Σε αργία η κοινωνική πρόνοια στην Ελλάδα του Δημήτρη Νίκογλου

Του Δημήτρη Νίκογλου

Φίλες και φίλοι η κοινωνική πρόνοια αποτελεί βασικό πυλώνα ενός σύγχρονου και δίκαιου κράτους, είναι το σύνολο των μέτρων που προστατεύουν τα ευάλωτα μέλη της κοινωνίας, όπως οι άνεργοι, οι ηλικιωμένοι, οι άστεγοι, τα άτομα με αναπηρία και οι πολύτεκνες οικογένειες.

Δυστυχώς στην Ελλάδα η πρόνοια είναι συχνά απούσα ή ανεπαρκής, γεγονός που οδηγεί σε κοινωνικό αποκλεισμό και διεύρυνση των ανισοτήτων.
Παρά τις κατά καιρούς εξαγγελίες και νομοθετικές παρεμβάσεις, η πρακτική εφαρμογή της κοινωνικής πρόνοιας παρουσιάζει σοβαρά κενά. Πολλοί συμπολίτες μας δεν λαμβάνουν την απαραίτητη στήριξη, είτε λόγω γραφειοκρατίας είτε λόγω έλλειψης πόρων και σωστής οργάνωσης.

Η αδυναμία κάλυψης βασικών αναγκών, όπως η στέγη, η τροφή και η υγειονομική φροντίδα, καθιστά δύσκολη την αξιοπρεπή διαβίωση για χιλιάδες ανθρώπους.

Όταν την απουσία της πρόνοιας μιας χώρας την διακρίνεις δια γυμνού οφθαλμού, οι αρνητικές σκέψεις που γεννιούνται είναι αυτονόητα σκληρές.

Η απουσία πρόνοιας δεν είναι μόνο κοινωνικό πρόβλημα, είναι και ηθικό. Δείχνει ένα κράτος που δεν σέβεται τις υποχρεώσεις του απέναντι στους πολίτες του, ειδικά στους πιο αδύναμους. Επιπλέον, ενισχύει το αίσθημα αδικίας και οδηγεί στην απελπισία, στην παραίτηση ή ακόμα και στην παραβατικότητα.

Για να υπάρξει ουσιαστική αλλαγή, απαιτείται πολιτική βούληση, σωστός σχεδιασμός και επένδυση σε ανθρώπινους και υλικούς πόρους. Η πρόνοια δεν είναι φιλανθρωπία, είναι δικαίωμα, είναι θέμα αρχής κάθε κράτους δικαίου.
Σκεπτόμενος και διαβάζοντας τα παραπάνω θα πω πως η κοινωνική πρόνοια στην Ελλάδα είναι απούσα, και αυτό θα πρέπει να προβληματίσει σοβαρά την πολιτική ηγεσία αν θέλει να είμαστε και να λεγόμαστε σοβαρό ευρωπαϊκό κράτος.