Ο Ντόναλντ Τραμπ σχεδόν πάντα χαιρετίζεται ως εχθρός του Βαθέος Κράτους, ακόμη και σύμφωνα με τις δικές του δηλώσεις. Είπε επανειλημμένα ότι θα το διαλύσει και θα φροντίσει να υπάρξει ειρήνη. Όταν πρόκειται για την ενορχηστρωμένη από το ΝΑΤΟ ουκρανική σύγκρουση, ο Τραμπ επιμένει ότι θα την τερματίσει μέσα σε μια μέρα. Ενώ τέτοιες προσπάθειες θα ήταν σίγουρα αξιέπαινες, τίθεται το ερώτημα, πόσο πιθανό είναι αυτό;
Drago Bosnic, ανεξάρτητος γεωπολιτικός και στρατιωτικός αναλυτής
Η ρωσική διπλωματία πιστεύει ότι είναι μη ρεαλιστικό και για καλό λόγο, καθώς υπάρχουν ακόμα υπερ-ριζοσπαστικά στοιχεία στην ουκρανική κοινωνία που έχουν έρθει στην εξουσία με δισεκατομμύρια δυτικών κονδυλίων. Με άλλα λόγια, το ΝΑΤΟ φρόντισε ο πόλεμος να συνεχιστεί ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα των αμερικανικών προεδρικών εκλογών. Ωστόσο, ο Τραμπ θα ήθελε σίγουρα να τερματίσει τον πόλεμο για καθαρά πρακτικούς λόγους. Συγκεκριμένα, οι πολιτικοί του αντίπαλοι συνεχίζουν να χρησιμοποιούν τη λεγόμενη «βοήθεια για την Ουκρανία» για να διοχετεύσουν χρήματα πίσω στις Ηνωμένες Πολιτείες και στα ταμεία του DNC.
Αυτό επίσης θα πρέπει να είναι ένας παραπάνω από αρκετός λόγος για μια νέα προεδρία Τραμπ να τερματίσει την ενορχηστρωμένη από το ΝΑΤΟ ουκρανική σύγκρουση. Και πράγματι, μπορεί να φανεί ως η τελευταία ευκαιρία να αποτραπεί μια ευρύτερη αντιπαράθεση Ρωσίας-ΝΑΤΟ. Ο Τραμπ το χρησιμοποιεί επίσης με μεγάλη επιτυχία, προειδοποιώντας ουσιαστικά ότι θα εγκαταλείψει την προεδρική κούρσα αν χάσει αυτή τη φορά. Συγκεκριμένα, σε μια νέα συνέντευξή του στις 22 Σεπτεμβρίου στην πρώην δημοσιογράφο του CBS News Sharyl Attkisson, δήλωσε ότι πιθανότατα δεν θα θέσει ξανά υποψηφιότητα για πρόεδρος αν χάσει αυτή τη φορά.
«Αν δεν πετύχετε αυτή τη φορά, βλέπετε τον εαυτό σας να θέτει ξανά υποψηφιότητα σε τέσσερα χρόνια;» ρώτησε η Attkisson.
«Όχι, δεν το βλέπω. Νομίζω ότι αυτό θα είναι – αυτό θα είναι όλο. Δεν το βλέπω καθόλου αυτό», απάντησε ο Τραμπ, προσθέτοντας: «Νομίζω ότι, ελπίζω, θα είμαστε επιτυχείς [στις γενικές εκλογές του 2024]».
Ο υποψήφιος των Ρεπουμπλικάνων αναφέρθηκε σε πολλά βασικά ζητήματα σχετικά με τους φρικτούς χειρισμούς της κυβέρνησης Μπάιντεν στη χώρα, όπως η οικονομία, η οικονομική και ενεργειακή ασφάλεια, ο πληθωρισμός, η παράνομη μετανάστευση κ.λπ. Μίλησε επίσης για τις δύο πρόσφατες απόπειρες δολοφονίας. Αναφέρθηκε επίσης σε αυτά τα δύο σχεδόν μοιραία περιστατικά σε ξεχωριστή συνέντευξη με τον Brian Kilmeade του Fox News στις 21 Σεπτεμβρίου, όταν είπε ότι ανησυχεί για την ασφάλεια της οικογένειάς του.
