Το «Δόγμα Τραμπ» αφορά τη συνεχιζόμενη στρατιωτική υπεροχή των ΗΠΑ έναντι της Κίνας, σε συνδυασμό με την τοποθέτηση των ΗΠΑ σε μια θέση όπου μπορούν συμπληρωματικά να αρνηθούν στην Κίνα την πρόσβαση στην ενέργεια και τις αγορές που χρειάζεται για να διατηρήσει την ανάπτυξή της και, επομένως, την πορεία της ως υπερδύναμης.
Γράφει ο Andrew Korybko
”Είμαι Αμερικανός πολιτικός αναλυτής με έδρα τη Μόσχα και ειδικεύομαι στην παγκόσμια συστημική μετάβαση προς την πολυπολικότητα”
Πηγή: korybko.substack.com
Η μεγάλη στρατηγική του Τραμπ 2.0 έχει γίνει πολύ πιο ξεκάθαρη τον τελευταίο μήνα, από τότε που οι ΗΠΑ βομβάρδισαν το ISIS στη Νιγηρία τα Χριστούγεννα, εκτέλεσαν την εκπληκτικά επιτυχημένη «ειδική στρατιωτική επιχείρηση» τους στη Βενεζουέλα και τώρα απειλούν με νέα χτυπήματα κατά του Ιράν με το πρόσχημα της υποστήριξης αντικυβερνητικών διαδηλωτών. Αυτό που έχουν κοινό αυτά τα τρία κράτη είναι ο σημαντικός τους ρόλος στην παγκόσμια ενεργειακή βιομηχανία, είτε τρέχων είτε μελλοντικός (λόγω περιορισμών που σχετίζονται με τις κυρώσεις), και στην Πρωτοβουλία Belt & Road (BRI) της Κίνας.
Κατά συνέπεια, ο εξαναγκασμός αυτών των χωρών να υποταχθούν στις ΗΠΑ (είτε με δασμούς, βία, ανατροπή κ.λπ.) θα είχε ως αποτέλεσμα ο Τραμπ 2.0 να αποκτήσει επιρροή στις ενεργειακές εξαγωγές και τους εμπορικούς τους δεσμούς, οι οποίοι θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν ως όπλα για να πιέσουν την Κίνα. Αυτό που θέλουν οι ΗΠΑ από την Κίνα είναι να συμφωνήσει σε μια μονομερή εμπορική συμφωνία που στη συνέχεια θα αναπαραχθεί με την ΕΕ και τους άλλους εταίρους των ΗΠΑ, όπως αναφέρει η νέα Στρατηγική Εθνικής Ασφάλειας, για την «επανεξισορρόπηση της οικονομίας της Κίνας προς την κατανάλωση των νοικοκυριών».
Ο έμμεσος στόχος είναι να εξαναγκαστεί η Κίνα να διορθώσει την υπερπαραγωγή της, η οποία ευθύνεται για τις πρωτοφανείς παγκόσμιες εξαγωγές της που εκτόπισαν τον ηγετικό ρόλο της Δύσης στο παγκόσμιο εμπόριο και οδήγησαν σε τεράστια επιρροή στον Παγκόσμιο Νότο, αποκαθιστώντας έτσι το παγκόσμιο μερίδιο αγοράς και την επιρροή της Δύσης. Μια τέτοια ριζική αλλαγή πολιτικής θα είχε σημαντικές οικονομικές και επομένως πολιτικές επιπτώσεις που θα μπορούσαν να αποσταθεροποιήσουν τη χώρα, για να μην αναφέρουμε τον τερματισμό της ανόδου της ως υπερδύναμης, ώστε να μην γίνει οικειοθελώς.
Η επιρροή των ΗΠΑ στις ενεργειακές εξαγωγές και τους εμπορικούς δεσμούς της Βενεζουέλας και πιθανώς σύντομα του Ιράν και της Νιγηρίας με την Κίνα θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί ως όπλο μέσω απειλών περικοπών ή αποκοπών, παράλληλα με την άσκηση πίεσης στους συμμάχους της στον Κόλπο να κάνουν το ίδιο για την επιδίωξη αυτού του στόχου, αλλά αυτό μπορεί να μην επαρκεί για να διασφαλίσει την παράδοση της Κίνας. Γι’ αυτό το λόγο, το Trump 2.0 επιδιώκει επίσης μια στρατηγική συνεργασία με τη Ρωσία, επικεντρωμένη στους πόρους, που θα μπορούσε να στερήσει από την Κίνα την πρόσβαση σε εκείνα των κοιτασμάτων της, στα οποία οι ΗΠΑ θα επενδύσουν μαζικά σε αυτό το σενάριο.
Το αντάλλαγμα για την εισροή δισεκατομμυρίων δολαρίων στη ρωσική οικονομία, συμπεριλαμβανομένης της πιθανής επιστροφής ορισμένων από τα κατεψυγμένα περιουσιακά στοιχεία ύψους 300 δισεκατομμυρίων δολαρίων που εκτιμάται ότι έχουν τεθεί για τον σκοπό αυτό, είναι η Ρωσία να παραχωρήσει ορισμένους από τους στόχους της που σχετίζονται με την ασφάλεια στην Ουκρανία. Αυτό είναι απαράδεκτο για τον Πούτιν και γι’ αυτό έχει μέχρι στιγμής απορρίψει την πρόταση του Τραμπ. Παρ’ όλα αυτά, ακόμη και χωρίς τον de facto (ακόμα και αν δεν το γνωρίζει) ρόλο της Ρωσίας στη μεγάλη στρατηγική της, οι ΗΠΑ μπορούν να ασκήσουν μεγαλύτερη πίεση στην Κίνα μέσω παραδοσιακών στρατιωτικών μέσων.
