από τη Laura Pennisi
Εδώ και περισσότερο από δύο μήνες, ο συνεχιζόμενος πόλεμος μεταξύ της Ουκρανίας και της Ρωσίας έχει αναστατώσει το διεθνές σύστημα καθώς και ορισμένες βαθιά ριζωμένες πεποιθήσεις στις πολιτικές ορισμένων χωρών. Αυτό συμβαίνει, για παράδειγμα, της Σουηδίας και της Φινλανδίας και η πιθανή είσοδός τους στο ΝΑΤΟ, με την εγκατάλειψη της ιστορικής τους ουδετερότητας. Ωστόσο, μετά την αναγνώριση των αυτόνομων κρατών του Ντόνετσκ και του Λουγκάνσκ από τη Ρωσία, ο πόλεμος εγείρει περαιτέρω ερωτήματα για το μέλλον των άλλων τεσσάρων «παγωμένων» κρατών, πρώτα απ’ όλα της Νότιας Οσετίας.
Η συνεχιζόμενη σύγκρουση προκαλεί, και σε ορισμένες περιπτώσεις ανασταίνει, πολυάριθμα αμφιλεγόμενα ζητήματα που σχετίζονται με τον μετασοβιετικό χώρο. Ένα από αυτά είναι το ζήτημα των παγωμένων συγκρούσεων στις οποίες η Ρωσία έχει δράσει άμεσα και οι οποίες έχουν δημιουργήσει τόσες οντότητες που δεν υπάρχουν για τη διεθνή κοινότητα. Το ζήτημα που αφορά τα τέσσερα κράτη της Υπερδνειστερίας, της Αμπχαζίας, της Νότιας Οσετίας και του Ναγκόρνο Καραμπάχ αφορά όχι μόνο την πιθανή εμπλοκή τους στον πόλεμο για την υποστήριξη της Ρωσίας, αλλά και ορισμένες εσωτερικές αλλαγές που μπορούν, μακροπρόθεσμα, να τροποποιήσουν περαιτέρω τη γεωπολιτική κατάσταση. προσπάθησε σκληρά.
Εάν οι πολιτικές ελίτ της παραδοσιακά φιλορωσικής Υπερδνειστερίας κρατούν επί του παρόντος ουδέτερη στάση έναντι του πολέμου γενικά και της αναγνώρισης των δύο νέων δημοκρατιών ειδικότερα, η Αμπχαζία προχώρησε στην αναγνώριση τους δικαιολογώντας τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία ως δίκαιη αιτία. Στο Ναγκόρνο Καραμπάχ, από την άλλη πλευρά, υπάρχουν φόβοι ότι η κατάσταση θα μπορούσε να πυροδοτήσει ξανά τη σύγκρουση λόγω της δέσμευσης της Ρωσίας σε ένα νέο μέτωπο. Η πιο απτή αντίδραση, ωστόσο, ήταν αυτή από τη Νότια Οσετία, η οποία, σύμφωνα με τα λόγια του προέδρου της Ανατόλι Μπιμπίλοφ, είναι έτοιμη να διεξαγάγει δημοψήφισμα για την επίσημη προσάρτηση του μικρού κράτους του Νοτίου Καυκάσου στη Ρωσία. Ο πρόεδρος της Νότιας Οσετίας στην πραγματικότητα δήλωσε, ή μάλλον επανέλαβε, ότι η προσάρτηση στη Ρωσία ήταν πάντα ο θεμελιώδης σκοπός του λαού της Νότιας Οσετίας και ότι, σύντομα, θα κινηθούν οι νομικές διαδικασίες που απαιτούνται για την επανένωση της χώρας. πατρίδα.
Αυτές οι δηλώσεις εγείρουν προβληματισμούς και ερωτήματα σχετικά με τα πιθανά γεωπολιτικά σενάρια που μπορεί να προκύψουν από αυτές. Πρώτα απ ‘όλα, πρέπει να ληφθεί υπόψη ότι η Νότια Οσετία βρίσκεται στη μέση της προεκλογικής εκστρατείας και ότι η προθυμία να ενταχθεί στη Ρωσική Ομοσπονδία δεν θα μπορούσε παρά να είναι μια εκλογική κίνηση του απερχόμενου προέδρου, καθώς παρόμοιες δηλώσεις έχουν γίνει συχνά στο παρελθόν. . Φαίνεται επίσης ότι οι δηλώσεις του Μπιμπίλοφ για το δημοψήφισμα, που κυκλοφόρησαν μετά την πρώτη εκλογική αντιπαράθεση στις 10 Απριλίου, είχαν ως κύριο στόχο την αντιμετώπιση των υποσχέσεων του μεγάλου αντιπάλου του, καθώς και του αρχηγού της αντιπολίτευσης, Άλαν Γκαγκλόγιεφ, ο οποίος θα είχε υποσχεθεί την επανέναρξη της διάδρομος μεταξύ της Γεωργίας και της πόλης Akhalgori της Νότιας Οσετίας. Σύμφωνα με τον Bibilov, αυτές θα ήταν στην πραγματικότητα κενές υποσχέσεις, καθώς οι μόνες πραγματικές λύσεις θα ήταν η διπλωματία ή η προσάρτηση στη Ρωσία με δημοψήφισμα.
