Οι Ρεπουμπλικανοί θα μπορούσαν να εξαρτήσουν την υποστήριξη για περισσότερη ουκρανική βοήθεια από μια κοινή έρευνα για αυτούς τους ισχυρισμούς και έτσι να καταδικάσουν οποιαδήποτε συμφωνία και/ή η κυβέρνηση Μπάιντεν ή το καθεστώς Ζελένσκι θα μπορούσαν να διαρρεύσουν στοιχεία εάν ο ένας δεν κάνει το δικό τους θέλημα, δεδομένου ότι εκβιάζουν ο ένας τον άλλον λόγω αυτών των κοινών εγκλημάτων.
Γράφει ο Andrew Korybko
Ο πρώην Ουκρανός βουλευτής Αντρέι Ντέρκατς έριξε ένα σωρό βόμβες για τις διεφθαρμένες συναλλαγές του Μπάιντεν στην Ουκρανία σε πρόσφατη συνέντευξή του στην ιταλοαμερικανίδα δημοσιογράφο Σιμόνα Μαντζιάντε. Τα συμπεράσματα μπορείτε να τα διαβάσετε εδώ, αλλά βασικά καταλήγουν σε δωροδοκίες και ξέπλυμα χρήματος, μεταξύ άλλων εγκλημάτων. Αν και μπορεί να ενισχύσουν τις προσπάθειες των Ρεπουμπλικανών για παραπομπή στη Βουλή των Αντιπροσώπων, όπου η αντιπολίτευση έχει ισχνή πλειοψηφία, η έλλειψη πλειοψηφίας των δύο τρίτων στη Γερουσία σημαίνει ότι δεν πρόκειται να απομακρυνθεί από το αξίωμά του.
Ακόμα κι έτσι, αυτοί οι νέοι ισχυρισμοί μπορούν να έχουν σημαντικό αντίκτυπο στα γεγονότα, ο οποίος μπορεί να είναι πολύ πιο σημαντικός από την επιφανειακή παραπομπή του από τη Βουλή των Αντιπροσώπων. Οι διαδικασίες σε αυτό το επίπεδο έχουν πολιτικοποιηθεί, όπως αποδεικνύεται από το κυνήγι μαγισσών των Δημοκρατικών εναντίον του Τραμπ, κάτι που δεν σημαίνει ότι οι Ρεπουμπλικάνοι διεξάγουν το δικό τους εναντίον του Μπάιντεν, αλλά απλώς να τονίσω ότι η παραπομπή από τη Βουλή δεν έχει απτή σημασία. Το πολύ-πολύ να ενισχύσει τις προσπάθειες των δύο κομμάτων να συγκεντρώσουν τις ψήφους τους τον Νοέμβριο.
Εκεί που έγκειται η πραγματική σημασία αυτών των τελευταίων ισχυρισμών είναι στο ευρύτερο πλαίσιο της Ουκρανικής Σύγκρουσης, η οποία άρχισε να εκτονώνεται στα τέλη του περασμένου έτους μετά την αποτυχία της αντεπίθεσης του Κιέβου και τη συνακόλουθη μείωση της δυτικής βοήθειας. Οι Ρεπουμπλικανοί έχουν ήδη θέσει ως προϋπόθεση για τη συμφωνία τους σε οποιαδήποτε άλλη τέτοια συμφωνία τις ισχυρές μεταρρυθμίσεις για την ασφάλεια των συνόρων, αλλά τώρα θα μπορούσαν επίσης να συμπεριλάβουν τον πρόσθετο όρο μιας συνολικής κοινής έρευνας με την Ουκρανία σχετικά με τις βόμβες του Ντέρκατς για τον Μπάιντεν.
Αν η αντιπολίτευση κάνει μια τέτοια πρόταση, τότε δεν υπάρχει περίπτωση να συμφωνήσουν οι Δημοκρατικοί, ανατρέποντας έτσι την πιθανότητα οποιουδήποτε συμβιβασμού για το θέμα αυτό μέχρι το επόμενο έτος, μετά τις εκλογές του Νοεμβρίου, κάτι που θα μπορούσε να ταρακουνήσει τη δυναμική του Κογκρέσου και ενδεχομένως να οδηγήσει και στην απομάκρυνση του Μπάιντεν. Επιπλέον, το καθεστώς του Ζελένσκι δεν μπορεί να υπολογίζει κανείς ότι θα βοηθήσει καλόπιστα οποιαδήποτε θεωρητική κοινή έρευνα, δεδομένου ότι ηγετικά στελέχη εμπλέκονται επίσης σε αυτή τη διαφθορά σύμφωνα με τις αποκαλύψεις του Ντέρκατς.
