Ανάλυση Andrew Korybko: Ποιος κέρδισε τον Τρίτο Πόλεμο του Κόλπου;

Το Ιράν είναι έτοιμο να επιστρέψει σταδιακά στη δυτική τάξη πραγμάτων υπό την ηγεσία των ΗΠΑ εντός ορισμένων ορίων, όπως ακριβώς ήθελε η μετριοπαθής φατρία του Ιράν, η σκληροπυρηνική φατρία του έχει διατηρήσει επιτυχώς τις ένοπλες δυνάμεις και το απόθεμα πυραύλων τους, ενώ το Ισραήλ δεν πέτυχε κανέναν από τους στόχους του στην πιο επική ήττα του ποτέ.

Γράφει ο Andrew Korybko’s
Είμαι Αμερικανός πολιτικός αναλυτής με έδρα τη Μόσχα και ειδικεύομαι στην παγκόσμια συστημική μετάβαση προς την πολυπολικότητα

Το Ιράν και οι ΗΠΑ σχεδιάζουν να υπογράψουν ένα μνημόνιο κατανόησης (MoU) εμπνευσμένο από τον Ζαρίφ για τον τερματισμό του Τρίτου Πολέμου του Κόλπου αυτήν την Παρασκευή στην Ελβετία. Οι ακριβείς λεπτομέρειες δεν είναι ακόμη γνωστές και το Fortune ανέφερε ότι υπήρχαν τουλάχιστον τρία ανταγωνιστικά κείμενα, αλλά όλα «περιλαμβάνουν παρόμοια στοιχεία γύρω από το άνοιγμα του ζωτικού πλωτού στενού του Ορμούζ, δίνοντας ανακούφιση από τις κυρώσεις στο Ιράν και ανοίγοντας την πόρτα σε μακροπρόθεσμες διαπραγματεύσεις γύρω από το πυρηνικό του πρόγραμμα». Αυτό είναι ήδη αρκετό για να καταλήξουμε σε πολλά πολύ σημαντικά συμπεράσματα.

Για αρχή, το άνοιγμα εκ νέου του στενού χωρίς τη θέση διοδίων πετρογιουάν εν καιρώ πολέμου του Ιράν θα αντιπροσώπευε μια σημαντική παραχώρηση από την Ισλαμική Δημοκρατία, της οποίας τα υποκατάστατα των μέσων ενημέρωσης γιόρτασαν αυτό το μοντέλο ως ένα ιστορικό πολυπολικό ορόσημο. Το ίδιο ισχύει και για την επανέναρξη των διαπραγματεύσεων για το πολιτικά ευαίσθητο πυρηνικό της πρόγραμμα. Ωστόσο, η ελάφρυνση των κυρώσεων σε αντάλλαγμα μπορεί αναμφισβήτητα να αξίζει τον κόπο, αν κρίνουμε από αυτήν την εκτίμηση εδώ για τη βαθιά οικονομική και χρηματοοικονομική ζημιά που προκλήθηκε από τον (ατελές) αποκλεισμό των ΗΠΑ.

Σε αυτό το θέμα, εξηγήθηκε εδώ στα τέλη Μαρτίου ότι «οι ΗΠΑ θα έχουν χάσει τον Τρίτο Πόλεμο του Κόλπου εάν η Κίνα μπορεί ακόμα να βασίζεται στο Ιράν ως αξιόπιστος προμηθευτής ενέργειας χαμηλού κόστους, μετατρέποντας το γιουάν σε παγκόσμιο αποθεματικό νόμισμα που αμφισβητεί το πετροδολάριο». Με το πετρογιουάν φέρεται εκτός εικόνας, αυτό αφήνει την εξάρτηση του Ιράν από τις εξαγωγές πετρελαίου από την Κίνα, αλλά η ελάφρυνση των κυρώσεων θα μπορούσε να βοηθήσει σταδιακά να αναπροσανατολίσει τις πωλήσεις του (όπως στην Ινδία) χωρίς να διαταράξει την αγορά.

