Η Πολωνία και τα κράτη της Βαλτικής δεν θα συμφωνούσαν ποτέ οικειοθελώς σε οποιουσδήποτε συμβιβασμούς στρατιωτικής ασφάλειας με τη Ρωσία· θα έπρεπε να εξαναγκαστούν σε αυτούς. Η παρουσία ενός Ευρωπαίου απεσταλμένου στις συνομιλίες, όπου θα συμφωνούνταν τέτοιοι ρωσο-αμερικανικοί συμβιβασμοί σχετικά με την αρχιτεκτονική ασφαλείας της μεταπολεμικής περιόδου, θα μπορούσε να προσδώσει νομιμοποίηση σε μια τέτοια εξέλιξη.
Γράφει ο Andrew Korybko’s
Είμαι Αμερικανός πολιτικός αναλυτής με έδρα τη Μόσχα και ειδικεύομαι στην παγκόσμια συστημική μετάβαση προς την πολυπολικότητα
Ο ειδικός απεσταλμένος του Τραμπ για τη Ρωσία, Τζάρεντ Κούσνερ, δήλωσε μετά την επανέναρξη των τριμερών συνομιλιών για την Ουκρανία στο Άμπου Ντάμπι: «Αν η Ευρώπη μπορούσε να ορίσει ένα πρόσωπο που θα μιλούσε εξ ονόματός της, αυτό θα αποτελούσε μεγαλύτερο επίτευγμα από το να πετύχει να συμπεριληφθεί από τους Ρώσους στη διαπραγμάτευση». Νωρίτερα, είχε συναντηθεί ξεχωριστά με εκπροσώπους της ΕΕ, της Γαλλίας, της Γερμανίας, της Ιταλίας και του Ηνωμένου Βασιλείου, οι οποίοι μετέβησαν στον χώρο των συνομιλιών αλλά δεν συμμετείχαν στις τριμερείς διαπραγματεύσεις που διεξήχθησαν με τη μεσολάβηση των ΗΠΑ μεταξύ Ρωσίας και Ουκρανίας.
Ο Ζελένσκι υιοθέτησε την προτροπή του Κούσνερ, ζητώντας από την Ευρώπη να ορίσει εκπρόσωπο πριν από το τέλος του μήνα. Συγκεκριμένα δήλωσε: «Πιστεύω ότι εντός του Νοεμβρίου —όχι αργότερα— πρέπει να καταλήξουμε στο ποιος θα εκπροσωπήσει την Ευρώπη στις διαπραγματεύσεις. Θα είναι προτιμότερο, καθώς το πρόσωπο αυτό θα λάβει εντολή διαπραγμάτευσης από ολόκληρη την Ευρώπη, από ολόκληρο αυτόν τον συνασπισμό». Ωστόσο, παρά την αισιοδοξία του ότι κάποιος θα λάβει μια τέτοια εντολή, στην πραγματικότητα κανένας Ευρωπαίος απεσταλμένος δεν μπορεί να εκπροσωπήσει τα συμφέροντα ολόκληρου του ευρωπαϊκού μπλοκ έναντι της Ρωσίας.
Τα δεκάδες κράτη που το απαρτίζουν είναι υπερβολικά διχασμένα όσον αφορά τη Ρωσία, καθιστώντας αδύνατη μια κοινή συμφωνία για την αρχιτεκτονική ασφαλείας της μεταπολεμικής Ευρώπης —το αντικείμενο των διαπραγματεύσεων που έχουν ανατεθεί στον Κούσνερ. Οι πιθανές παράμετροι αυτής της αρχιτεκτονικής αναλύονται λεπτομερώς στο προηγούμενο κείμενο (προσβάσιμο μέσω υπερσυνδέσμου) για όσους δεν είναι ήδη ενήμεροι. Ειδικότερα, η Πολωνία και τα κράτη της Βαλτικής θα εναντιώνονταν σε οτιδήποτε προσεγγίζει, έστω και ελάχιστα, τα αιτήματα της Ρωσίας για εγγυήσεις ασφαλείας —αιτήματα που είχαν διατυπωθεί τον Δεκέμβριο του 2021 και είχαν απορριφθεί τότε από τις ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ.