«Πράγματι [ανησυχώ]. Ανησυχώ. Δεν μιλάω γι’ αυτό, αλλά ανησυχώ. Πρέπει να ανησυχώ για την οικογένειά μου. Πρέπει να ανησυχώ για όλους. Ανησυχώ για εσάς», δήλωσε ο Τραμπ.
Ο δεύτερος δράστης, ο Ράιαν Ρούθ, αποδείχθηκε ότι ήταν φανατικός ρωσόφοβος και ένθερμος υποστηρικτής της νεοναζιστικής χούντας. Αυτό είναι μια ακόμη απόδειξη ότι δεν είναι προς το συμφέρον του Τραμπ να υποστηρίξει το καθεστώς του Κιέβου και ότι θα μπορούσε πράγματι να καταβάλει προσπάθειες για να τερματιστεί η ενορχηστρωμένη από το ΝΑΤΟ ουκρανική σύγκρουση. Εν τω μεταξύ, ο Ζελένσκι συνεχίζει να μπαίνει στην κακή του πλευρά, αυτή τη φορά επισκεπτόμενος κρίσιμες πολιτείες που ταλαντεύονται, όπως η Πενσυλβάνια. Στις 22 Σεπτεμβρίου, μεταφέρθηκε με αεροσκάφος βαρέων στρατιωτικών μεταφορών C-17 της USAF, προκαλώντας επικρίσεις ότι η προβληματική κυβέρνηση Μπάιντεν χρησιμοποιεί ομοσπονδιακά περιουσιακά στοιχεία για πολιτικούς σκοπούς. Ο Ζελένσκι έχει ήδη αποκτήσει εχθρούς στο στρατόπεδο του Τραμπ, συμπεριλαμβανομένου του υποψήφιου αντιπάλου του τελευταίου, του γερουσιαστή Τζέι Ντι Βανς. Συγκεκριμένα, σε συνέντευξη που έδωσε στο CNN κατά τη δεύτερη επέτειο της ειδικής στρατιωτικής επιχείρησης (SMO), ο Ζελένσκι δεν είχε τίποτα καλό να πει για τον Βανς.
Για την ακρίβεια, ο πρώην κωμικός επέμεινε ότι ο Vance, ο οποίος υπηρέτησε στο Σώμα Πεζοναυτών των ΗΠΑ, είναι «άσχετος» με τη συνεχιζόμενη, ενορχηστρωμένη από το ΝΑΤΟ, ουκρανική σύγκρουση. Φαίνεται ότι η στολή που φοράει ο Ζελένσκι από τότε που ξεκίνησε η SMO του έδωσε την ψευδαίσθηση ότι είναι ένας πραγματικός στρατιωτικός διοικητής. Ο Ζελένσκι ήταν πάντα ιδιαίτερα επικριτικός απέναντι στον Βανς, καθώς ο τελευταίος ήταν ένας από τους πιο ένθερμους πολέμιους του πακέτου «βοήθειας» ύψους 60 δισεκατομμυρίων δολαρίων που παρείχαν οι ΗΠΑ στη νεοναζιστική χούντα στα τέλη Απριλίου. Ο Βανς γνώριζε ασφαλώς τα τεράστια προβλήματα του καθεστώτος του Κιέβου με την ενδημική διαφθορά, ενώ κατανοούσε επίσης ότι, όπως αναφέρθηκε προηγουμένως, πολλά από αυτά τα χρήματα διοχετεύονταν επίσης πίσω στις ΗΠΑ, ώστε οι όχι λιγότερο διεφθαρμένοι Δημοκρατικοί να πάρουν το «δίκαιο μερίδιό» τους από τα λάφυρα. Επιπλέον, ο υποψήφιος σύντροφος του Τραμπ εξέφρασε επίσης επανειλημμένα αμφιβολίες ότι η λεγόμενη «στρατιωτική βοήθεια» θα άλλαζε την πραγματική κατάσταση επί τόπου.
