Εισαγωγή: Όταν ο εχθρός σου τρέμει, παρατήρησε – μην πανηγυρίζεις
Η κρίση στη Μέση Ανατολή φέρνει στο φως κάτι που όσοι ασχολούνται σοβαρά με τη γεωστρατηγική ήδη γνωρίζουν: η Τουρκία φοβάται. Και όχι άδικα. Οι δηλώσεις Ερντογάν και Μπαχτσελί δείχνουν μια Άγκυρα που βλέπει τον εαυτό της περικυκλωμένο και απειλούμενο από τον «δυτικό σχεδιασμό».
Στην Ελλάδα, η συγκυρία αυτή πρέπει να αντιμετωπιστεί όχι με αλαζονεία, αλλά με προνοητικότητα. Οι συνθήκες δημιουργούν μοναδικά παράθυρα ευκαιρίας, αρκεί να είμαστε έτοιμοι να τα εκμεταλλευτούμε – και όχι να τα αφήσουμε να χαθούν με την παραδοσιακή μας αφασία.
Πώς διαμορφώνεται το γεωπολιτικό τοπίο…
Η Τουρκία σε στρατηγικό πανικό:
Φοβάται δημιουργία Κουρδικού κράτους.
Βλέπει τον έλεγχο των Στενών να αμφισβητείται εμμέσως από ΗΠΑ–ΝΑΤΟ.
Αντιλαμβάνεται πως η Δύση δεν την εμπιστεύεται πλέον.
Ετοιμάζεται για μερική στρατιωτική κινητοποίηση, ξοδεύοντας πολύτιμους πόρους.
Η Ελλάδα σε πλεονεκτική θέση:
Συμμαχίες με Ισραήλ, Αίγυπτο και Γαλλία λειτουργούν ως στρατηγικό δίκτυο ασφάλειας.
Η Αλεξανδρούπολη έχει μετατραπεί σε κρίσιμο κόμβο του ΝΑΤΟ.
Η Αθήνα αντιμετωπίζεται ως σταθερός σύμμαχος σε έναν ασταθή χάρτη.
Η κρίση στο Ιράν φέρνει ενεργειακό επανασχεδιασμό, με την Ελλάδα σε ρόλο διαμετακομιστικού κόμβου.
Στρατηγικά πλεονεκτήματα που πρέπει να αξιοποιήσουμε…
1. Αναβάθμιση του ελληνικού γεωστρατηγικού ρόλου
Η Αθήνα πρέπει να κεφαλαιοποιήσει τη σταθερότητά της και να προτείνει πρωτοβουλίες για:
Περιφερειακή σταθερότητα (π.χ. διάσκεψη Α. Μεσογείου).
Διαχείριση ενεργειακών διαδρομών μέσω Ελλάδας–Κύπρου–Αιγύπτου.
2. Ενίσχυση της σχέσης με το Κουρδικό στοιχείο
Η Ελλάδα, αν και διακριτικά, πρέπει:
Να παρακολουθεί και να υποστηρίξει πολιτικά το δικαίωμα των Κούρδων για αυτοδιάθεση.
Να χτίσει σχέσεις με Κούρδους ηγέτες, με φόντο τη μετά-Ερντογάν εποχή.
Να προσφέρει ανθρωπιστική στήριξη και φιλοξενία πολιτικών προσώπων.
3. Προώθηση της Κύπρου ως “ασπίδα της Δύσης”
Η Λευκωσία πρέπει να επανέλθει στην ευρωπαϊκή και διεθνή ατζέντα ως «παγωμένη σύγκρουση» που αφορά:
Πραξικόπημα του 1974,
Παρουσία κατοχικού στρατού,
Ενδεχόμενο ενοποίησης του νησιού με νέα γεωπολιτικά δεδομένα.
4. Διεκδίκηση ελέγχου κρίσιμων υποδομών
Η Ελλάδα πρέπει να διασφαλίσει:
Ότι οι νέες στρατιωτικές και ενεργειακές επενδύσεις (LNG terminals, βάσεις) θα παραμείνουν σε ελληνικό έλεγχο.
Ότι οι συμφωνίες με ΗΠΑ/Γαλλία θα μεταφραστούν σε μόνιμα οφέλη για τη χώρα.
Εκτίμηση…
Η Τουρκία έχει ανοίξει πολλά μέτωπα: Συρία, Ιράκ, Λιβύη, Μεσόγειο, Αρμενία.
Τώρα, με το ενδεχόμενο “Κουρδιστάν” να μπαίνει ξανά στη γεωπολιτική εξίσωση, η Άγκυρα αρχίζει να συνειδητοποιεί πως ο αναθεωρητισμός έχει και κόστος.
Η Ελλάδα δεν πρέπει να γιορτάζει. Πρέπει να δουλεύει μεθοδικά, αθόρυβα και με συνέπεια:
Ενίσχυση των Ενόπλων Δυνάμεων,
Στήριξη των διεθνών θεσμών,
Δημιουργία διπλωματικών γεφυρών με Κούρδους, Ισραήλ, Ινδία και Αίγυπτο.
Συμπέρασμα…
Η κατάσταση θυμίζει σκάκι: η Τουρκία έχει προχωρήσει με υπερβολικά πολλά πιόνια.
Αν εμείς κινηθούμε έξυπνα, στρατηγικά και χωρίς συναισθηματισμούς, η παρτίδα μπορεί να γυρίσει οριστικά υπέρ μας.
Η ιστορία μάς δίνει ξανά ευκαιρία. Το ερώτημα είναι: θα την αφήσουμε να πάει χαμένη;
Πηγή: sahiel.gr