Πέρα από τον περισσότερο ή λιγότερο πλασματικό τους χαρακτήρα, οι δηλώσεις αυτές εγείρουν ωστόσο ανησυχίες λόγω των προβλημάτων ασφάλειας στην περιοχή. Το πρώτο που ανησυχεί είναι σίγουρα η Γεωργία, η οποία αμφισβητείται άμεσα, καθώς, όπως είναι γνωστό, η Νότια Οσετία είναι ένα de jure γεωργιανό έδαφος και, από το 2008, ένα de facto ανεξάρτητο κράτος που αναγνωρίζεται από λίγες διεθνείς οντότητες, συμπεριλαμβανομένης της Ρωσίας. Όπως η Αμπχαζία, η Νότια Οσετία αντιπροσωπεύει έναν δούρειο ίππο για την Τιφλίδα λόγω της εδαφικής της ακεραιότητας, λαμβάνοντας υπόψη την κυμαινόμενη συμπεριφορά της Ρωσίας από τότε που ξεκίνησαν οι ειρηνευτικές διαπραγματεύσεις στη δεκαετία του ’90 μετά το ξέσπασμα των αποσχιστικών συγκρούσεων.
Είναι μάλιστα γνωστό ότι η Γεωργία δέχτηκε αμέσως πιέσεις που υπονόμευαν τις ικανότητές της για λήψη αποφάσεων σε θέματα εξωτερικής πολιτικής και εθνικής κυριαρχίας. Ο κύριος στόχος ήταν, και παραμένει ακόμη, να καταστεί σαφές στη διεθνή κοινότητα ότι η Ρωσία είναι η μόνη ικανή να επέμβει αποτελεσματικά στον ξένο γείτονά της, παρά το γεγονός ότι το Κρεμλίνο, δεδομένου του ρόλου του στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ, υποστηρίζει επίσημα την εδαφική ακεραιότητα. της χώρας. Αυτή η ασάφεια φαίνεται ήδη στο ερώτημα του δημοψηφίσματος, όπως αποκαλύπτεται από τις δηλώσεις του εκπροσώπου του Κρεμλίνου, Ντμίτρι Πεσκόφ. Ενώ η Ρωσία κρατά αποστάσεις από το ζήτημα, αρνούμενη την έναρξη πιθανών νομικών ενεργειών στη Νότια Οσετία ως κατεχόμενο έδαφος, από την άλλη αφήνει ένα παράθυρο ανοιχτό με τη βάση ότι θα σεβόταν τη βούληση που εκφράζει ο λαός της Νότιας Οσετίας.
Αυτό θα μπορούσε να συνδεθεί έξυπνα από το Κρεμλίνο με το ζήτημα της προστασίας των ρωσικών κοινοτήτων στο κοντινό εξωτερικό ως μέσο άσκησης πίεσης σε μια περιοχή που παραδοσιακά θεωρείται από τη Ρωσία ως σφαίρα επιρροής της. Οι συνεπείς πολιτικές διανομής ρωσικών διαβατηρίων στη Νότια Οσετία έχουν σίγουρα συμβάλει σε αυτό χάρη στην εφαρμογή νόμου που εγκρίθηκε από τη Ρωσική Ομοσπονδία το 2002. Σύμφωνα με αυτόν τον νόμο, η ρωσική υπηκοότητα θα χορηγείται σε απάτριδες (και κατ’ επέκταση, σε εδάφη που δεν αναγνωρίζονται διεθνώς) που ήταν προηγουμένως πολίτες της Σοβιετικής Ένωσης. Στη Νότια Οσετία το αποτέλεσμα ήταν εντυπωσιακό αφού από το 2002 έως το 2008 οι Νότιοι Οσετίες που απέκτησαν τη ρωσική υπηκοότητα αυξήθηκαν από 40% σε 90%. Δεδομένου ότι αυτές οι πολιτικές έχουν εφαρμοστεί και σε άλλες στρατηγικές περιοχές όπως η Κριμαία, το Ντόνετσκ και το Λουγκάνσκ, αυτό δημιουργεί φυσικές συγκρίσεις με την τρέχουσα κατάσταση στη Νότια Οσετία, δεδομένου ότι η χώρα εμπλέκεται έντονα στον πόλεμο στην Ουκρανία μαζί με τη Ρωσία.
