Ο Πούτιν, η ατομική βόμβα και η διαστρεβλωμένη χρήση της ιστορίας

Του Gregory Alegi

Δικαιολογεί η χρήση αμερικανικών πυρηνικών όπλων στην Ιαπωνία το 1945 τις ρωσικές απειλές για χρήση πυρηνικών όπλων στην Ουκρανία το 2022; Η ομιλία του Πούτιν και οι απαιτήσεις του Καντίροφ χειραγωγούν την ιστορία, πρώτα απ ‘όλα επειδή οι ΗΠΑ που δέχθηκαν επίθεση στη συνέχεια τις εξαπέλυσαν για να τερματίσουν έναν πόλεμο, ενώ η επιθετική Ρωσία θα ήθελε να τον ανοίξει ξανά. Αν η Ρωσία έχει ακόμα δύο χιλιάδες ατομικές τακτικές, δέκα φορές περισσότερες από τις ΗΠΑ, που χρησιμοποιεί την πυρηνική ενέργεια για να εκφοβίσει ολόκληρο τον κόσμο; Ο Γκρέγκορι Αλέγι, καθηγητής ιστορίας και πολιτικής των ΗΠΑ στο Luiss, μίλησε σχετικά

«Οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι η μόνη χώρα στον κόσμο που έχει χρησιμοποιήσει πυρηνικά όπλα δύο φορές, καταστρέφοντας τις ιαπωνικές πόλεις Χιροσίμα και Ναγκασάκι. Μεταξύ άλλων δημιούργησαν και προηγούμενο». Με αυτά τα λόγια ο Βλαντιμίρ Πούτιν προανήγγειλε τη ρωσική χρήση ατομικών όπλων. «Και υπήρχε μόνο ένας στόχος: όπως στην περίπτωση των πυρηνικών βομβαρδισμών στην Ιαπωνία, να εκφοβιστεί η χώρα μας και ολόκληρος ο κόσμος».

Η δήλωση, που σύντομα ενισχύθηκε από τον αρχηγό του κράτους της Τσετσενίας Ραζμάν Καντίροφ, αύξησε την ένταση και πυροδότησε ατελείωτες συζητήσεις σχετικά με τον κίνδυνο κλιμάκωσης της «ειδικής στρατιωτικής επιχείρησης» που ξεκίνησε στις 24 του περασμένου Φεβρουαρίου. Ποταμοί μελάνι έχουν χυθεί για την πραγματική πιθανότητα, τις συνέπειες (στρατιωτικές, περιβαλλοντικές και πολιτικές) και τις όποιες δυτικές απαντήσεις, και είναι άχρηστο να τις επαναλάβουμε. Από την άλλη, κανείς δεν φαίνεται να αναρωτήθηκε πόσο αντικατοπτρίζει την πραγματικότητα το νόημα αυτών των λέξεων, που εισήχθησαν στην ομιλία για την προσάρτηση των τεσσάρων ουκρανικών επαρχιών και επαναλήφθηκαν αμέσως από «ανεξάρτητα» ΜΜΕ και αναλυτές. Η απάντηση είναι: λίγο.

Εξαναγκασμός και χειρισμοί

Ο πρώτος εξαναγκασμός αφορά τον παραλληλισμό μεταξύ Αυγούστου 1945 και Οκτωβρίου 2022. Στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, οι Ηνωμένες Πολιτείες ήταν η επίθεση και η Ιαπωνία ο επιτιθέμενος. Στην Ουκρανία, η Ρωσία είναι ο επιτιθέμενος. Αυτή δεν είναι μικρή διαφορά, καθώς στο διεθνές δίκαιο η άμυνα είναι πάντα νόμιμη και η επίθεση σπάνια δικαιολογείται. Και οι Ηνωμένες Πολιτείες ξεκίνησαν για να τερματίσουν έναν πόλεμο, η Ρωσία για να τον ανοίξει ξανά.

Η δεύτερη χειραγώγηση είναι η ακύρωση του πλαισίου της απόφασης για χρήση ατομικών. Τον Φεβρουάριο-Μάρτιο του 1945, η κατάκτηση της Iwo Jima κόστισε στις ΗΠΑ πάνω από 23.000 νεκρούς και τραυματίες. Αντιμέτωποι με τη σκληρότητα των μαχών για ένα μικρό ηφαιστειακό νησί, τι θα μπορούσε να αναμένεται σε περίπτωση εισβολής στην Ιαπωνία; Οι εκτιμήσεις κυμαίνονται από 268.000 έως ένα εκατομμύριο απώλειες, φυσικά μόνο στους Αμερικανούς. Από την ιαπωνική πλευρά, από τους 21.000 υπερασπιστές του Iwo Jima μόνο 216 αιχμαλωτίστηκαν (συμπεριλαμβανομένων των Κορεατών καταναγκαστικών εργατών). Δεν θα μάθουμε ποτέ πόσοι Ιάπωνες θα είχαν πεθάνει υπερασπιζόμενοι το Τόκιο, αλλά σίγουρα περισσότερα από τα 290.000 θύματα, τόσο άμεσα όσο και από ακτινοβολία, των δύο ατομικών επιθέσεων. Μπροστά σε αυτούς τους αριθμούς, μη βιώσιμους για μια δημοκρατία, ειδικά αφού η ήττα της Γερμανίας είχε προκαλέσει ένα κλίμα πολέμου που είχε ήδη κερδηθεί, ο Χάρι Σ. Τρούμαν αποφάσισε να χρησιμοποιήσει την ατομική βόμβα, ξεπερνώντας τις καθυστερημένες αντιρρήσεις ορισμένων των επιστημόνων που τέσσερα χρόνια νωρίτερα είχαν παρακαλέσει τον Ρούσβελτ να το αναπτύξει.