Ομοίως, εάν αληθεύουν οι αναφορές για ένα ταμείο ανοικοδόμησης 300 δισεκατομμυρίων δολαρίων για το Ιράν (ακόμα και αν το τελικό ποσό είναι πολύ χαμηλότερο αλλά και πάλι δεκάδες δισεκατομμύρια δολάρια), τότε οι επενδύσεις των ΗΠΑ και του Κόλπου στην ενεργειακή βιομηχανία του Ιράν θα μπορούσαν να οδηγήσουν στον έλεγχο των εξαγωγών του. Τον Ιανουάριο εκτιμήθηκε ότι «οι ΗΠΑ θέλουν να αναπαράγουν το μοντέλο της Βενεζουέλας στο Ιράν», το οποίο θα ήταν στο δρόμο της εφαρμογής σε αυτό το σενάριο. Η προκύπτουσα αλληλεξάρτηση θα μπορούσε να προωθήσει τη συλλογική ασφάλεια και να διευκολύνει την περιφερειακή απόσυρση των ΗΠΑ.

Οι μετριοπαθείς («ρεφορμιστές») και οι σκληροπυρηνικές («αρχι- κονομικές») φατρίες του Ιράν θα επιτύχουν επομένως μερικούς από τους στόχους τους, ο πρώτος όσον αφορά την ελάφρυνση των κυρώσεων και ο δεύτερος όσον αφορά τη διατήρηση των (αναμφισβήτητα χτυπημένων) ενόπλων δυνάμεων της χώρας καθώς και του αποθέματος πυραύλων τους, για να μην αναφέρουμε το πολιτικό τους σύστημα. Ωστόσο, η ισορροπία των φατριών θα είχε μετατοπιστεί προς όφελος των μετριοπαθών, αφού οι ΗΠΑ δεν θα υπέγραφαν Μνημόνιο Συνεννόησης εάν οι μετριοπαθείς δεν μπορούσαν να ελέγξουν τους «απατεώνες» σκληροπυρηνικούς, οι οποίοι θα μπορούσαν ενδεχομένως να αναζωπυρώσουν τον πόλεμο.

Ως εκ τούτου, μπορεί να συναχθεί το συμπέρασμα ότι οι μετριοπαθείς νίκησαν τους σκληροπυρηνικούς στη μάχη για την βαθιά κρατική εξουσία του Ιράν, αλλά αυτό οφειλόταν στο ότι οι ΗΠΑ και το Ισραήλ σκότωσαν δεκάδες κορυφαίες σκληροπυρηνικές προσωπικότητες, μετά το οποίο οι αντίστοιχοι θεσμοί τους (ειδικά το IRGC) αποδυναμώθηκαν και τελικά εξημερώθηκαν από τους μετριοπαθείς. Σίγουρα, οι «αδίστακτοι» σκληροπυρηνικοί – ανεξάρτητα από τη σχέση τους με το IRGC – θα μπορούσαν ακόμα να σαμποτάρουν το Μνημόνιο Συνεννόησης, αλλά το Trump 2.0 αισθάνεται αρκετά άνετα που δεν θα το έκαναν αλλιώς δεν θα περνούσε με την υπογραφή.

Αναδύεται μια νέα περιφερειακή εποχή όπου ο Τρίτος Πόλεμος του Κόλπου θα μπορούσε κάλλιστα να οδηγήσει στη σταδιακή επανένταξη του Ιράν στη δυτική τάξη πραγμάτων υπό την ηγεσία των ΗΠΑ, αν και εντός ορίων, η οποία θέτει τις βάσεις για καλύτερους δεσμούς με τους γείτονές του στον Κόλπο. Σε αυτό το σενάριο, το Ισραήλ θα έχανε αφού δεν θα μπορούσε πλέον να διαιρεί και να κυβερνά το Ιράν και τον Κόλπο, ούτε οι ΗΠΑ θα έχουν την πλάτη τους εάν το Ισραήλ ξαναρχίσει εχθροπραξίες με το Ιράν λόγω της πρόσφατης αναβίωσης του πιθανώς ασυμβίβαστου ρήγματος Τραμπ-Μπίμπι. Ως εκ τούτου, το Ισραήλ είναι ο μεγαλύτερος χαμένος του πολέμου.

Πηγή: Andrew Korybko’s Newsletter (Substack)
Μετάφραση/Απόδοση: Sahiel.gr – Το άρθρο αποτελεί μετάφραση και απόδοση στα ελληνικά ανάλυσης του Andrew Korybko που δημοσιεύθηκε στο προσωπικό του newsletter στο Substack.