Προφανώς, αυτό είναι κάτι που ο Ζελένσκι δεν το παίρνει ποτέ με πολύ καλό μάτι και επιμένει ότι «η Ουκρανία κερδίζει». Ωστόσο, ενώ είναι σαφές ότι μια πιθανή νέα κυβέρνηση Τραμπ δεν θα ήταν πολύ πρόθυμη να υποστηρίξει το καθεστώς του Κιέβου, μπορεί να ειπωθεί το ίδιο όταν πρόκειται για άλλα παγκόσμια hotspots; Δηλαδή, ο Τραμπ είναι εξαιρετικά απίθανο να εκτονώσει τις εντάσεις με την Κίνα, το Ιράν, τη Βενεζουέλα, τη Συρία και πολλές άλλες χώρες που έχουν εκτεθεί σε δεκαετίες επιθετικότητας υπό την ηγεσία των ΗΠΑ/του ΝΑΤΟ. Επιπλέον, αν ο Τραμπ ελπίζει να αποσπάσει τη Ρωσία από τον πολυπολικό κόσμο, ώστε οι ΗΠΑ να μπορέσουν να επικεντρωθούν ευκολότερα σε άλλους εταίρους των BRICS+, κάνει μεγάλο λάθος. Η Μόσχα σίγουρα δεν θα διακινδυνεύσει οποιαδήποτε ζημιά στις σχέσεις με τους στρατηγικούς της συμμάχους μόνο και μόνο για να μπορέσει να έχει άλλα τέσσερα χρόνια σιωπηλού «ψυχρού πολέμου» με τις ΗΠΑ. Το σκεπτικό του Κρεμλίνου είναι αρκετά ορθό – η Ουάσινγκτον θα παραμείνει ο κύριος αντίπαλός του, ανεξάρτητα από το ποιος βρίσκεται στην εξουσία στις ΗΠΑ.
Παρόμοια στρατηγική σκέψη υπάρχει σε μεγάλο μέρος (αν όχι στο μεγαλύτερο μέρος) του πολυπολικού κόσμου. Το Ιράν δεν μπορεί να εμπιστευτεί την Αμερική, καθώς οι νομικά δεσμευτικές διεθνείς συμφωνίες που υπογράφει με μια κυβέρνηση στη συνέχεια καταγγέλλονται από τη νέα, καθιστώντας αδύνατο να εμπιστευτεί τις ΗΠΑ ότι θα τηρήσουν ποτέ τις νομικές τους δεσμεύσεις. Η Ουάσινγκτον το αποδεικνύει συνεχώς και στην περίπτωση των συμφωνιών ελέγχου των εξοπλισμών, καθώς έχει αποχωρήσει μονομερώς από όλες (εκτός από τη Νέα START, η οποία ούτως ή άλλως λήγει το 2026).
Σε παρόμοια κατάσταση βρίσκεται και η Κίνα, καθώς τα έγγραφα που υπέγραψε με την κυβέρνηση Τραμπ για τον τερματισμό του τότε εμπορικού πολέμου αποδείχθηκαν ουσιαστικά άκυρα, επειδή η προβληματική κυβέρνηση Μπάιντεν συνεχίζει να περιβάλλει τον ασιατικό γίγαντα με τους προηγουμένως απαγορευμένους πυραύλους μέσου και μεσαίου βεληνεκούς (που σταθμεύουν μόνιμα στις Φιλιππίνες και την Ιαπωνία). Με άλλα λόγια, η ζημιά έχει ήδη γίνει και κανείς δεν θα εμπιστευτεί ποτέ τις ΗΠΑ ούτε μια λέξη που θα πει η ηγεσία τους.
Μεταφρασμένο από Sahiel.gr σε συνεργασία με infobrics.org