Εν τω μεταξύ, η Ευρωπαϊκή Ένωση παρακολουθεί τις τελευταίες εξελίξεις με το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο κοντά στη Γεωργία και τη δέσμευση της Τιφλίδας στην πορεία της προς την Ευρώπη, ενώ καταδικάζει τις παράνομες εκλογές στη Νότια Οσετία, η οποία, για τη διεθνή κοινότητα παραμένει γεωργιανή περιοχή με το Τσινβάλι ως πρωτεύουσά του. Πρέπει να θυμόμαστε ότι ο Νότιος Καύκασος είναι μια στρατηγική περιοχή όχι μόνο για τη Ρωσία αλλά και για την Ευρωπαϊκή Ένωση που τον θεωρεί απαραίτητο ενεργειακό διάδρομο για τη διαφοροποίηση του ενεργειακού εφοδιασμού. Οι παγωμένες συγκρούσεις στην περιοχή, ωστόσο, αντιπροσωπεύουν έναν άσο στην τρύπα της ρωσικής εξωτερικής πολιτικής, καθώς η διαιώνισή τους εμποδίζει την επιθυμητή πρόσβαση της Γεωργίας τόσο στο ΝΑΤΟ όσο και στην Ευρωπαϊκή Ένωση, καθώς ο απόλυτος έλεγχος στην εθνική της επικράτεια είναι απαραίτητη προϋπόθεση για την πρόσβαση σε τέτοιους οργανισμούς.
Επιπλέον, η ΕΕ έχει την τάση να υιοθετεί πολύ προσεκτικές πολιτικές έναντι της περιοχής μέσω της συμφωνίας εταιρικής σχέσης και συνεργασίας που υπεγράφη το 1998. Με αυτήν, η ΕΕ ξεκίνησε έναν περιφερειακό διάλογο για να βοηθήσει στη μείωση των εντάσεων στην περιοχή, χωρίς να αναφέρει ποτέ τις αποσχιστικές περιοχές , όπως η Νότια Οσετία, προκειμένου να δοθεί προτεραιότητα στην οικονομική ανάπτυξη και να αναβληθεί, στην επόμενη δεκαετία, το πρόβλημα των παγωμένων συγκρούσεων, που όμως αποκάλυψε τη σπάνια ικανότητα επιρροής της Ευρώπης στην περιοχή. Αυτό συνέβη επίσης στη Νότια Οσετία την περίοδο 1992-2002 με φτωχά αποτελέσματα όσον αφορά τις διαδικασίες επίλυσης των συγκρούσεων, αφήνοντας έτσι στη Ρωσία άφθονο περιθώριο ελιγμών.
Ο πρώτος γύρος των εκλογών, που διεξήχθη στις 10 Απριλίου, παρήγαγε αβέβαια αποτελέσματα καθώς κανένας από τους εννέα υποψηφίους δεν συγκέντρωσε το πενήντα τοις εκατό των απαραίτητων ψήφων. Ο απερχόμενος πρόεδρος Μπιμπίλοφ μάλιστα συγκέντρωσε ποσοστό 33,5 έναντι 36,9 του Γκαγκλόγιεφ. Εν αναμονή του δεύτερου και αποφασιστικού γύρου που θα διεξαχθεί στις 8 Μαΐου, η κατάσταση παραμένει επί του παρόντος αβέβαιη, παρουσιάζοντας πολυάριθμες ομοιότητες με εκείνες που συνέβησαν σε άλλες αυτονομιστικές περιοχές, ιδίως σε αυτές του Ντονμπάς. Επομένως, είναι δύσκολο να προβλεφθεί αυτή τη στιγμή εάν οι δηλώσεις των δύο υποψηφίων, και ιδιαίτερα του Μπιμπίλοφ, αποτελούν απλώς εκλογικές σκοπιμότητες για την εξασφάλιση ψήφων ή αν αποτελούν αντιθέτως το προοίμιο μιας νέας σύγκρουσης που υποκινείται από μια Ρωσία όλο και πιο αποφασισμένη να προχωρήσει στο εξωτερικό της. γείτονας όπου ο Ρουβίκωνας έχει περάσει από καιρό.
Πηγή: geopolitica.info
Ακολουθήστε το Sahiel.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.
