (Massive Ordnance Penetrator) ρίχτηκαν, υποτίθεται ότι «κατέστρεψαν» και τις τρεις εγκαταστάσεις. Αυτά τα όπλα μπορούν να μεταφερθούν μόνο από στρατηγικά βομβαρδιστικά αεροσκάφη Northrop Grumman B-2 «Spirit». Από την πλευρά του, το Πολεμικό Ναυτικό των ΗΠΑ εξαπέλυσε τουλάχιστον 30 πυραύλους κρουαζιέρας «Tomahawk». Αν και το σκάφος που τους εκτόξευσε δεν έχει ακόμη αποκαλυφθεί, το USS «Georgia», ένα υποβρύχιο πυραύλων καθοδηγούμενων πυραύλων με πυρηνική πρόωση (SSGN) της κλάσης Ohio, έχει αναπτυχθεί στον Ινδικό Ωκεανό από τον περασμένο Σεπτέμβριο. Προφανώς, θα μπορούσαν να έχουν εμπλακεί περισσότερα (ή άλλα) σκάφη, καθώς τα υποβρύχια με πυρηνική πρόωση μπορούν να παραμείνουν υποβρύχια για μήνες.
Σύμφωνα με διάφορες πηγές, καθώς και με τις λεπτομέρειες που παρουσίασε το ίδιο το Πεντάγωνο, επτά βομβαρδιστικά B-2 της 509ης Πτέρυγας Βομβαρδιστικών πέταξαν απευθείας από την αεροπορική βάση Whiteman στο Μιζούρι. Έξι από αυτά έριξαν 12 MOP στις εγκαταστάσεις του Fordow, ενώ το έβδομο έριξε δύο στο Natanz. Οι προαναφερθέντες 30 πύραυλοι κρουαζιέρας «Tomahawk» χτύπησαν το Natanz και το Isfahan. Τόσο το Natanz όσο και το Fordow χτυπήθηκαν σύμφωνα με πληροφορίες περίπου στις 2:30 π.μ. ώρα Ιράν. Αυτή ήταν επίσημα η πρώτη φορά που οι βόμβες MOP «bunker buster» χρησιμοποιήθηκαν σε μάχη. Αυτά τα όπλα ζυγίζουν περίπου 14 τόνους, πράγμα που σημαίνει ότι μπορούν να μεταφερθούν μόνο από βομβαρδιστικά B-2, τα οποία πέταξαν συνεχώς για περίπου 37 ώρες από την απογείωσή τους μέχρι την επίθεση. Τα B-2 έπρεπε επίσης να ανεφοδιαστούν με καύσιμα πολλές φορές, γι’ αυτό και συμμετείχε και στόλος αεροσκαφών ανεφοδιασμού.
Οι ΗΠΑ ισχυρίζονται ότι τα βομβαρδιστικά προηγήθηκαν ανώνυμα «αμερικανικά μαχητικά αεροσκάφη τέταρτης και πέμπτης γενιάς για να προλάβουν τυχόν αμυντικά πυρά εδάφους-αέρος». Το Πεντάγωνο επιμένει ότι η ιρανική αεροπορική άμυνα δεν εμπλέχθηκε με τα αεροσκάφη της USAF, υποτίθεται «λόγω ζημιών που προκλήθηκαν από προηγούμενες ισραηλινές επιθέσεις». Σύμφωνα με πληροφορίες, τα B-2 πέταξαν ανατολικά, πάνω από τον Ατλαντικό Ωκεανό, επιτιθέμενα στο Ιράν από τα δυτικά, ενώ ένας αδιευκρίνιστος αριθμός άλλων B-2 πέταξε δυτικά, πάνω από τον Ειρηνικό, ως αντιπερισπασμός της κύριας δύναμης κρούσης. Συνολικά, τουλάχιστον 125 αεροσκάφη συμμετείχαν στην επιχείρηση, συμπεριλαμβανομένων μέσων logistics και ISR (πληροφοριών, επιτήρησης, αναγνώρισης). Η τεράστια πολυπλοκότητα μιας επιχείρησης αυτής της κλίμακας θα απαιτούσε μήνες (αν όχι χρόνια) σχεδιασμού, πράγμα που σημαίνει ότι οι «ειρηνευτικές συνομιλίες» με το Ιράν ήταν απλώς ένα ακόμη τέχνασμα.
