Markku Siira
Όπως μας υπενθύμισε ο Σερβοαμερικανός οικονομολόγος Branko Milanović, τον Ιανουάριο του 2013 ο Xi Jinping, Γενικός Γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος της Κίνας, Πρόεδρος της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας και Πρόεδρος της Κεντρικής Στρατιωτικής Επιτροπής, έδωσε μια ενδιαφέρουσα ομιλία σε μέλη του Κόμματος Central Επιτροπή.
Η ομιλία συζητήθηκε στη Δύση για χρόνια μετά, ειδικά στο πλαίσιο του διαρκούς φόβου του κόσμου για τον αυταρχισμό του κινεζικού καθεστώτος και την απόφαση του Σι να εξαλείψει από την Κίνα αυτό που αποκαλεί «ιστορικό μηδενισμό», ένα διαβρωτικό ρεύμα που θα μπορούσε να απειλήσει το Κόμμα. ζωτικότητα και εθνικά συμφέροντα.
Στην ομιλία του, ο Σι αμφισβητεί τις αμφιβολίες των εγχώριων και ξένων σχολιαστών σχετικά με το εάν η πορεία της Κίνας εξακολουθεί να είναι σοσιαλιστική. Κάποιοι έχουν αποκαλέσει το σημερινό μοντέλο της Κίνας «κοινωνικό καπιταλισμό», άλλοι «κρατικό καπιταλισμό» ή «τεχνοκρατικό καπιταλισμό». Σύμφωνα με τον Xi, όλα αυτά είναι εντελώς παρερμηνείες.
Ο «σοσιαλισμός με κινεζικά χαρακτηριστικά» παραμένει πιστός στην ιδέα, με την οποία ο Σι εννοεί ότι, παρά τις μεταρρυθμίσεις, το κινεζικό καθεστώς εμμένει στον σοσιαλισμό, τη θεωρία του, το σύστημά του και τους στόχους που έθεσε το Εθνικό Κογκρέσο της Κίνας.
Αυτά περιλαμβάνουν «την οικοδόμηση μιας σοσιαλιστικής οικονομίας της αγοράς, μιας σοσιαλιστικής-δημοκρατικής πολιτικής, μιας προηγμένης σοσιαλιστικής κουλτούρας, μιας σοσιαλιστικής πολιτικής και οικολογικής αρμονίας, της ανθρώπινης ανάπτυξης, της προοδευτικής υλοποίησης της «κοινής ευημερίας για όλους τους λαούς, ενός πλούσιου, ισχυρού, δημοκρατικού και αρμονικό σοσιαλιστικό σύγχρονο κράτος, υπό την ηγεσία του Κομμουνιστικού Κόμματος».
Άλλα αξιοσημείωτα σημεία στην ομιλία του Xi περιλαμβάνουν την ερμηνεία του για το τέλος της Σοβιετικής Ένωσης και την επιμονή του στη σημασία της ιδεολογίας. Χωρίς στέρεη ιδεολογική βάση, μια ασταθής κρατική κυβέρνηση θα κάνει καταστροφικά λάθη, τα οποία θα μπορούσαν να οδηγήσουν ακόμη και σε κατάρρευση. Αυτό συνέβη με την πρώην υπερδύναμη του σοσιαλισμού, τη Σοβιετική Ένωση, η οποία επίσημα έπαψε να υπάρχει στις 25 Δεκεμβρίου 1991.
Για τον Σι, η αιτία της κατάρρευσης της Σοβιετικής Ένωσης και της κατάρρευσης του Κομμουνιστικού της Κόμματος είναι ο «ιδεολογικός μηδενισμός»: οι άρχουσες τάξεις δεν πίστευαν πλέον στα οφέλη και την αξία του συστήματος, αλλά δεν είχαν άλλες ιδεολογικές συντεταγμένες στις οποίες να εγγραφούν τη σκέψη τους.
Γιατί κατέρρευσε η Σοβιετική Ένωση και το Κομμουνιστικό της Κόμμα; Η πλήρης απόρριψη της σοβιετικής ιστορικής εμπειρίας, η απόρριψη της ιστορίας του κόμματος και η απόρριψη του Λένιν και του Στάλιν έχουν βυθίσει τη σοβιετική ιδεολογία στο χάος και τον ιστορικό μηδενισμό που φοβάται ο Σι.
Έχει καταστήσει σχεδόν ανενεργές τις κομματικές οργανώσεις σε όλα τα επίπεδα. Στέρησε από το κόμμα την ηγεσία του στον στρατό. Τελικά, το Σοβιετικό Κομμουνιστικό Κόμμα – όσο σπουδαίο κι αν ήταν – διαλύθηκε παίρνοντας μαζί του τη σοσιαλιστική ομοσπονδία.
