Ανάλυση – Ελλάδα και τουρκικός πανικός: Παράθυρο ευκαιρίας ή προοίμιο μεγάλων αλλαγών;

Εισαγωγή: Όταν ο εχθρός σου τρέμει, παρατήρησε – μην πανηγυρίζεις

Η κρίση στη Μέση Ανατολή φέρνει στο φως κάτι που όσοι ασχολούνται σοβαρά με τη γεωστρατηγική ήδη γνωρίζουν: η Τουρκία φοβάται. Και όχι άδικα. Οι δηλώσεις Ερντογάν και Μπαχτσελί δείχνουν μια Άγκυρα που βλέπει τον εαυτό της περικυκλωμένο και απειλούμενο από τον «δυτικό σχεδιασμό».

Στην Ελλάδα, η συγκυρία αυτή πρέπει να αντιμετωπιστεί όχι με αλαζονεία, αλλά με προνοητικότητα. Οι συνθήκες δημιουργούν μοναδικά παράθυρα ευκαιρίας, αρκεί να είμαστε έτοιμοι να τα εκμεταλλευτούμε – και όχι να τα αφήσουμε να χαθούν με την παραδοσιακή μας αφασία.

Πώς διαμορφώνεται το γεωπολιτικό τοπίο…

Η Τουρκία σε στρατηγικό πανικό:

• Φοβάται δημιουργία Κουρδικού κράτους.

• Βλέπει τον έλεγχο των Στενών να αμφισβητείται εμμέσως από ΗΠΑ–ΝΑΤΟ.

• Αντιλαμβάνεται πως η Δύση δεν την εμπιστεύεται πλέον.

• Ετοιμάζεται για μερική στρατιωτική κινητοποίηση, ξοδεύοντας πολύτιμους πόρους.

Η Ελλάδα σε πλεονεκτική θέση:

• Συμμαχίες με Ισραήλ, Αίγυπτο και Γαλλία λειτουργούν ως στρατηγικό δίκτυο ασφάλειας.

• Η Αλεξανδρούπολη έχει μετατραπεί σε κρίσιμο κόμβο του ΝΑΤΟ.

• Η Αθήνα αντιμετωπίζεται ως σταθερός σύμμαχος σε έναν ασταθή χάρτη.

• Η κρίση στο Ιράν φέρνει ενεργειακό επανασχεδιασμό, με την Ελλάδα σε ρόλο διαμετακομιστικού κόμβου.

Στρατηγικά πλεονεκτήματα που πρέπει να αξιοποιήσουμε…

1. Αναβάθμιση του ελληνικού γεωστρατηγικού ρόλου

Η Αθήνα πρέπει να κεφαλαιοποιήσει τη σταθερότητά της και να προτείνει πρωτοβουλίες για:

• Περιφερειακή σταθερότητα (π.χ. διάσκεψη Α. Μεσογείου).

• Διαχείριση ενεργειακών διαδρομών μέσω Ελλάδας–Κύπρου–Αιγύπτου.

2. Ενίσχυση της σχέσης με το Κουρδικό στοιχείο

Η Ελλάδα, αν και διακριτικά, πρέπει:

• Να παρακολουθεί και να υποστηρίξει πολιτικά το δικαίωμα των Κούρδων για αυτοδιάθεση.

• Να χτίσει σχέσεις με Κούρδους ηγέτες, με φόντο τη μετά-Ερντογάν εποχή.

• Να προσφέρει ανθρωπιστική στήριξη και φιλοξενία πολιτικών προσώπων.

3. Προώθηση της Κύπρου ως “ασπίδα της Δύσης”

Η Λευκωσία πρέπει να επανέλθει στην ευρωπαϊκή και διεθνή ατζέντα ως «παγωμένη σύγκρουση» που αφορά:

• Πραξικόπημα του 1974,

• Παρουσία κατοχικού στρατού,

• Ενδεχόμενο ενοποίησης του νησιού με νέα γεωπολιτικά δεδομένα.

4. Διεκδίκηση ελέγχου κρίσιμων υποδομών

Η Ελλάδα πρέπει να διασφαλίσει:

• Ότι οι νέες στρατιωτικές και ενεργειακές επενδύσεις (LNG terminals, βάσεις) θα παραμείνουν σε ελληνικό έλεγχο.

• Ότι οι συμφωνίες με ΗΠΑ/Γαλλία θα μεταφραστούν σε μόνιμα οφέλη για τη χώρα.

Εκτίμηση…

Η Τουρκία έχει ανοίξει πολλά μέτωπα: Συρία, Ιράκ, Λιβύη, Μεσόγειο, Αρμενία.
Τώρα, με το ενδεχόμενο “Κουρδιστάν” να μπαίνει ξανά στη γεωπολιτική εξίσωση, η Άγκυρα αρχίζει να συνειδητοποιεί πως ο αναθεωρητισμός έχει και κόστος.

Η Ελλάδα δεν πρέπει να γιορτάζει. Πρέπει να δουλεύει μεθοδικά, αθόρυβα και με συνέπεια:

• Ενίσχυση των Ενόπλων Δυνάμεων,

• Στήριξη των διεθνών θεσμών,

• Δημιουργία διπλωματικών γεφυρών με Κούρδους, Ισραήλ, Ινδία και Αίγυπτο.

Συμπέρασμα…

Η κατάσταση θυμίζει σκάκι: η Τουρκία έχει προχωρήσει με υπερβολικά πολλά πιόνια.
Αν εμείς κινηθούμε έξυπνα, στρατηγικά και χωρίς συναισθηματισμούς, η παρτίδα μπορεί να γυρίσει οριστικά υπέρ μας.

Η ιστορία μάς δίνει ξανά ευκαιρία. Το ερώτημα είναι: θα την αφήσουμε να πάει χαμένη;

Πηγή: sahiel.gr