Το συγκεκριμένο σημείο προσθέτει μια περίεργη τροπή σε αυτό το σκάνδαλο, καθώς υποδηλώνει ότι θα μπορούσαν επίσης να εκβιάσουν την κυβέρνηση Μπάιντεν, γεγονός που παρέχει ένα νέο επίπεδο κατανόησης του γιατί ο εν ενεργεία υπουργός και η ομάδα του ήταν τόσο θερμοί στη διαιώνιση του πολέμου του ΝΑΤΟ κατά της Ρωσίας μέσω της Ουκρανίας. Ο Ζελένσκι γνωρίζει ότι οποιοδήποτε αποτέλεσμα μικρότερο από τη μαξιμαλιστική νίκη που φαντασιώνεται θα σκότωνε την πολιτική του καριέρα, οπότε έχει ιδιοτελείς λόγους να θέλει να μετατρέψει το θέμα σε έναν λεγόμενο “για πάντα πόλεμο”.
Τα αντικειμενικά εθνικά συμφέροντα των ΗΠΑ δεν εξυπηρετούνται από την εξάντληση ακόμη περισσότερων αποθεμάτων τους και επομένως από τη μείωση της ικανότητάς τους να ανταποκρίνονται με ευελιξία σε ξένες κρίσεις που προκύπτουν ή μάλλον μπορεί ακόμη και να προκληθούν από την Αμερική ή τους εταίρους της, εξ ου και έχει γίνει δημοφιλής η συζήτηση για πάγωμα της σύγκρουσης. Η πρόταση ανακωχής του πρώην ανώτατου διοικητή του ΝΑΤΟ, ναυάρχου Τζέιμς Σταυρίδη, τύπου Κορέας, “γη για ειρήνη”, που διατυπώθηκε πέρυσι, θα μπορούσε να αποτελέσει ένα σημείο εκκίνησης, αλλά μόνο αν η Δύση συμφωνήσει με τα αιτήματα της Ρωσίας για εγγυήσεις ασφαλείας στην Ουκρανία.
Ωστόσο, ήταν απρόθυμη να το κάνει, εξ ου και δεν έχει σημειωθεί καμία πρόοδος σε αυτό το θέμα. Ένας λόγος πίσω από την απροθυμία των ΗΠΑ μπορεί να μην είναι μόνο ότι ανησυχούν μήπως “χάσουν το πρόσωπό τους” κατά την επίτευξη μιας σειράς ρεαλιστικών αμοιβαίων συμβιβασμών με τη Ρωσία, αλλά ότι ο Ζελένσκι εκβιάζει την κυβέρνηση Μπάιντεν ότι θα τα ξεράσει όλα αν τολμήσουν να ακολουθήσουν αυτή την πολιτική. Δεδομένης της προηγούμενης “θεϊκής” ιδιότητάς του στα δυτικά μέσα ενημέρωσης, οποιαδήποτε επιβεβαίωση των ισχυρισμών του Ντέρκατς θα μπορούσε να γίνει ευρέως πιστευτή από τους Δυτικούς.
Ξέρουν ότι ο Ζελένσκι δεν είναι ο λεγόμενος “Ρώσος πράκτορας” και έχουν πειστεί ότι είναι ένας “μαχητής της δημοκρατικής ελευθερίας”, οπότε θα ήταν πολύ επιζήμιο για τη φήμη των εν ενεργεία Δημοκρατικών, αν επιδιδόταν σε ένα “περιορισμένο στέκι” μοιραζόμενος κάποιες σχετικές πληροφορίες. Φυσικά δεν θα εμπλέξει τον εαυτό του ή τους πιο πιστούς συμμάχους του, αλλά θα μπορούσε να ρίξει μερικά λιγότερο αξιόπιστα πολιτικά στελέχη σε αυτή την περίπτωση (ίσως ως μέρος μιας εκκαθάρισης), ενώ πιθανόν να καταδικάσει την επανεκλογή του Μπάιντεν και να ανατρέψει τη Γερουσία.