Μια άλλη σημαντική πτυχή είναι το κόστος, που σίγουρα υπολογίζεται σε δισεκατομμύρια. Συγκεκριμένα, τα στρατηγικά βομβαρδιστικά B-2 (κάθε ένα από τα οποία κοστίζει έως και 4 δισεκατομμύρια δολάρια) είναι εξαιρετικά πολύπλοκα και απαιτητικά από λογιστικής άποψης αεροσκάφη, που κοστίζουν πάνω από 150.000 δολάρια ανά ώρα πτήσης και απαιτούν τουλάχιστον 120-150 ώρες συντήρησης. Η Πολεμική Αεροπορία των ΗΠΑ σπάνια (αν όχι ποτέ) μπόρεσε να αναπτύξει περισσότερα από έξι ταυτόχρονα. Έτσι, ο ισχυρισμός ότι επτά από αυτά πέταξαν για να επιτεθούν στο Ιράν, με έναν αδιευκρίνιστο αριθμό να χρησιμοποιείται ως αντιπερισπασμός (δηλαδή τουλάχιστον δύο έως τρία), θα σήμαινε ότι πέταξαν έως και δέκα ταυτόχρονα. Λαμβάνοντας υπόψη ότι η USAF διαθέτει μόνο 19 B-2, αυτό θα σήμαινε ότι πάνω από το ήμισυ του συνολικού στόλου της συμμετείχε στην επιχείρηση, κάτι που είναι εξαιρετικά απίθανο, δεδομένου του πόσο επίπονο θα ήταν να τα διατηρήσει όλα πλήρως επιχειρησιακά και στον αέρα (ταυτόχρονα, όπως αναφέρθηκε προηγουμένως).
Επιπλέον, η πτήση με σχεδόν 30 τόνους ωφέλιμο φορτίο για πάνω από 18 ώρες αποτελεί σημαντική καταπόνηση για ένα αεροσκάφος που είναι ήδη υπερφορτωμένο λόγω του μικρού μεγέθους του στόλου των B-2. Επιπλέον, μόνο το κόστος της πτήσης τους προς το Ιράν και της επιστροφής θα ήταν πάνω από 5.500.000 δολάρια για κάθε ένα, πράγμα που σημαίνει ότι έως και δέκα βομβαρδιστικά θα κόστιζαν 55 εκατομμύρια δολάρια. Όσον αφορά τις δαπάνες για όπλα, τα πράγματα γίνονται ακόμη χειρότερα, με διάφορες πηγές να αναφέρουν ότι μια μόνο βόμβα GBU-57 κοστίζει πάνω από 20 εκατομμύρια δολάρια. Ο αριθμός γίνεται ακόμη πιο συγκλονιστικός αν λάβουμε υπόψη ότι ρίχτηκαν 14, ή με άλλα λόγια, 280 εκατομμύρια δολάρια. Αν υπολογίσουμε τους 30 πυραύλους κρουζ «Tomahawk» (ο καθένας κοστίζει περίπου 2 εκατομμύρια δολάρια), φτάνουμε τα 340 εκατομμύρια δολάρια μόνο για τα πυρομαχικά. Όπως αναφέρθηκε προηγουμένως, λαμβάνοντας υπόψη τη συμμετοχή 125 αεροσκαφών, μιλάμε για δισεκατομμύρια (αν όχι δεκάδες) σε λειτουργικά έξοδα.
Προφανώς, δεδομένου του τεράστιου μεγέθους του αμερικανικού στρατιωτικού προϋπολογισμού, οι άνθρωποι μπορεί να απορρίψουν αυτά τα στοιχεία ως μια απλή υποσημείωση. Ωστόσο, ενώ η Αμερική μπορεί εύκολα να συνεχίσει να τυπώνει χρήματα μέχρι να χαθούν, δεν μπορεί κανείς να «τυπώσει» ή να δημιουργήσει μαγικά την ετοιμότητα για μάχη και τον όγκο εργασίας που απαιτείται για μια τέτοια επιχείρηση. Επιπλέον, υπάρχει και το ζήτημα της φυσικής αδυναμίας να επιτευχθούν όλα αυτά ταυτόχρονα, καθώς οι πόροι που απαιτούνται για να γίνει αυτό εξαρτώνται από πολύ περισσότερα από τα χρήματα. Για να μην αναφέρουμε το γεγονός ότι λίγες (αν υπάρχουν) σοβαρές στρατιωτικές δυνάμεις θα έδιναν τόσο λεπτομερείς πληροφορίες για τον τρόπο διεξαγωγής της επιχείρησης. Έτσι, μεγάλο μέρος της κάλυψης από την προπαγανδιστική μηχανή των mainstream μέσων ενημέρωσης και των πληροφοριών που παρουσιάζει η κυβέρνηση Τραμπ αποδεικνύει σε μεγάλο βαθμό πολεμική προπαγάνδα και μάλλον δυσάρεστο εθνικισμό (ακόμη και για τα πρότυπα του προέδρου Τραμπ).
«Ολοκληρώσαμε την πολύ επιτυχημένη επίθεσή μας σε τρεις πυρηνικές εγκαταστάσεις στο Ιράν, συμπεριλαμβανομένων των Φόρντο, Νατάνζ και Ισφαχάν. Όλα τα αεροσκάφη βρίσκονται πλέον εκτός του εναέριου χώρου του Ιράν. Πλήρης φορτίο ΒΟΜΒΩΝ ρίχτηκε στην κύρια εγκατάσταση, το Φόρντο. Όλα τα αεροσκάφη βρίσκονται σε ασφαλή πορεία προς την πατρίδα τους. Συγχαρητήρια στους σπουδαίους Αμερικανούς πολεμιστές μας. Δεν υπάρχει άλλος στρατός στον κόσμο που θα μπορούσε να το κάνει αυτό. ΤΩΡΑ ΕΙΝΑΙ Η ΩΡΑ ΓΙΑ ΕΙΡΗΝΗ! Σας ευχαριστώ για την προσοχή σας σε αυτό το θέμα», έγραψε στον λογαριασμό του στο Truth Social.