Η έλλειψη εμπιστοσύνης στο σύστημα οφειλόταν στην αποτυχία της Σοβιετικής Ένωσης στην οικονομική ζωή και στην αδυναμία της να δημιουργήσει ένα συμμετοχικό σύστημα λήψης αποφάσεων που θα ήταν ελκυστικό ή θα ήταν αποδεκτό από την πλειοψηφία του πληθυσμού. Οι ρίζες της κατάρρευσης ήταν επομένως τόσο οικονομικές όσο και ιδεολογικές.
Ο Κινέζος Πρόεδρος Xi ισχυρίζεται ότι όταν ένα κόμμα χάνει τον ιδεολογικό έλεγχο και δεν είναι σε θέση να δώσει μια ικανοποιητική εξήγηση για τη δική του διακυβέρνηση, τους στόχους και τους στόχους του, καταρρέει σε ένα κόμμα χαλαρά συνδεδεμένων, ενωμένων ατόμων. μόνο από προσωπικές φιλοδοξίες, φιλοδοξίες για πλούτο και δύναμη .
Στο κόμμα κυριαρχούσε τότε ο «ιδεολογικός μηδενισμός». Το χειρότερο αποτέλεσμα – το οποίο φοβάται ο Σι για την Κίνα – είναι να καταληφθεί η χώρα από ανθρώπους που δεν έχουν ιδεολογία, αλλά μια εντελώς κυνική και εγωιστική επιθυμία να κυβερνήσουν. Αυτό συνέβη στη Ρωσία τη δεκαετία του 1990, όπου οι «ιδεολογικοί μηδενιστές» της KGB πήραν τον έλεγχο της χώρας, με τη βοήθεια των Αμερικανών.
Οι ιδεολογικοί μηδενιστές της KGB θεωρούνταν στη Δύση καλύτεροι ηγεμόνες από τους κομμουνιστές με περισσότερες αρχές. Ο Τζον Λιούις Γκάντις, ο κυνικός Αμερικανός ιστορικός του Ψυχρού Πολέμου, στο The Cold War: A New History, θεώρησε τον Lavrenty Beria «τον μόνο σοβιετικό ηγέτη άξιο επαίνου πριν από τον Γκορμπατσόφ» επειδή ο Beria ήταν «εντελώς αμερόληπτος ιδεολογικά και έτοιμος να υπηρετήσει οποιοδήποτε καθεστώς όσο ο ίδιος παρέμεινε στην πίστα».
Στις τελευταίες μέρες της Σοβιετικής Ένωσης, τα μέλη της KGB θεωρούνταν τα μόνα που μπορούσαν να διατηρήσουν κάποια τάξη και να κρατήσουν τους τροχούς της οικονομίας να γυρίζουν. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο ο επικεφαλής της KGB Γιούρι Αντρόποφ εξελέγη γενικός γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος – μια πλήρης ανατροπή της παραδοσιακής υποταγής του μηχανισμού πληροφοριών στο κόμμα.
Η εξάρτηση από τις πληροφορίες επαναλήφθηκε τα τελευταία χρόνια της διακυβέρνησης του Γέλτσιν, όταν τέσσερις από τους πέντε πρωθυπουργούς του είχαν διασυνδέσεις με την KGB (αυτοί ήταν ο Primakov, ο Stepashin, ο Kirienko και τέλος οι πατάτες με τυρί). Το διανοητικό κενό επέτρεψε την άνοδο στην εξουσία ανυπόστατων πραγματιστών, τους οποίους ο Σι περιγράφει ως «ιδεολογικούς μηδενιστές».
Επί Πούτιν, το ιδεολογικό κενό έχει καλυφθεί από τον συντηρητικό εθνικισμό και την ορθοδοξία – για να μην αναφέρουμε το εγχώριο Ισλάμ, τον Ιουδαϊσμό και τον Βουδισμό. Ο Πούτιν επέκρινε επίσης την πολιτικά εξτρεμιστική κουλτούρα της άρνησης της πραγματικότητας και τον αχαλίνωτο φιλελευθερισμό της Δύσης, αλλά η οικονομική πολιτική της σύγχρονης Ρωσίας εξακολουθεί να είναι καπιταλιστική, όχι σοσιαλιστική.
Η επιφανειακή εστίαση στα εξωτερικά χαρακτηριστικά της κρατικής εξουσίας οδηγεί πολλούς δυτικούς πολιτικούς σχολιαστές να μιλούν για την «αυτοκρατία» του Σι και του Πούτιν σαν να ήταν το ίδιο ακριβώς είδος. Η ομιλία του Xi δείχνει ότι οι ηγέτες της σύγχρονης Κίνας και της Ρωσίας δεν μοιάζουν τόσο.