Η τρίτη παραμόρφωση είναι πολύ ενδεικτική. Στις 8 Αυγούστου 1945, δύο μέρες μετά τη Χιροσίμα, η ΕΣΣΔ κήρυξε τον πόλεμο στην Ιαπωνία. Οι Σύμμαχοι είχαν επανειλημμένα ζητήσει από τον Ιωσήφ Στάλιν να επιτεθεί πίσω από τους Ιάπωνες, επίσης για να μειώσουν την πίεση στην Κίνα. Στη Γιάλτα, τον Φεβρουάριο του 1945, με αντάλλαγμα την παρέμβασή του κατά της Ιαπωνίας, ο Φράνκλιν Ντ. Ρούσβελτ ανέλαβε να αναγνωρίσει τις σοβιετικές διεκδικήσεις στην Άπω Ανατολή. Τον Απρίλιο, η ΕΣΣΔ ενημέρωσε την Ιαπωνία ότι δεν θα ανανεώσει το σύμφωνο μη επίθεσης, αλλά εγγυήθηκε ότι θα το σεβόταν για τους προβλεπόμενους 12 μήνες. Η επίθεση των Μαραμαλδών τον Αύγουστο επέτρεψε στην ΕΣΣΔ να παρουσιαστεί ως ο νικητής της Ιαπωνίας, με όλα τα σχετικά πολιτικά και εδαφικά πλεονεκτήματα, συμπεριλαμβανομένης της απόβασης στην Κορέα που έθεσε τα θεμέλια για έναν νέο πόλεμο.

Το τέταρτο υπονοούμενο είναι το πιο λεπτό. Ο Πούτιν προτείνει ότι χωρίς τον εκφοβισμό της αμερικανικής βόμβας, η ΕΣΣΔ θα μπορούσε να είχε επεκτείνει τον έλεγχό της πολύ πέρα ​​από την Ανατολική Ευρώπη. Δεν πειράζει που η μεταπολεμική αντίσταση στην Ουκρανία και τα κράτη της Βαλτικής, η εξέγερση της Ανατολικής Γερμανίας του 1953, η Ουγγρική Επανάσταση του 1956, η Άνοιξη της Πράγας του 1968, οι απεργίες του Γκντανσκ του 1980 και η φυγή από την Ανατολική Γερμανία το 1989 υποδηλώνουν ότι η Ρωσική Η σοβιετική παρουσία ήταν πάντα ανεπαρκώς ανεκτή. Για τον Πούτιν, όπως και για κάθε αυταρχικό καθεστώς, τα εμπόδια στην επιτυχία δεν είναι ποτέ αποτέλεσμα ανικανότητας ή κακών πολιτικών, αλλά πάντα ξένων πρακτόρων ή όπλων.

Ο Πούτιν προκαλεί το φάσμα του ατομικού πολέμου

Καταργώντας τον στόχο των ΗΠΑ να περιορίσουν τις ανθρώπινες απώλειές τους και παραλείποντας ότι η ΕΣΣΔ είχε άμεσα οφέλη από τα πυρηνικά όπλα των ΗΠΑ, ο Πούτιν χειραγωγήθηκε για άλλη μια φορά την ιστορία για να παρουσιάσει τη Ρωσία ως θύμα της αρπακτικής Δύσης και τουλάχιστον σιωπηρά ως χώρα που δέχεται επίθεση. Προσοχή. Η πολιτική χρήση της ιστορίας δεν είναι κάτι καινούργιο, οπουδήποτε στον κόσμο, όπως πάντα υπάρχουν εκείνοι που, στη μέγγενη του συνδρόμου της Στοκχόλμης, παίρνουν το μέρος με τους επιτιθέμενους. Αλλά αυτό δεν καθιστά πιο αποδεκτό τη στρατολόγηση της ιστορίας για την υποστήριξη λανθασμένων επιλογών – στην περίπτωση του Πούτιν, για τη στήριξη ενός καθεστώτος που κατακλύζεται από την αδυναμία διεξαγωγής συμβατικών επιχειρήσεων μεγάλης κλίμακας με ατομικές απειλές.

Η ρωσική ελαφρότητα στην πρόκληση του φάσματος του ατομικού πολέμου οδηγεί σε μια θλιβερή τελική εξέταση. Κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, η πολιτική ηγεσία των Ηνωμένων Πολιτειών και της ΕΣΣΔ είχε μια κουλτούρα πυρηνικών όπλων αρκετά ισχυρή ώστε να αντέξει την περιστασιακή απερίσκεπτη φιλοδοξία για απασχόληση. Μεταξύ αυτών, αυτό του στρατηγού Ντάγκλας Μακάρθουρ κατά της Κίνας κατά τον πόλεμο της Κορέας (1950) και αυτό του Φιντέλ Κάστρο εν μέσω της κουβανικής κρίσης (1962). Πάνω από μισό αιώνα αργότερα, η επίγνωση της πρακτικής αχρηστίας των πυρηνικών όπλων -όσο «τακτικής», δηλαδή μικρής ισχύος- φαίνεται πλέον να ανήκει μόνο στη Δύση. Ίσως δεν αποτελεί έκπληξη το γεγονός ότι το τακτικό πυρηνικό οπλοστάσιο της Ρωσίας εξακολουθεί να αιωρείται γύρω στις δύο χιλιάδες κεφαλές, ενώ οι ΗΠΑ το έχουν μειώσει εδώ και καιρό στις 200. Αυτό πρέπει επίσης να ληφθεί υπόψη για να εκτιμηθεί ποιος προκαλεί την ατομική απειλή.

Πηγή: formiche.net

Ακολουθήστε το Sahiel.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.