Η Ελλάδα βρίσκεται στο μεταίχμιο της σχετικής ευρωπαϊκής σταθερότητας και της απόλυτης μεσανατολικής αστάθειας: το επιβαρυμένο και εξαιρετικά απρόβλεπτο περιβάλλον της ανατολικής Μεσογείου διαταράσσεται περαιτέρω από τις παρατεταμένες εντάσεις με την Τουρκία, το πανταχού παρόν αίνιγμα των ελληνικών εξωτερικών σχέσεων. Η ειρηνική διαχείριση των ελληνοτουρκικών σχέσεων υποτάσσεται στην πραγματικότητα στις τουρκικές διεκδικήσεις ως περιφερειακής δύναμης στη Μεσόγειο.
Γράφει ο Martina Canesi
Η βάση της διαμάχης μεταξύ Τουρκίας και Ελλάδας αφορά τον καθορισμό των σχετικών αποκλειστικών οικονομικών ζωνών λόγω ορισμένων νησιών ελληνικής κυριαρχίας κοντά στις τουρκικές ακτές. Η πιο χαρακτηριστική περίπτωση αφορά το νησί του Καστελλόριζου, το οποίο απέχει πάνω από 130 χιλιόμετρα από τη Ρόδο, το μεγαλύτερο ελληνικό νησί από το οποίο εξαρτάται διοικητικά, με την ίδια ευθεία, αλλά λιγότερο από 3 χιλιόμετρα από τις τουρκικές ακτές. Σύμφωνα με τη Σύμβαση του ΟΗΕ για το Δίκαιο της Θάλασσας, το νησί δημιουργεί μια αποκλειστική οικονομική ζώνη στην οποία η Ελλάδα έχει την κυριαρχία και τη δικαιοδοσία, εμποδίζοντας την εκμετάλλευση μεγάλων περιοχών της ακτογραμμής του από την Τουρκία και ως εκ τούτου αμφισβητείται από την τουρκική κυβέρνηση.
Χάρτης των αμφισβητούμενων θαλάσσιων ζωνών μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας:
Η Τουρκία θεωρείται η σοβαρότερη εξωτερική απειλή για την επιβίωση της Ελλάδας τουλάχιστον από το πραξικόπημα του 1974 στην Κύπρο: από τη δεκαετία του 1970, η Ελλάδα εξισορρόπησε πολιτικές ανάσχεσης και αποτροπής για να αντιμετωπίσει την τουρκική απειλή. Διεθνείς δομές, όπως η Ευρωπαϊκή Ένωση και το ΝΑΤΟ, έχουν θεωρηθεί ως μοχλοί πίεσης και διασφαλίσεις έναντι πιθανών τουρκικών περιπετειών σε αμφισβητούμενες περιοχές.
Αν και ο αρχικός ενθουσιασμός για την υποψηφιότητα της Τουρκίας στην ΕΕ παρουσίασε μια ευκαιρία για την πιθανή επίλυση του Κυπριακού προβλήματος, η ΕΕ έχασε το ρόλο της ως “πλαίσιο” διαλόγου όταν η Τουρκία σταδιακά αποστασιοποιήθηκε από την πιθανή ένταξη μετά το 2004. Έκτοτε, οι σχέσεις μεταξύ της Τουρκίας και της Ελλάδας υπόκεινται στις διακυμάνσεις της εγχώριας εθνικής πολιτικής. Καθώς η Τουρκία κινήθηκε σταδιακά προς την ανελεύθερη δημοκρατία και τον πολιτικό αναθεωρητισμό υπό την κυβέρνηση Ερντογάν, η επιρροή της οποίας ενισχύθηκε μετά τη νίκη του τον Μάιο του 2023, η στρατηγική της Ελλάδας απαιτούσε μια αποτελεσματική εξισορρόπηση μεταξύ ήπιων και σκληρών διπλωματικών προσεγγίσεων.
Η διαμάχη για τα ύδατα της Μεσογείου έγινε και πάλι επίκαιρη μετά την ανακάλυψη κοιτασμάτων φυσικού αερίου 70-90 τρισεκατομμυρίων κυβικών μέτρων στο Ιόνιο και τη Μεσόγειο Θάλασσα δυτικά της Κρήτης – κρίσιμη για την ανεξαρτησία της ευρωπαϊκής ενεργειακής πολιτικής μετά την εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία.
Οι διμερείς σχέσεις μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας βρίσκονται σήμερα σε ανοδική και θετική φάση: μετά τις υπουργικές συναντήσεις του Σεπτεμβρίου 2023 και τη συνάντηση μεταξύ του Έλληνα πρωθυπουργού, Κυριάκου Μητσοτάκη, και του Τούρκου προέδρου Ερντογάν στο περιθώριο της συνόδου κορυφής του ΝΑΤΟ τον Ιούλιο, οι δύο χώρες συμφώνησαν σε 29 μέτρα για την αποφυγή κλιμάκωσης, τα οποία περιλαμβάνουν τη μείωση του αριθμού των στρατιωτικών ασκήσεων, κοινές στρατιωτικές ασκήσεις και την ανάπτυξη προγραμμάτων εκπαίδευσης και ανταλλαγής μεταξύ στρατιωτικών ακαδημιών.