Η διαφορά μεταξύ της κινεζικής και της ρωσικής κυβέρνησης είναι ότι η Κίνα προσπάθησε να διατηρήσει την ηγεμονική δύναμη της κομμουνιστικής ιδεολογίας και έτσι να ελέγξει τα διάφορα όργανα εξουσίας (όπως ο στρατός και η αστυνομία), ενώ στη Ρωσία, η πολιτική ιδεολογία έχει αντικατασταθεί από τον πραγματισμό. και γεωπολιτική εξουσίας (φυσικά η κρατική διοίκηση με τους διάφορους κλάδους εξουσίας εξακολουθεί να ελέγχει τα διάφορα όργανα της κοινωνίας).
Στους ενθουσιώδεις σχολιαστές της πτώσης της Σοβιετικής Ένωσης άρεσε να πιστεύουν ότι το τέλος του κομμουνισμού θα οδηγούσε στην άνθηση της φιλελεύθερης δημοκρατίας παντού. Ωστόσο, η εξαγωγική, καπνιστή, ιμπεριαλιστική δημοκρατία της Αμερικής οδήγησε μόνο σε αυτό που ο Xi περιγράφει ως «ιδεολογικό μηδενισμό» και πολιτική εξουσίας που έχει εδραιώσει την εξουσία της ολιγαρχίας, χωρίς σεβασμό για τον λαό.
Ο Κινέζος πρόεδρος είναι, κατά τη γνώμη μου, κάπως σωστός στους ισχυρισμούς του. Αν δεν υπάρξει συστηματική αναζήτηση μιας καλύτερης κοινωνίας και προσπάθεια ανύψωσης του βιοτικού επιπέδου του λαού, μένει μόνο το συμφέρον της άρχουσας τάξης και η οπορτουνιστική και κοντόφθαλμη πολιτική που αργά ή γρήγορα θα οδηγήσει τη χώρα σε καταστροφή.
Η Ρωσία, επίσης, χρειάζεται μια βιώσιμη κρατική ιδεολογία, αλλά οι πραγματιστές των ομάδων εξουσίας δεν μπορούν να δημιουργήσουν μια (επειδή δεν πιστεύουν σε ιδεολογίες;). Εάν, μετά τον Πούτιν, η Ρωσία καθοδηγείται από κάποιον σαν τον σημερινό πρωθυπουργό, τον τεχνοκράτη Μιχαήλ Μισούστιν, ο «ιδεολογικός μηδενισμός» που οδήγησε στην κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης θα συνεχιστεί.
Εάν η άνοδος της Κίνας στην εξουσία δεν αντιστραφεί και ο σοσιαλισμός γίνει ένα παγκόσμιο ελκυστικό πολιτικό αντίβαρο στον τοξικό φιλελευθερισμό της Δύσης, ίσως οι κομμουνιστές θα μπορέσουν να παίξουν μεγαλύτερο ρόλο στη μελλοντική ρωσική κυβέρνηση; Ένα ρωσικό μείγμα σοσιαλισμού και εθνικισμού θα μπορούσε να λειτουργήσει καλύτερα σε μια μεγάλη δύναμη από μια μίμηση του δυτικού οικονομικού φιλελευθερισμού.
Οι Ρώσοι κομμουνιστές βαθμολογούν επίσης, τουλάχιστον στα μάτια μου, επειδή αντιστάθηκαν στον υγειονομικό φασισμό των τελευταίων ετών, σε αντίθεση με το κυβερνών κόμμα, την Ενωμένη Ρωσία, που μοιάζει με συνασπισμό. Θα ήταν επιθυμητό για την Κίνα να εγκαταλείψει επίσης τη στρατηγική της για μηδενικό επιτόκιο, αλλά μπορεί να κρύβονται ανάγκες εξωτερικής πολιτικής και ασφάλειας πίσω από αυτή την πορεία δράσης και να κρατούνται μυστικά από το κοινό.
Δεδομένης της επιλογής, στην τρέχουσα παγκόσμια κρίση, ο κόσμος θα προτιμούσε μια εθνικιστική σοσιαλιστική ιδεολογία πιο προσανατολισμένη στον άνθρωπο παρά έναν φιλελεύθερο-καπιταλιστικό, τεχνοκρατικό μηδενισμό του οποίου οι στόχοι προωθούν μόνο την κοινωνικοοικονομική τυραννία μιας μικρής υπερεθνικής δύναμης.
[ΠΗΓΗ]
Ακολουθήστε το Sahiel.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.