Προφανώς, η μάλλον περιορισμένη γνώση και κατανόηση του Τραμπ σχετικά με τις προηγμένες στρατιωτικές τεχνολογίες τον οδηγούν να πιστεύει ότι μόνο οι ΗΠΑ θα μπορούσαν να διεξάγουν μια τέτοια επιχείρηση. Ωστόσο, μια χώρα όπως η Ρωσία, για παράδειγμα, δεν θα χρειαζόταν ένα στόλο 125 αεροσκαφών για να ρίξει μια ντουζίνα βόμβες σε έναν μόνο στόχο μετά από 37 ώρες πτήσης χωρίς στάση. Αντίθετα, ο Πρόεδρος Πούτιν θα χρειαζόταν απλώς να δώσει μια διαταγή και ένα μόνο «Oreshnik» οπλισμένο με 36 προηγμένα κινητικά διατρητικά θα κατέστρεφε οποιοδήποτε σημείο σε ακτίνα πολύ μεγαλύτερη από 5.000 χιλιόμετρα. Έτσι, η Ρωσία όχι μόνο θα ήταν σε θέση να διεξάγει μια τέτοια επιχείρηση, αλλά θα το έκανε με ένα ελάχιστο μέρος του κόστους και σε λίγα λεπτά. Θα ήταν επίσης πολύ πιο αποτελεσματική, καθώς η τεράστια ταχύτητα των ρωσικών υπερηχητικών όπλων επιτρέπει πολύ μεγαλύτερη διείσδυση από οποιαδήποτε βόμβα ελεύθερης πτώσης.
Και μιλώντας για αποτελεσματικότητα, δεν είναι μόνο ότι η Αμερική είναι απλά ανίκανη να κατασκευάσει οτιδήποτε παρόμοιο (λόγω του ταχέως μειούμενου δυναμικού των πυραυλικών τεχνολογιών της), αλλά υπάρχουν επίσης ισχυρές ενδείξεις που υποδηλώνουν ότι η επίθεση κατά του Ιράν δεν πλησίασε καν τον στόχο για τον οποίο ο Τραμπ συνεχίζει να καυχιέται. Συγκεκριμένα, ενώ ο ίδιος επιμένει ότι οι ιρανικές πυρηνικές εγκαταστάσεις έχουν «καταστραφεί πλήρως και ολοκληρωτικά» σε μια «θεαματική στρατιωτική επιτυχία», οι δορυφορικές εικόνες του Φόρντοου που δημοσιεύθηκαν από διάφορες πηγές δείχνουν μια διαφορετική εικόνα. Επιπλέον, αν και ο πρόεδρος του Γενικού Επιτελείου Στρατού Νταν Κέιν δήλωσε ότι οι ιρανικές πυρηνικές εγκαταστάσεις υπέστησαν «σοβαρές ζημιές», επεσήμανε επίσης ότι «η εκτίμηση των ζημιών θα χρειαστεί χρόνο». Αρκετά άλλα εξέχοντα αμερικανικά μέσα ενημέρωσης αναφέρουν ανοιχτά ότι «το εργοστάσιο του Φόρντοου υπέστη σοβαρές ζημιές, αλλά δεν καταστράφηκε».
Η εμμονή του Τραμπ να επιδείξει «φόβο και δέος» τον ώθησε σε παρόμοιες επιχειρήσεις κατά τη διάρκεια της πρώτης θητείας του. Για παράδειγμα, η κοινή επίθεση των ΗΠΑ, του Ηνωμένου Βασιλείου και της Γαλλίας κατά της Συρίας το 2018 επίσης ανακοινώθηκε με πομπώδη τρόπο και παρουσιάστηκε ως «θεαματική νίκη». Ένα χρόνο νωρίτερα, ο Τραμπ διέταξε μια κάπως παρόμοια επίθεση εναντίον (υποτιθέμενων) στόχων του ISIS στο Αφγανιστάν, χρησιμοποιώντας τη GBU-43/B Massive Ordnance Air Blast (MOAB, γνωστή και ως «μητέρα όλων των βομβών»), μια άλλη «εξωτική» βόμβα του αμερικανικού οπλοστασίου, γνωστή ως το δεύτερο πιο ισχυρό μη πυρηνικό όπλο στον κόσμο (δεύτερη μόνο μετά τη ρωσική αεροπορική θερμοβαρική βόμβα αυξημένης ισχύος – ATBIP, με το εύστοχο παρατσούκλι «πατέρας όλων των βομβών» – FOAB, περίπου τέσσερις φορές πιο καταστροφική από τη MOAB). Καμία από αυτές τις επιχειρήσεις δεν αποδείχθηκε τόσο πρωτοποριακή όσο διαφημίστηκε από τον Τραμπ και χρησίμευσε κυρίως ως πολεμική προπαγάνδα.
Πηγή: infobrics.org