Στο πλαίσιο της προετοιμασίας της επίσκεψης του Ερντογάν στην Αθήνα στις 7 Δεκεμβρίου, ο Τούρκος πρόεδρος θα κάνει μια στάση στη Θράκη κατά την επιστροφή του στην Άγκυρα: προς το παρόν, το ταξίδι περιλαμβάνει επίσκεψη στο τζαμί και το μουσουλμανικό σχολείο της Κομιτηνής, ως ένδειξη υποστήριξης προς τη μουσουλμανική μειονότητα της περιοχής. Η περιοδεία αποκτά κρίσιμη σημασία, ιδίως ενόψει της πρόσφατης αλλαγής του τόπου διεξαγωγής της 7ης Δεκεμβρίου: ενώ η επίσημη επίσκεψη είχε αρχικά προγραμματιστεί να πραγματοποιηθεί στη Θεσσαλονίκη, η μετακίνηση στην Αθήνα ήταν ιδιαίτερα στρατηγική όχι μόνο για πρακτικούς λόγους, αλλά και λόγω των πιθανών τοπικών αντιδράσεων.
Χάρτης της Θράκης:
Δεδομένου ότι η Θράκη και η Θεσσαλονίκη έχουν συμπεριληφθεί στην περιθωριακή ζώνη του λεγόμενου δόγματος της “Γαλάζιας Πατρίδας” από τον ίδιο τον Ερντογάν, οι χριστιανικές ομάδες, η Ξάνθη και η Ροδόπη, είναι ιδιαίτερα επικριτικές απέναντι στην τουρκική παρουσία, όχι μόνο λόγω της απειλητικής τουρκικής στάσης απέναντι στις ελληνικές μειονότητες στην Ανατολική Θράκη.
Η συμπερίληψη της Θράκης στο τουρκικό δόγμα ενισχύει τον δυνητικό αλυτρωτισμό στην Ανατολική Μακεδονία και Θράκη, που ήδη ενθαρρύνεται από αξιωματούχους της Άγκυρας, όπως έδειξαν τα γεγονότα του Φεβρουαρίου του 2020, όταν οι τουρκόφωνοι δήμαρχοι Αρριανών και Ιάσμου συμμετείχαν σε εκδήλωση που διοργάνωσε αλυτρωτικός σύλλογος που αγωνίζεται για την ανεξαρτησία της Δυτικής Θράκης που υποστηρίζεται από την Τουρκία.
Οι προσπάθειες αυτές αποτελούν στρατηγική συνιστώσα του ευρύτερου δόγματος Mavi Vatan (δόγμα της Γαλάζιας Πατρίδας), το οποίο διατυπώθηκε για πρώτη φορά από τον ναύαρχο Τζεμ Γκουρντενίζ το 2006, το οποίο προβλέπει αυξημένη τουρκική επιρροή σε όλη την ανατολική Μεσόγειο, αμφισβητώντας a priori την ελληνική και κυπριακή κυριαρχία στο Αιγαίο και τη Λεβαντίνη Θάλασσα.
Δεν θα πρέπει να θεωρούμε τις τουρκικές προσπάθειες στη Θράκη ως εγγενώς διαφορετικές από τις διενέξεις στη Μεσόγειο που τις χωρίζουν: το όραμα του Ερντογάν για τη μετατροπή της Τουρκίας σε περιφερειακή δύναμη οδηγεί αναπόφευκτα σε συγκρουσιακές σχέσεις με τους γείτονές της και θα συνεχίσει να το κάνει όσο η τουρκική πρακτική παραμένει τέτοια.
Η έκκληση του Ερντογάν για τη χρήση του διαλόγου για την επίλυση των “διαφορών απόψεων” δεν συνεπάγεται αλλαγή στη στρατηγική της τουρκικής κυβέρνησης για την αποσταθεροποίηση της περιοχής προς εθνικό όφελος.
Η δημόσια έκκληση για διάλογο υπογραμμίζει περισσότερο την επιθυμία να ωθήσει τις ελληνοτουρκικές συνομιλίες σε διμερές επίπεδο, ώστε να αξιοποιήσει καλύτερα τη γεωπολιτική της επιρροή μέσω μιας ισχυρότερης θέσης. Από αυτή την άποψη, η ελληνική στρατηγική θα πρέπει να επιτύχει μια ισορροπία όχι μόνο μέσω του ΝΑΤΟ και της εταιρικής σχέσης με την ΕΕ, αλλά και μέσω ισχυρών σχέσεων με τις ΗΠΑ και το Ηνωμένο Βασίλειο, ισχυρούς δυτικούς συμμάχους με εδραιωμένη παρουσία στην περιοχή. Η συνεργασία με την ΕΕ είναι ιδιαίτερα κρίσιμη, δεδομένων των ζητημάτων που αφορούν τη διαχείριση των μεταναστευτικών ροών από τη Μέση Ανατολή.
Επομένως, οι σημερινές ευνοϊκές συνθήκες για μια πιθανή προσέγγιση μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας δεν πρέπει να εκλαμβάνονται ως αιώνιες: είναι πάντα σκόπιμο να στηριζόμαστε σε κοινά αιτήματα για χάρη της περιφερειακής ασφάλειας, αλλά τα οικονομικά και ενεργειακά ζητήματα στην Ανατολική Μεσόγειο και ο καθορισμός των αντίστοιχων αποκλειστικών οικονομικών ζωνών θα παραμείνουν στον πυρήνα της προβληματικής σχέσης μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας.
Όσο οι τουρκικές φιλοδοξίες για αύξηση της περιφερειακής ισχύος της δεν εξασθενούν, οι εντάσεις θα πρέπει να αναμένεται ότι θα συνεχιστούν και η Ελλάδα θα πρέπει να συνεχίσει τις διπλωματικές της προσπάθειες σε συνεργασία με την ΕΕ, σύμφωνα με την αρχή της ειρηνικής επίλυσης των διαφορών βάσει του διεθνούς δικαίου.
Μετάφραση Sahiel.gr με πληροφορίες από geopolitica.info