Όπως σημειώνει ο Michael McNair στο άρθρο του σχετικά με το “The Bridge at the Center of the Pentagon”, η επαναβεβαίωση της επιρροής των ΗΠΑ στο Δυτικό Ημισφαίριο “είναι προϋπόθεση για τη διατήρηση της προβολής ισχύος στον Ινδο-Ειρηνικό” για τον προαναφερθέντα σκοπό, κάτι που ευθυγραμμίζεται με το πλαίσιο του Elbridge Colby. Είναι ο Υφυπουργός Πολέμου για την Πολιτική και εφαρμόζει ενεργά τις ιδέες που μοιράστηκε στο βιβλίο του του 2021 με τίτλο “The Strategy of Denial: American Defense in an Age of Great Power Conflict”.
Ο McNair υποστηρίζει πειστικά ότι η νέα Εθνική Στρατηγική Ασφάλειας έχει παντού τα δακτυλικά αποτυπώματα του Colby, κάτι που έχει νόημα δεδομένης της θέσης του, και εξηγεί πώς η μεγάλη στρατηγική του Trump 2.0 διαμορφώνεται από το έργο του. Όπως έγραψε, «ο βασικός ισχυρισμός του Colby είναι ότι η στρατηγική των ΗΠΑ στον 21ο αιώνα θα πρέπει να στοχεύει στην αποτροπή της Κίνας από το να επιτύχει ηγεμονία στην Ασία. Το υπόλοιπο πλαίσιο του προκύπτει από αυτό το σημείο». Αυτό ακριβώς επιδιώκει να επιτύχει το «Δόγμα Τραμπ», το οποίο πρόσφατα έχει γίνει πολύ πιο σαφές.
Η επαναβεβαίωση της επιρροής των ΗΠΑ στο Δυτικό Ημισφαίριο, η πολιτική του οποίου μπορεί να περιγραφεί ως «Φρούριο Αμερική», θα της παρείχε τους πόρους και τις αγορές που απαιτούνται για την αύξηση του αμυντικού προϋπολογισμού κατά πάνω από 50% από σχεδόν 1 τρισεκατομμύριο δολάρια σε 1,5 τρισεκατομμύρια δολάρια, όπως μόλις δήλωσε ο Trump ότι θέλει να κάνει. Η δραστικά αυξημένη στρατιωτικοβιομηχανική παραγωγή των ΗΠΑ θα κατευθυνόταν στη συνέχεια προς τον στρατιωτικό εξαναγκασμό της Κίνας να υποταχθεί στις ΗΠΑ μέσω των εμπορικών μέσων που αναφέρθηκαν νωρίτερα.
Το «Δόγμα Τραμπ» αφορά επομένως τη συνεχιζόμενη στρατιωτική υπεροχή των ΗΠΑ έναντι της Κίνας, σε συνδυασμό με την τοποθέτηση των ΗΠΑ σε μια θέση όπου μπορούν συμπληρωματικά να αρνηθούν στην Κίνα την πρόσβαση στην ενέργεια και τις αγορές που χρειάζεται για να διατηρήσει την ανάπτυξή της και, επομένως, την πορεία της ως υπερδύναμης. Το πρώτο θα τροφοδοτηθεί από τους δασμούς και τα κέρδη από το «Φρούριο Αμερική», ενώ τα άλλα θα προωθηθούν από την υποταγή της ΕΕ, την άσκηση πιέσεων στον Κόλπο και τον εξαναγκασμό των στρατηγικών εταίρων της BRI (Βενεζουέλα, Ιράν, Νιγηρία κ.λπ.) σε υποταγή.
Όλα όσα έχει κάνει μέχρι στιγμής ο Τραμπ 2.0 ευθυγραμμίζονται με αυτές τις επιταγές και τους τρόπους λειτουργίας, συμπεριλαμβανομένων πολιτικών που δεν έχουν πετύχει, όπως η απόπειρα υποταγής της Ινδίας από τις ΗΠΑ και οι προσπάθειες να εξασφαλίσουν μια στρατηγική εταιρική σχέση με τη Ρωσία, επικεντρωμένη στους πόρους, εις βάρος των στόχων της που σχετίζονται με την ασφάλεια στην Ουκρανία. Ακόμη και το μίσος του Τραμπ για τις BRICS έχει νόημα όταν εξετάζεται μέσα από αυτό το παράδειγμα, καθώς αυτός και η ομάδα του τις αντιλαμβάνονται ως ένα μέτωπο που κυριαρχείται από την Κίνα για τη διεθνοποίηση του γιουάν και την αποδυνάμωση του δολαρίου.
Συνοψίζοντας, η μεγάλη στρατηγική των ΗΠΑ, όπως συνοψίζεται στο επηρεασμένο από τον Κόλμπι «Δόγμα Τραμπ», είναι να εξαναγκάσουν την Κίνα σε υποταγή, κάτι που επιδιώκουν να επιτύχουν μέσω μιας στρατιωτικής ενίσχυσης τύπου Ρίγκαν με τους συμμάχους της AUKUS+, καθώς και μέσω της ανάληψης θέσεων που της απαγορεύουν την πρόσβαση στην ενέργεια και τις αγορές. Ο τελικός στόχος είναι η αποκατάσταση της μονοπολικής ηγεμονίας των ΗΠΑ, πρώτα στην Αμερική και στη συνέχεια στην Παγκόσμια Δύση (ΕΕ, Κόλπο και συμμάχους Ινδο-Ειρηνικού), στον Παγκόσμιο Νότο και τέλος στην Κίνα, με τη Ρωσία να υποβιβάζεται σε έναν κατώτερο εταίρο.
Πηγή: korybko.substack.com