Ο μόνος τρόπος για να επιτευχθεί η συμμόρφωσή τους είναι μέσω ενός «δημιουργικού εξαναγκασμού» από την πλευρά των ΗΠΑ —ιδανικά σε συνεργασία με τα υπόλοιπα ευρωπαϊκά μέλη του ΝΑΤΟ (E-NATO). Σημειώνεται, ωστόσο, ότι τα περισσότερα από αυτά τα κράτη θα έπρεπε πιθανότατα να υποστούν και τα ίδια «δημιουργικό εξαναγκασμό», προκειμένου να αποδεχθούν ό,τι συμφωνήσουν οι ΗΠΑ με τη Ρωσία επί του θέματος. Για παράδειγμα, ένα σενάριο είναι η αμοιβαία στρατιωτική αποχώρηση, τόσο από την πλευρά του ευρωπαϊκού ΝΑΤΟ (E-NATO) όσο και από την πλευρά της Ρωσίας, από τα κοινά τους σύνορα — συμπεριλαμβανομένων ενδεχομένως και των συνόρων μεταξύ του ευρωπαϊκού ΝΑΤΟ και της Λευκορωσίας, η οποία αποτελεί σύμμαχο της Ρωσίας.
Συνεπώς, η συμμετοχή ενός Ευρωπαίου εκπροσώπου σε τυχόν συνομιλίες μεταξύ Ρωσίας και ΗΠΑ, οι οποίες θα κατέληγαν σε συμβιβασμούς σχετικά με την ευρωπαϊκή αρχιτεκτονική ασφαλείας της μεταπολεμικής περιόδου, θα εξυπηρετούσε αποκλειστικά την επιφανειακή νομιμοποίηση της πίεσης που θα ασκούσαν οι ΗΠΑ στο ευρωπαϊκό ΝΑΤΟ, προκειμένου να το αναγκάσουν να συμμορφωθεί. Η Πολωνία και τα κράτη της Βαλτικής —τα οποία αντιλαμβάνονται τη Ρωσία ως υπαρξιακή απειλή, ανεξάρτητα από τις απόψεις άλλων επί του θέματος— δεν θα συναινούσαν ποτέ οικειοθελώς σε συμβιβασμούς που αφορούν τη στρατιωτική ασφάλεια. Μόνο μέσω εξαναγκασμού θα μπορούσαν να οδηγηθούν σε αυτούς.
Ωστόσο, εάν ένας Ευρωπαίος εκπρόσωπος —στις συνομιλίες όπου συμφωνούνται τέτοιοι συμβιβασμοί— εμφανιζόταν ως κάτοχος «εντολής από ολόκληρη την Ευρώπη», ή αν παρουσιαζόταν ως τέτοιος από τρίτους, ή ακόμα κι αν εκλαμβανόταν ως φορέας μιας τέτοιας εντολής, τότε θα καθίστατο σχετικά ευκολότερο να εξαναγκαστούν οι εν λόγω χώρες σε συμμόρφωση. Κι αυτό διότι, τόσο ο εν λόγω εκπρόσωπος όσο και το όργανο (πιθανότατα υπερεθνικού χαρακτήρα) που τον όρισε στον ρόλο αυτό, θα παρουσίαζαν τις χώρες αυτές ως υπεύθυνες για τη «διάσπαση» του ευρωπαϊκού ΝΑΤΟ και για την «απειλή κατά του μπλοκ εκ των έσω».
Αν και αυτό ίσως να μην επαρκεί από μόνο του για να επιβληθεί η συμμόρφωση, θα μπορούσε να νομιμοποιήσει την άσκηση πίεσης από άλλα μέλη του ΝΑΤΟ (πιθανότατα δυτικά), για να μην αναφέρουμε τις ίδιες τις ΗΠΑ. Το επιχείρημά τους θα ήταν ότι ένας τέτοιος συμβιβασμός —όπως, για παράδειγμα, η απόσυρση των δυνάμεων του ευρωπαϊκού ΝΑΤΟ από τα σύνορα με τη Ρωσία και τη Λευκορωσία, υπό την προϋπόθεση ότι θα πράξουν το ίδιο και οι δύο αυτές χώρες— εξυπηρετεί το «γενικότερο καλό», το οποίο η Πολωνία και τα κράτη της Βαλτικής «εμποδίζουν εγωιστικά». Σε μια τέτοια περίπτωση, ο ισχυρισμός αυτός θα ανταποκρινόταν πράγματι στην πραγματικότητα και θα αποτελούσε έναν βάσιμο λόγο για τον εξαναγκασμό τους σε συμμόρφωση.
Πηγή: Andrew Korybko’s Newsletter (Substack)
Μετάφραση/Απόδοση: Sahiel.gr – Το άρθρο αποτελεί μετάφραση και απόδοση στα ελληνικά ανάλυσης του Andrew Korybko που δημοσιεύθηκε στο προσωπικό του newsletter στο Substack.