Ο έλεγχος του Λευκού Οίκου και του Κογκρέσου από τους Ρεπουμπλικανούς σε συνδυασμό με αυτό που πολλοί θεωρούν ότι το Ανώτατο Δικαστήριο κλίνει προς τα δεξιά θα μπορούσε να οδηγήσει στον χειρότερο εφιάλτη των Δημοκρατικών ότι οι αντίπαλοί τους θα ανατρέψουν τις περισσότερες από τις πολιτικές του Μπάιντεν. Εν τω μεταξύ, ο χειρότερος εφιάλτης του Ζελένσκι είναι να υποκύψει ο Μπάιντεν στο λαϊκό αίσθημα των Αμερικανών να μειώσουν τη συμμετοχή της χώρας τους σε αυτόν τον πόλεμο δι’ αντιπροσώπων και να τον εξαναγκάσουν να ξαναρχίσει ειρηνευτικές συνομιλίες με τη Ρωσία, ώστε να μπορέσει έτσι ο ένας να κρατήσει τον άλλον υπό έλεγχο μέσω αυτού του αμοιβαίου εκβιασμού.
Η νομιμότητα τόσο της κυβέρνησης Μπάιντεν όσο και του καθεστώτος του Ζελένσκι εξαρτάται επομένως από το ότι ο καθένας από αυτούς θα παραμείνει σιωπηλός σχετικά με το σχέδιο διαφθοράς τους, αλλά ο ένας ή ο άλλος θα μπορούσε τουλάχιστον θεωρητικά να αποκαλύψει κάποιες λεπτομέρειες σχετικά με αυτό, αν αρχίσει να μην εμπιστεύεται τον άλλον ή αν θέλει να τον ξεφορτωθεί. Για παράδειγμα, η κυβέρνηση Μπάιντεν θα μπορούσε να διαρρεύσει κάποιες πληροφορίες σχετικά με τη διαφθορά του Ζελένσκι σε φιλοδημοκρατικά μέσα ενημέρωσης για να τον πιέσει να συνεχίσει τις ειρηνευτικές συνομιλίες ή να ανοίξει το δρόμο για μια “κυβέρνηση εθνικής ενότητας”.
Η πρόταση αυτή προωθήθηκε από ένα μέλος της σημαίνουσας δεξαμενής σκέψης του Ατλαντικού Συμβουλίου τον περασμένο μήνα σε ένα άρθρο για το Politico και θα μπορούσε να ερμηνευθεί αξιόπιστα ως μήνυμα ότι η κυβέρνηση Μπάιντεν αρχίζει να έχει βαρεθεί τον Ζελένσκι. Όσον αφορά τον Ουκρανό ηγέτη, έχει ήδη εξηγηθεί ότι μπορεί να είναι ο πρώτος που θα διαρρεύσει ορισμένες λεπτομέρειες σχετικά με το σχέδιο αυτό, εάν αισθανθεί ότι η υποστήριξη των Δημοκρατικών για αυτόν τον πόλεμο δι’ αντιπροσώπων παραπαίει, κάτι που θα μπορούσε να είναι μία από τις “πυρηνικές επιλογές” του σε αυτή την περίπτωση παράλληλα με μια μεγάλη ψευδή σημαία.
Επιστρέφοντας στις τελευταίες καταγγελίες του Ντέρκατς για διαφθορά, ο αντίκτυπός τους όσον αφορά την Ουκρανική Σύγκρουση είναι πολύ πιο σημαντικός από το ενδεχόμενο να βοηθήσουν τις προσπάθειες των Ρεπουμπλικανών να παραπέμψουν τον Μπάιντεν στη Βουλή των Αντιπροσώπων, αφού δεν μπορούν να τον απομακρύνουν λόγω έλλειψης υποστήριξης στη Γερουσία. Οι Ρεπουμπλικάνοι θα μπορούσαν να εξαρτήσουν την υποστήριξη για περισσότερη ουκρανική βοήθεια από μια κοινή έρευνα σχετικά με αυτούς τους ισχυρισμούς και/ή η κυβέρνηση Μπάιντεν ή το καθεστώς Ζελένσκι θα μπορούσαν να διαρρεύσουν στοιχεία, εάν η άλλη δεν κάνει το θέλημά τους.
Απόδοση στα ελληνικά Sahiel.gr σε συνεργασία με korybko.substack.com